Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
18 mei 2012, om 18:06 uur
Bekeken:
443 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
242 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De dochter van Jef Geeraerts (deel 2)"


DE DOCHTER VAN JEF GEERAERTS (DEEL 2)

 

Enige reflectie op het proza van Geeraerts:  Geeraerts romans worden voorts gekenmerkt door veel actie en een boeiende, filmische verteltrant. (…) Al spoedig werd het eerste Gangreen-deel, Black Venus (1967), bekroond. In 1969 kreeg Geeraerts hiervoor de Driejaarlijkse Staatsprijs voor het proza, ook al werd het boek vrijwel onmiddellijk op last van de Belgische justitie op beschuldiging van pornografie en racisme in beslag genomen.

 

Geeraerts proza wordt gekenmerkt door een sterke dynamiek. Dat uit zich in lange zinnen met een opzwepende vitaliteit. (…)

 

Na Gangreen 4 - Het zevende zegel (1977) is Geeraerts zich gaan toeleggen op het genre van de thriller.

Kort na elkaar verschenen onder meer Kodiak 58 (1979), De Coltmoorden (1980), Diamant (1982), Drugs (1983) en De trap (1984). Deze overgang is hem in de kritiek vaak verweten. Hij zou zijn talent daarmee hebben vercommercialiseerd.

 

Fred van der Wal: Ik ga verder in de hier bovenstaande kritiek . Geeraerts heeft zijn talent weg gegooid waarmee hij als schijver uit- en afgeschreven is. Hij heeft niets meer te vertellen en zijn werk na Gangreen is nog geen zwakke echo van wat deze literaire macho eens was. Een degeneratie proces.

 

bob Vanhee // 10-04-2010 om 09:30

 

In verband met de media-geile “soap”van Jef Geeraerts in Congo

 ( en hij blijft dus geil in zijn ouden dag !) lees dan aub. het vlijmscherpe boek van Rob.Adriaensens

 “PAN ZONDER FLUIT “. Het begint zo:

 …..en hij maar afgeven op “de” echtgenote en hulde brengen aan “alle echte vrouwen van de wereld”. -net of hij moet ze ginder gaan zoeken…!

 (Uitgeverij Scriptoria-A ntwerpen 1979)

 

“Pan zonder fluit” is een slecht geschreven boek. Rob Adriaensens poogt op pathetische, zwakke wijze de vloeiende , koortsachtige stijl van schrijven van Geeraerts te imiteren maar faalt hopeloos. Het toont aan hoe zeer de stijl van Geeraerts origineel, authentiek en niet te imiteren blijkt. De inhoud is bedoeld als verdediging van de eerste vrouw van Geeraerts. Feitelijkv oegt het boek van Adriaesens niets toe aan wat al bekend was over de relatie van Geeraerts en zijn eerst vrouw zoals beschreven in Het Zevende Zegel.

 

 

Knack. Be woensdag 03 juni 2009 : (…) “Pan zonder Fluit” , de amechtige tirade van Rob Adriaenssens tegen Jef Geeraerts.

 

Rob Adriaensens, Pan zonder fluit, Standaard, 1979

 

… met het ruisen van de regens om me heen, die tropische regens, wat een belevenis, plots steekt er wind op, de boomtakken zwiepen op en neer, stof dwarrelt op, (…) en dan komt het gedruis uit de verte snel als een naderende daverende trein met honderd locomotieven en ineens ploft de vloed op je neer, op de tuin, op het ratelende dak, op de doorbuigende bomen, een muur van water rijst op rondom het huis, de stortvlagen gutsen neer en de straten worden rivieren, de tuin een plas …

 

Ilse Geeraerts (50) haalt genadeloos uit naar haar vader, schrijver Jef Geeraerts, over diens rol als koloniaal in Congo.

door

Frans Depeuter

over

Het beschavingswerk van Jef Geeraerts

 

Ekele hartverheffende citaten uit Black Venus

 

In Heibel, jg. 6, nr. 3-4 (vroegere reeks) schreven we in verband met Black Venus dat de ethica van Jef Geeraerts “zonder meer verwerpelijk” is, d.w.z. fascistisch, racistisch, seksistisch, egoïstisch en voeg er nog maar enkele –ismen bij.

Wij nemen niets terug van deze woorden (…)

Ter illustratie reeds enkele hartverheffende citaten uit Black Venus, waaruit mag blijken hoe menslievend de Koloniale Beschaver (Jef Geeraerts) zich gedroeg tegenover negers, zwarte vrouwen en vrouwen in het algemeen:

 

“terwijl ik mijn penis in orde bracht, lag ze me met gezwollen ogen te bekijken en als ik ten slotte bij haar kwam, boog ze voorover en begon verfijnd mijn scrotum te likken en aan de eikel te zuigen, de Lybische slavin van de Romeinse veldheer…”

 

“en ik zei: ‘Wind me wat op’, en ze begon te trekken en te knijpen alsof ze met de uier van een koe bezig was en ik vloekte van de pijn en: ‘Jullie blanken zijn erg teergevoelig, ónze mannen houden van een krachtige hand’, zei ze en woedend repliceerde ik dat ik geen godverdomde nikker was en wou haar eruit gooien maar ik gaf haar in plaats daarvan een mep…”

 

“toen ik het haar vroeg (of ze een ivoren beeldje had gestolen – FD) loochende ze en toen heb ik haar geslagen als een beest () en ze liet zich trappen en slaan…”

 

“…ik sprong op, (), sloeg het glas bier uit haar hand, trok haar uit de ligstoel en eerst met de knokkels, dan met de volle hand, mepte ik tegen haar slaap…”

 

“en toen Mohongu mijn koffie in de badkamer bracht, waar ik me met een gedeukt smoel stond te scheren, joeg ik hem weg, walgend van zijn zwarte huid…”

 

“ik walg van vrouwen met cellulitis, hangende borsten, uitgezette buiken, zware uiteinden, afbrekende tanden, gezwollen voeten, die overal pijn hebben, die vlug moe zijn, wit verlies hebben, daar een geur van verrotting verspreiden.”

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.