Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
31 mei 2012, om 17:39 uur
Bekeken:
505 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
238 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Die beha dreef in de snel vlietende rivier naar Couloutre…"


Die beha dreef in de snel vlietende rivier naar Couloutre…

 

Als ik mijzelf wil zalven naar Oud Testamenties Ritueel, alhoewel ik helemaal geen geboren brillen- of voddenjood ben (excusez le mot) als dolgedraaide, blonde Arier, die nu al lang grijs en impotent is, maar wel meer dan normale interesse heb in Joodse vrouwen met hun befaamde rillerige multiple orgasmes. Kom er maar eens om bij de west Ojropeejer.

Een belangstelling voor de Joodse medemens die ik deel met de be roemde Adolf Eichmann, die hebben ze dan ook opgehangen in Israel. Ik wil z ennatuurlijk niet dood hebben, dus dat is wat anders.

Daarom smeer ik op de christelijke zon- en feestdagen mijn geheiligde, goed ingenaaide, ontuchtige lijer bij voorkeur in met Johnson’s Baby olie, getapt uit een witte plestik fles met een roze dop.

Dan geur ik uit mijn alle voor Jan en Alleman openbaar toegankelijke openingen en uitgangen  als een met naaimachine olie goed gesmeerde gietijzeren Singer trapnaaimachine en weet van voren weer dat ik ook van achteren leef. Daar ben ik dan heel even van onderste tebovena ls een duikelaartje, doch richt mijzelve wederom op.

 En vice versa, op en neer dus, want alles hangt in dit tijdsgewricht met alles samen wat betreft het aangenaam tijd verdrijf voor het verhitte onderlijf.

En die voorliefde voor de tegennatuurlijke liefde op zijn tijd als toetje na de heterosseksjuwelen hoofdmaaltijd zowel als Johnson’s Baby olie heeft niets te maken met een eventuele latente paedophiele aanleg, ondanks mijn kweek school opleiding, want ik denk er zelden of nooit aan in geile momenten om ‘m gelijk zonder condoom of uitdrukkelijke toestemming vooraf zo maar een willekeurig, onbehaard willig jongens- of meisjes perziken reetje keihard in te stompen c.q. te rammen.  Helemaal niet, want dat is gewoon strafbaar en uit de mode.

 

Scheppen gaat van Au, riep hij en gleed op koninklijke wijze die geurige zwanehals daar tussen het beschaduwde disteldal van Achor naar binnen, zo ongeveer met de vanzelfsprekendheid van een zwaan die zijn baan trekt over het rimpelloze water van de koele meren des doods. Barebacken doe je alleen met intimi en niet met pas geboren zuige lingen, die nog bij liggen te komen van hun geboorte trauma, want daar is de wetgever heel strikt in en terecht. Minderjarigen interesseren mij seksjuweel gezien niet, dat laat ik liever over aan de leden van de Stichting Martijn, dat illustere gezelschap perverten die met een broek vol liefde op een zootje lagere schoolleerlingen liggen te krikken met heel hun hebben en houwen.

 

Ik spreek soms wel eens van die kunstartiesten die bij voorkeur met de wisseling der seizoenen mee de laatste mode volgen en denken dat  ze met een druk op de knop van een digitale camera beeldende kunst van enige betekenis ma ken, maar het is totale onzin waar ze mee bezig zijn.

Zelfs hun echtgenotes vinden het absolute bullshit wat ze maken, maar dat deert de met zichzelf zeer  ingenomen artiest niet. Ze hebben onveranderlijk minachting voor kunst schilders en tekenaars die binnen een discipline werken die al een kleine duizend jaar bestaat. Ik weet persoonlijk van de aanminnige echtgenote van fotograaf R. dat zij onlangs nog in opperste vrijmaking haar beha over de brug van de Nohain gooide en in heur blote tumtummetje het ganze ungewisse diepe in sprong in commissie met een dozijn los geslagen artistieke Hollanders.

Die beha dreef in de snel vlietende rivier naar Couloutre waar de befaamde omstreden kunstschilder Fred van der Wal, die net aan het vissen was hem aan zijn hengel sloeg. En dan spreken wij wel over een stukje intieme textiel van lejaby van rond de vijfenzestig euro, want voor minder gaat zij niet.

Sinds 1964 heb ik al tientallen gesubisideerde kunstartiesten die met plestik, videootjes of onbenullige fotootjes  werkten horen beweren dat het schilderij “ achterhaald” zou zijn.

Zij zijn vrijwel zonder uitzondering van het toneel verdwenen, net als de modegalerietjes Rob Jurka en Hans Brinkman, die zijn vinger niet in de dijk kon houden en roemloos ten onder ging in een faillissement. Ik woonde van 1967-1973 in de Nieuwe Spiegelstraat, een paar honderd meter van de ruimte waar later Galerie Brinkman zou worden gevestigd. Eigenlijk waren in de jaren Zestig, (toen Hansje Brinkman zelf nog moeizaam de ulo volgde en er van droomde om een door Asger Jorn afgeneukte ab stracte kunstschilderes uit Twente te naaien tot ze een ons woog, haar een schop onder d’r artistieke reet te geven om daarna op een uitgezakte vetzak over te stappen waarmee hij in een tuinhuisje in Weesp zou hokken), alle avantgarde galeries gelegen in een straal van slechts vijfhonderd meter om mijn huis en het Stedelijk Museum op een kilometer of twee afstand.

Als je dat vertelt aan kunstzinnige Rotterdammers, Groningse artistieke voederbieten of Friese boterduimpjes vallen hun tandeloze bekken van verbazing open, spat het glazuur van hun slaagtanden en geloven ze je niet, want ze exposeren hun werken in omgebouwde stallen, verbouwde dorpsschooltjes , societeit De Kring of  op houten zolders met los liggende planken.

 

(wordt vervolgd)

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.