Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
10 juni 2012, om 17:09 uur
Bekeken:
443 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
214 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Aan wie ik mij verwant voel? (Deel 2)"


AAN WIE IK MIJ VERWANT VOEL? (DEEL 2)

 

Read my lips! Kus mij-kiss my ass- voor ik sterf! Ik blijf aan je lippen hangen. Er kwam hier vorige zomer de griffermeerde DiepFriese tekenleraar J. langs om eens even poolshoogte te nemen met zijn ouwe bus, zo’n aftandse tweede handse truttenschudder uit gegolfd blik, een Renault van veertig jaar geleden, waar een enorme rookpluim van achteren uit kwam. Een bus waar wijlen de ongewassen Heer Reve indertijd in huisde. 
J. vond ons huis veel te groot en het park er omheen daar kon een een voudige tekenleraar sowieso wel eens in verdwalen en ons wagenpark beviel hem ook niet zo, dus hij is heel gauw weer terug gegaan om verslag uit te brengen aan al die griffermeerde lulletjes die achter mijn rug om mij al sinds 1963 beledigen, beliegen, beleuteren en belasteren, maar toch ontzettende veel van de Heere Heere blijven houden en die van nature het liefste in mijn derde oksel zouden willen rusten, maar die is niet langer vacant. 
Die tekenleraar wist niet dat je om het hek te openen de klink naar beneden moet doen in plaats van omhoog. Het zijn ook geen echt praktiese mensen, die provinciale kunstartiesten. Oelewappers uit Drenthe, die geen Frans spreken, waar ik mij weiger mee te encanailleren. 
Deo Volente K*t Met krenten wat de klok slaat. 
Ik interesseer mij trouwens meer voor literatuur dan beeldende kunst, weet U. De zelf verklaarde hoerenloper G., de ironiese toon van die zoon van het Oude Volk, hè, die schele krullenkop van het Vossiusgymnasium, de koning der konijn en, de mond vol gele, sleetse tanden. 
En dan die verneukte neus. Geweldig. In één woord! Heel fijn! Zo hoort een auteur er uit te zien. Als minkukel met zijn misjpoge. 
En dan denk ik weer terug aan vroeger, aan Johnny van Doorn, die ik in Arnhem in de jaren tachtig in een kunstenaarscafé (Meijers) nog het stof van de perfect gesneden blauwe lakenjas ongevraagd mocht af kloppen, want ik ga toevallig niet om met Jan Rap en zijn maat of met Huub Mous van de Friesche Kultuurkamer.  
Wat een klasse trouwens die Fred van der Wal hoor ik U zeggen! 
Statements die als kogels door de kerk heen vliegen. 
Niet te kort! Maar ook Bukowski. Céline. John Fante. Remco Campert. Hans Andreus, spelen een rol in mijn literaire geheugen. Wàt een poweties proza. Welk een visie. Vooral de laatste auteur is onderschat. 

Speelt muziek enige rol van betekenis in het scheppingsproces? 

Dat gaat van Bach tot Beatles. Een Hildegard von Bingen mag van mij blijven zingen met stip, net als die paardenbek Hildegard Knef en Johnny Otis, die nu misschien al dood is. Wel hoop ik dat Hildegard nog eens posthuum het Song festival gaat winnen. Muziek voor softies. 
Ik heb wel veertig uitvoeringen van de Brandenburger Concerten, die verzamel ik al heel lang. Nou U! Honderden LP’s en CD’s van diverse muziek stijlen. Ik kan mij dat permitteren. U niet. Net goed eigenlijk.
Ik was jaren verliefd op het oogstrelende fotomodel Irene van der Laar, maar we kunnen niet alles hebben, de verloving zal wel weer niet door gaan en dat ze met Marischka Y. geruime tijd het bed deelde volgens mijn oudste, door de sekjuwelen wol geverfde dochter Misja maakt haar alleen maar interessanter. Echte vrouwen houwen ook van vrouwen, dat zijn geen droge kurken op de achterste kerkbank met een vette hetero krent waar de echtelijke wortel regel matig in wordt gedraaid. Op de boegschroef genomen. Opkrikken die perzik tot het sap lang de stelen druipt. Hoger op, klootzak, het want in naar het kraaien nest en vallen we dood dan vallen we dood. 
Net zoals echte mannen ook van echte mannen houden. Anders zou het maar een saaie boel worden in het Anne Frank plantsoen na tienen, waar menig jongmensch zich voor een scheet en een knikker plus een paar knaken bekent aan iedere oudere man met nog een beetje goesting voor het eigen geslacht in de Hema slip. Bal likkende tepeldraaiers en drolpijpers. Zo lang het vlees maar schoon is.
Toch draai ik ook wel eens wat van The Velvet Underground of een track van Thelonious Monk. Blue Monk. Ik heb een universele, brede smaak. Op elk gebied. Je kunt met mij alle kanten op, maar niet de verkeerde, daar schaam ik mij helemaal niet voor.
Helaas kan ik dat niet van veel dulle, sullige in- en in artistiekerige beeldende collegaatjes zeggen, die kunnen bij gebrek aan beter lid worden van de ABVKICM (Algemene Bond Van Kloot zakken In Christelijk Maandverband). 

Ik kende ooit eens als de kontzak van mijn gerafelde Levis jeans een begaafde, aangenaam ogende, homoseksjuwelen stroopwafelbakker uit Harlingen die daar een poffertjestent heeft en nog met mij heeft willen trouwen op huwelijkse voorwaarden mits ik onbezolddigd mee poffertjes ging bakken en ook een latent homosuwele gehuwde otomatiserings ambtenaar die op griffermeerde grondslag heel wat bezwaren tegen mijn publikaties had, maar awel, mieneer…ik sta nog even op bezet vanwege mijn huwelijk en daar verschenen aan de horizon van mijn bestaan doortastender nog homoseksjuweler, sadomaso chistiese gemeente bodes uit M. of jolige postbodes uit Tietjerksteradeel , echte dóór pakkers met hun dikke …(plat voor manlijk geslachtsdeel. Ik wil niet al te pornografies over komen anders krijg ik een uitgerangeerde wetenscha pper met zijn breed gebouwde echtgenote of een gepensioneerde leraar Nederlands gelijk weer over mij heen, dat zijn heel fatsoenlijk opgevoede mensjes van keulen en eccht van gegoede huize, die nog nooit een scheve schaats reden en heel kieskeurig zijn in de omgang met de beide geslachten, naar men zegt. Zo hoort het ook. 

Het volle intellektuwele gewicht der eigentijdse, zelfbewuste vrouwen met zadels als een driezits canapé, hè, daar ben ik toch wat beducht voor, alhoewel menigeen in het geheim ook geniet van onder een paar tientonners te liggen in een hoerenkeet, dan is het weer eens opgelucht adem halen na afloop.

Héérlijk, die moderne, door het leven getekende meiden, die van witte wollen winter wanten willen weten en toch ondanks alles heel verstandig blijven) in hun hand, als die zich sans rancune in je gulp vast bijten gelijk een pitbull, nou, die hebben ‘t hun hele leven al zo verschrikkelijk bruin gebakken, als die uit de krammen schieten om hun handen te laten wapperen, dan … when the shit hits the van.

Mijn gemoed schiet vol. Berg je dan maar, dan zitten we met zijn allen van avond nog onder de shit!



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.