Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
1 juni 2012, om 16:48 uur
Bekeken:
484 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
239 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"En die knikmops heb ik ook de vernieling in geholpen..."


DIE KNIKMOPS HEB IK OOK DE VERNIELING IN GEHOLPEN OP KOSTEN VAN DE BAAS EN NU ZIT IK ALWEER TWEE JAAR IN DE WW TE KUTBIKKEN VAN DE MAAATSCHAPPIJ, MAAR HET ZAL ME ALLEMAAL AAN MIJN REET ROESTEN WANT IK VOER NOOIT MEER ENE FLIKKER UIT!

 

En het graafwerk rond zo'n heiligdom tot op nivo van  het diepriool geschiedt door mij met de door de ploegbaas Kees Kammeloog gehuurde, door mij zelf bestuurde knik mops niet al te nauwkeurig, dat kunt U namelijk niet van mij eisen met mijn anti christelijke, ongeschoren artiestenbakkes en ongemakkelijke omgang met de collegaatjes, vanwege mijn oorspronkelijke, weerbarstige karakter, mijn evidente slordigheid, des interesse in het lot van de medemens en die daar aan gekoppelde geniale, artistieke aanleg, waar een klein dozijn veront waardigde webloglezertjes van een niet nader te noemen laag intellek tjuweel nivo regelmatig aanstoot aan neemt in hun gespeelde politiek correcte verontwaardiging, om dan gelijk met zijn allen beginnen te meuteren, te leuteren, te keuteren, te sputteren en te kutteren dat het een lieve lust heeft, maar veel haalt het uiteraard niet uit en na verloop van tijd suft men weer lekker in. Het zullen wel weer Haarlemmers zijn van oorsprong, die Lubbert van Gortels en Kaat Mossels met haar op hun tieten deugen al eeuwen niet. Ik ben tweede geworden bij de sterkste man van Lutjelollum dus wie tegen spreekt krijgt gelijk een beuk.

 

Ik zet de draagbare radio altijd op standje tien zoat het geluid dusdanig vervormd is dat er geen peil op te trekken valt of het nou André Hazes of  Manke Nelis is die uit de luidsprekers schettert. Het gaat me als werkman niet om de kwaliteit maar om de kwantiteit. Mag de arbeider ook eens wat? Als ik herrie wil maken zal jij geen rust hebben. Laat die intellektjuwelen maar met hun brillenkoppen in de boeken zitten. Een kratje pils en André Hazes en ik zit weer een avond gebeiteld en geramd.

Hier en daar verzakken dankzij mijn onvermoeibare ondergravende inspanningen reeds de op ellen dige wijze belendende panden rond het Vondelpark een halve meter, spoelen stoeptegels her en der weg en lopen tuintjes onder het kwelwater, springen water- en gasleidingen spontaan, drijven schuurtjes lang zaam weg richting PC Hooftstraat, braken overal spuiters waterfonteinen en gasleidingen vuurkolommen uit, het lijkt wel een feestelijke manifestatie van de VVD, alleen ontbreekt de Dixielandmuziek van een Haar lems hoempapa bandje onder leiding van een beroepswerkeloze ex contraprestatie artiest, die verroeste platen in zijn achtertuin in het grasveld zet en meent dat ie kunst maakt, terwijl wij met open mond en de handen ineengeslagen het vrolijke tafereel met verwondering aanzien en kijk: dobberen daar geen opge blazen lijkjes van pas geboren krijsende zuigelingen en gehele dakconstructies in één ademtocht weg.

En maar lekker mee brullen met When The Saints Are Goming en dan heb ik de makkes dat ik ook gelijk klaar kom onder het uit roepen als lijder aan het Gilles de la Tourette syndroom: IK KOM! KUNT U NOG KOMEN, KOM DAN MEE!

Terwijl ik volgens een mij bekende dame bekend sta als DE STILLE KLAARKOMER IN KUNSTENAARSLAND! Nou, ja, we kunnen niet alles hebben en ik blijf mijn bek stijf op elkaar houden. Aan mij zult U geen kind hebben.

Apocalypse Now?

Ach, sodommieter nou gauw op naar je eiland, dat spoelt toch vanzelf wel onder dankzij de KLIMATWECHSEL! Hoofdletters om mijn kritikasters te gerieven! Waar was ik ook weer gebleven met mijn gelul?

The Eve Of Destruction waar dat lelijke mormel Barry Brrrrrr Mc Guire zo dreigend over zong in 1965. En hoe zou gebakken babylijk in de pan smaken met een fruitig uitje en wat champignons? Een glas sjampie erbij?

Er vallen links en rechts gelukkig al ras vele doden, er klinkt geweeklaag en gejammer stijgt op uit de putten en kelders waar hele families in vast zitten, maar wat kan mij 't bommen? Ik kijk toch wel met even veel liefde naar Gooische Vrouwen en echte Gooische Vrouwen zullen ook wel van andere Goois che vrouwen houwen anders zijn het toch geen Gooische Vrouwen?

Wie ben ik om een helpende hand ongevraagd toe te steken naar al die Gooische vrouwen? Toe nou gauw! Ik ben de Heere Jezus met zijn twaalf apostelen niet! Er zijn toch al veel te veel inwoners in Hol land? Aan een boom zo vol geladen mist men één, twee natte pruimpjes niet! Zal ik dan op mijn hoge leef tijd nog de pruim op sap zetten van een leuke, artistieke dame of liever aan een glaasje Spa citroen nip pen met mijn gulzige, ongeschoren brutale artiestenbek?

 

Als het even kon trapte ik in mijn tienerjaren iemand met liefde homerisch lachend de stinkende gracht in, voor al als hij niet kon zwemmen, maar stak hem vervolgens spontaan de hand toe om 'm er uit te trekken onder applaus van de omstanders, want je wilt het publiek gerieven aan de Mar telaarsgracht. Na afloop loop je gewoon even The House Of Pain in en weet dan: vader is weer thuis in het Achterhuis! Waar die Kastanjeboom nou ook al op half zeven hangt en gestut moet worden zoals zoveel in Holland gestut wordt!

Wel liet ik natuurlijk los op het laatste moment daar aan de bemoste wallekant en gaf ze een schop achterna. Je moet het de mens en niet te gemakkelijk maken anders is het eind toch zoek.

Daar ging het weer van plons en met een kikker op je kop nou, nou, met een spijker door je kop Au Au! Pracht song! 1976! Andere tijden!

Ik was tientallen jaren geleden in Antwerpen op stap met een paar uitzinnigen, zwaar opgemaakte ho moseksjuwelen uit het artiestenplantsoen die ookw el eens een leuke blonde Vloamse jongen wilden ver schalken maar de aangesprokene weigerde in zijn drollenvanger en geruite overgooier op hun schandalige voorstellen voor een potje groepsseks in te gaan.

Hij was namelijk net als ik indertijd verloofd met een zwaar brillende, streng gereformeerde school juf frouw uit Schubbekuttenijveeen waar hij voor het huwelijk nog niet in mocht met zijn zuurstok en zijn aanstaande vond dat hij niet meer met mannen mee naar bed kon zo lang zij in de buurt was.

Vanuit haar standpunt voor de zwarte kousenkerkdominees heel begrijpelijk, maar ik vond het zo ontzettend bekrompen, want pas als je dan getrouwd bent krijg je koekjes bij de thee en niet eer der, dus beken je je gewoon tot de raggende mannen en Vuile Mong en de Vieze gasten.

Eigenlijk vond hij dat homogedoetje ook veel lekkerder dan dat k*twijf, maar je moets toch wat om nach wuchs op te kweken!

En gelijk had hij. Wij waren malkanders evenknie dus kneep ik hem wel eens terloops in zijn dijtje of draai de aan zijn knieschijf alsof ik een ouderwetse lampenradio met de bakelieten afstemknop op Hilversum één moest zetten.

Hij aarzelde op dat moment suprême toen hij in gesprek raakte met die groep op sex beluste man nen. Had beter moeten weten. Zijn plan vantevoren trekken. In het hotel moeten blijven op bed met een homosuweel foto fiksieboekje om zich aan te verlustigen. Of een jaargang Zonnevrienden! Voelde zich op dat onheilige moment compleet omver geluld. Liet zich over halen! Wilde zich net ontkleden om tegemoet te komen aan den ander in hunne tegennatuurlijke goesting.

Het ging hen niet vlug genoeg. Schadefreude! Ze hebben hem zijn kleren van zijn lijf gescheurd in een dronken bui, uren lang op schandalige wijze genomen en zo de Schelde in geschopt want hij zag er uit als Bruintje de Beer en toen hij zich aan zijn vingers aan de kade rand vast hield omdat hij niet kon zwemmen zijn ze daar even met de ijzer beslagen naaldhakken en hun volle gewicht op gaan staan draaien, tapdansen en heupwiegen. Het leek Singing In The Rain van Fred Astaire wel! Toen was het snel afgelopen, want dan laat je met je beurse tengels wel krijsend om je mamma los. Net als in dat lied van Heintje.

Hij liet ook los in arremoede. Kon niet zwemmen als Belg van Waalse afkomst. Riep om hulp voor de gulp maar dat ging verloren in een bulderende storm met zwaar onweer dat net op stak en het Vloamse Friet huis ging net open dus aar kwam me een lawaai uit van die Hollandse voetbal liefhebbende petatvreters. Iedereen dacht trouwens dat het een Belgenmop was van die jongen die daar maar lag te spartelen en uiteindelijk traag voorbij dreef. Dagen later hebben ze hem terug gevonden in een kreek met het hemd over zijn hoofd, ontzettend symbolisch, een zak over je kop, daar heeft de Gazet van Antwerpen hele stukken aan gewijd.

Marnix Gijsen heeft daar nog een commentaar op geschreven, die was er als roomskatholiek allemaal zwaar op tegen.

Ik niet, want ik heb altijd zo geredeneerd: als een aantrekkelijke jongen zijn maagdelijke bibsje niet op vrijwillige grondslag als een bachante ter beschikking wil stellen aan enkele geïnteresseerde, strikt ontuch tige homomannen verdient hij niet beter dan onder lichte dwangmiddelen gekoppeld aan overredingskracht gedwongen te worden tot zich te bekennen tot het leger der wellustigen en ontuchtigen, alhoewel het hier boven beschreven voorval ook mij iets te ver gaat.

Het moet wel een vrijblijvend, frivool spelletje blijven met instemming van alle partijen, anders is het aanranding. Ik ben tegen te grote dwang of geweld. Alles langs lijnen van geleidelijkheid, an ders is het eind toch zoek? Ik stond er bij en ik keek er naar. Dat is nu al lang geleden.

Iedere jongen en man zou tenminste enkele jaren bij wijze van Spartaanse dienstplicht ingewijd moeten worden in de mysterieën van de gelijkslachtelijke omgang door een ervaren man om voor goed getemd te worden en beter voorbereid op de volwassenheid en de gemeenschap van intieme goederen met een be vallige dame en anders pak je toch van de schappen in die winkel van Christine Le Duc een King Size rubberen fopkut uit Taiwan. Het een sluit het ander niet uit.

 

Er valt van mij verder geen redding te verwachten om van licht en uitzicht maar helemaal te zwijgen. Daarvoor moet ik U naar pastoraal werker drs. Bestebreurtje van de EO uit Aduard verwijzen, die heeft als moraal theoloog altijd wel een opbeurend woord en een passende Bijbeltekst paraat ondanks zijn ver ge vorderde leeftijd en zijn griffermeerde, verkreukelde Puck Toffel Pop Eye kop, die uit Chewing Gum lijkt gekneed.

Ach, we hebben ons zelf niet gemaakt, zegt U, die meneer is toch van huis uit een geboren ondergescho ven stripfiguur, die meent een soort griffermeerde James Bond te zijn, maar dan zonder vrouw en. En ik ben zo verschrikkelijk tegen James Bond! Dat een mij bekdn weblogger zijn eigen kop niet kon uploaden naar mijn blog omdat hij Active X com voor de zekerheid had uitgeschakeld deed mij toch zo'n verdriet.

Ook een Fred van der Wal is de afbeelding zijner gestalte en voor komen in breder verband ondanks alles toch verplicht aan zijn geliefde lezeres Isis Nedloni, waar hij toch heel veel van blijft houden ondanks veel kritiek op haar handel en wandel.

Ik hoor van alle kanten dat mijn kop er nog steeds mag wezen…er is verder toch ook heel wat onrecht op de wereld en de tegenstelling autochtoon allochtoon moegn wij ook niet vergeten, hoord ik latst nog van een mevrouw uit Utrecht. Leeuwen en leeuwinnen, die jongemannen verscheurden met een geluid of je droog behang aan het verwijderen was, prinsen en prinsessen, die meer water willen om de plee door te spoelen, derde wereld problematiek die velen denken op te lossen van, achter hun burootje in de centraal verwarmde flat en dan begin ik me toch cynisch te lachen! Vertel mijn wat!

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.