Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
9 april 2012, om 06:15 uur
Bekeken:
498 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
233 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Elke keer als ik weer 'n overgesubsidieerde staatskunstenaar (3)"


Elke keer als ik weer 'n overgesubsidieerde staatskunstenaar (3)

 

Vernieuwing in de kunst of wat daar voor door moet gaan is allemaal herhaling van wat rond de eeuw wisseling al lang gebeurd is door een stel psychopatiese paljassen. Geeft allemaal niet. Ik vind het echt helemaal niks.  Aardig is dat Wout Muller terecht eens wees op de kwaliteiten van de negentiende eeuwse kunst, dan denk ik vooral aan de romantiese pre Rafaelieten. Adem benemend.

Juist! Goede kunst behoeft geen uitleg. Volledig mee eens. Goede kunst behoeft ook geen verdediging door de maker er van. Kunst die moet worden uitgelegd is slechte kunst. Het kunstwerk moet zichzelf uitpakken.

Verkoop of  erkenning is niet het hoogste goed. Zelf heb ik mijn werk tot 1993 altijd redelijk verkocht, daarna niet meer, van erkenning in Friesland waar de extreem linkse BBK de scepter zwaaide was helemaal geen sprake. Soms werd ik zonder motivering jaren uitgesloten en niet erkend door de Fryske Kultuerried, dat ik altijd een nazi relict ben blijven vinden en naar analogie van WO II de Friesche Kultuurkamer ben blijven noemen en de ambtenaren NSB-ers naar de geest, de directeur drs. Huub Mous, (geen familie van Mickey), een kulturele hazen lip. Zo maakte ik mijzelf populair, maar niet heus. Ik lijk Dzjoeke Bakker wel in sommige opzichten. Zou zij soms mijn geheime zuster ge weest zijn en door verwarrende oorlogsomstandigheden persoonsverwisseld zijn na een bombardement waarbij ik op miraculeuze wijze ben blijven leven terwijl alle omstanders zijn weg gevaagd door het oorlogsgeweld? Kan allemaal.

Toch was Huub Mous altijd buitengewoon vriendelijk de schaarse keren dat ik hem tegen kwam in het gebouw van de Kultuerried. Het is de schijnvriendelijkheid die gebaseerd is op angst voor het onbekende denk ik dan maar.

 

 

Een illustratie over de Friese situatie wat het galeriewezen betreft. In het jaar 2000 of daaromtrent komen we op een zomerse middag na de kerkgang langs een grote, heel mooi verbouwde school waar de antiek- en curiosahandelaar P. Weekhout zich te Langezwaag gevestigd had. We kochten er een paar kleine dingen, raakten aan de praat, het klikte wonderwel goed en ik stelde een tentoonstelling voor van mijn werk die gelijk de eerste tentoonstelling zou zijn  want hij wilde een galerie beginnen. Ik had sinds 1996 niet meer in het Friese kunnen exposeren dus we waren allemaal wel in onze nopjes. Hij bleek een ex-dierenarts in de WAO vanwege een burn out, pas later hoorde ik dat hij manies depressief was. In zijn maniese periode waarin hij altijd heel vrolijk is, ontmoetten we elkaar, dus allemaal heel gezellig, veel wijn, ‘s avonds mijn lievelingseten, vleeskroketten met friet en appelmoes, champignonsoep uit een pakje vooraf en hopjesvla voor toe met slagroom. Ik maak geen grapje; het is echt mijn lievelingsvoer tot groot afgrijzen van diverse culinair zeer ontwikkelde kennissen, die buitengewoon pissig worden als ze vragen waar ik de voorkeur aan geef en dan met de frieten etc. kom opdraven. De depressie kwam later. Als ik het eerder had geweten…Ik stelde voor de kosten van de openingsmuzikant, het drukwerk en de produktie er van op mij te nemen en een advertentie in een kunstblad op mijn kosten te zetten. Hetgeen geschiedde. Toch een heel royaal aanbod mijnerzijds zou je zo zeggen. De kosten voor mij waren ongeveer duizend gulden. Ik had er echt zin in. De Leeuwar der Courant kreeg vantevoren een keurig briefje van mij waarin ik verzocht deze keer een journalist te sturen die enigszins het ABN machtig was en geen dialekt sprak. De kunstredaktie stuurd emij een mail met de aankondiigng van mijn overlijdens advertentie waarop ik toch wat krozelig reageerde. Nu zijn Friezen met hun (terecht) ingeboren minderwaardigheidscomplex heel snel op hun teentjes getrapt maar zo snel had ik nu ook weer niet verwacht. De galerie houder Pieter Weekhout kreeg een woedende kunstredakteur aan de lijn die dreigde met nooit meer te schrijven over de galerie als mijn werk daar zou worden geexposeerd. Zo werkt men in Friesland. Ook andere adres sen in Friesland hebben toen die boodschap gekregen o.a. een galerietje in Oostermeer. De kunstrecensente van deze Leeuwarder Courant is een ex-leerlinge van Ina van de NHL en leek onbegrijpelijke rancunes te hebben tegen wat zij  bij de krant “ import” noemde. Zo worden niet Friezen dus genoemd die zich in Friesland vestigen. Over de tentoon stelling werd niet geschreven door de Leeuwarder Courant en ook de andere provinciale kranten o.a. het christelijke Friesch Dagblad trok een aanbod voor een interview weer in. De hoofdredacteur van de Leeuwarder Courant zijn voornaam is Rimmer en ik heb hem toen een vriendelijk briefje geschreven dat van een hoofdredacteur met zo’n naam niets te verwachten valt want Rimmer is Amerikaans slang voor reetlikker.

Maar dit was nog niet alles. Galerie eigenaar Pieter W. die net in zijn depressieve periode was aangeland ging naar Ina haar brocantewinkel en begon daar te schreeuwen dat zij gehuwd was met een “ moordenaar” en een “ S.S.-er” . Ik vind het wel flatterend dat men mij als een zeer gevaarlijk immoreel man ziet maar dit ging wel erg ver dus ik reed snel op mijn Honda skoeter naar haar winkel voor eventuele fysieke bijstand. Hij was echter al weg en dat is mis schien maar goed ook. Ik belde naar zijn adres met het verzoek elkaar verder met rust te laten maar kreeg van zijn echtgenote wederom te horen dat ik een moordenaar en een S.S.-er was. Nou, ja, dan houdt het toch echt op. We waren van plan een schilderij te kopen van de Friese schilder Epko Cordel, een Helmantel epigoon uit Gorredijk (Friesland), maar Cordel deelde Ina mede dat hij mijn werk nooit in zijn galerie zou exposeren “ anders kreeg hij de krant tegen zich”. Je houdt het toch echt niet voor mogelijk allemaal. De aankoop ging dan ook niet door. 

  In het verleden, in 1985 richtte ik de kunstenaarsvereniging Fria op in Friesland en kreeg brieven van BBK mensen met hakenkruisen en dreigementen met brandstichting. Zelfs een insluiping van de Groninger abstracte kunstschilder Siep van de Berg toen Natasja alleen thuis was en die was net dertien jaar. De sociaal geengageerde collegaatjes toch! Altijd zo maatschappelijk betrokken en actie bereid.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.