Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
8 april 2012, om 11:01 uur
Bekeken:
553 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
314 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Baron W.C. Cloot van Neuckema slaat terug met pakkende story"


BARON W.C. CLOOT VAN NEUCKEMA SLAAT TERUG MET PAKKENDE STORY ONDER DE GORDEL (DEEL 1)

 

De ‘Fuck My Asses’ en one liners als ‘Je kop ziet er zo bescheten uit alsof je een week in de ongewassen derde oksel van een incontinente opoe hebt liggen beffen met je verrotte bek’ zijn niet van de lucht als je met sociopaat Fred van der Wal een close encounter of the third kind aan wenst te gaan met zijn gesprekspartner en wil je het niet per direct duiden dan blijf je als antwoord maar liggen, moet je maar zien wat er van komt.

 Hij kent een weblogger die op het laatste moment afhaakte vlak voor een afspraak. De onderhond. Abspritzen! Auf die Flucht erschossen!

 Fred zag hem nog even aarzelend voorbij het terras van Stairways to heaven lopen, zijn favoriete kroeg waar de popmuziek elk gesprek uitdooft en slechts primaire levensbehoeften als voetje vrijen of elkaar onder tafel bepotelen in de kruisweg over blijven, toen maakte de aarzelende man, een door een burn out voortijdig gepensioneer de hoofdonderwijzer ener lagere school, dat hij weg kwam, op hoge poten .

 

Laten wij ons bij ons onderwerp houden en dat is onze alom geliefde Fred van der Wal. In het proza van Fred lezen wij Elizabetheaanse en Shakespeareaanse volzinnen waar de honden geen kattenbrood van lusten en de wolven tegen de maan van gaan huilen. Niet dat het iets uit maakt, maar wij willen het indirect toch niet onvermeld laten.

 Wie niet van grove taal en vloeken houdt of lid is van de blauwe knoop, de EO en de bond tegen het vloeken, doet er beter aan het weblog van Fred over te slaan, want de geslachstdelen vliegen je nog om de oren zonder smoesjes d´amore, maar recht zo die gaat, het ene gat in, het andere gat uit. Soppen geblazen met de blubberende bokkel*l. Zo lang ie maar niet aan de koude koorts of de bibberatie lijdt is alles kits in d rits.

 

Alleen al in het laatste immorele weblog komt 80 keer het woord Godverdegodver in voor een meer dan honderd keer de woorden k*t plus l*l is nöken in de keuken onder tafel met je zusje en een tandeloos veneries hoertje voor je kleine broertje. Het is altijd handig als een heroine hoer haar kunstgebit even uit doet dan weet je zeker dat je niet onwillekeurig  in je balzak wordt gebeten door een drugs addict.

 Het kost bijna niks, voor twee knaken een doorsmeerbeurt en leg je er een joetje bij dan kun je je helemaal laten rolbezemen en nilfisken van top tot teen.

De grote beurt dus. Ik heb altijd iets tegen fistfucken gehad omdat ik het een agressieve bezig heid vind die tot niets leidt en voor je het weet zit het juchtleer  van de canapé weer helemaal onder de derrie.

 Ook het aantal pikkelikkers, flamoezen, natte poezen, vuile en doorgewinterde ranzige beroeps flikkers, broodpoten, hoerige huismussen en metroseksjuwelen mannen die als geile honden en hoerenlopers of stotterende, stomende swaffelaaars worden vermeld in de immorele stories is nog steeds niet van de lucht volgens de strenge griffermeerde Groninger dr. Hans van Deventer met in zijn kielzog de maatschappijlikkerige gereformeerde kunstschilder Hank Duvelsjas die als kerkinterieur schilder potjes en pannetjes lopende band schilder nog steeds naam maakt bij griffermeerde juffrouwen en andere dominees .

 Naar verluid zappen heel wat keurige webloggers in hun zelf gebrejen soepjurken weg van het weblog van Fred als ze ook maar in de verste verte vermoeden dat hij als beroeps queru lant en aartskankeraar weer aardig op dreef is met zijn zuigende, sakkerende, stomende op- en aanmerkingen. Ook de cotton pickende cocksuckers in het proza van onze meestal ladderzatte drinkebroer blijken achteraf nauwelijks te tellen.

 

Hoewel we sinds Deep Throat toch wel wat gewend zijn aan openlijk getoonde smeerlapperij en geurende onsmakelijkheden gaat de immorele Fred van der Wal een stapje verder op zondag nog voor de koffie met een snee ontbijtkoek.

Het puur onversneden, realistische, rauwe geweld dat hij laat zien als de beboterde snee niet dik genoeg is liegt er niet om en de buren schrikken van zijn taalgebruik, dat hij als weinig sympatiek personage doorgaans neer zet in de voortuin.

 

Hij was er bij toen in een kroeg in een achterbuurt iemand op gruwelijke wijze werd opge hangen bij een ritueel van de Satanskerk die net even geen onderdak had maar toch haar rituelen op de meest vreemde locaties voortzette om de Meester van het kwaad te gerieven, wiens bloeddorst geen grenzen kent.

 Zijn nieuwe verhaal ‘Dead End Street’ is een waargebeurd verhaal over een stoephoer die aan de heroïne verslaafd is, een Groninger slet, gespot door een bewakingscamera tijdens een fatale nacht terwijl zij de obligate laag betaalde lippendienst verricht voor de een of andere los lopende, gestoorde brochum op haar knokige knietjes en als dank voor het aangenaam verpozen, de schillen en de dozen plus een kogel door haar kop krijgt en na het nek schot kundig gedumpt wordt in het diepe water naast het Groninger Museum waar net de expositie van Waterhouse aan de gang is. Hoe symbolisch!

 Gezellig is het proza van onze morbide kunstenaar nooit.

 “Lachen is tiijdverlies” zegt onze door- en door perverte raskunstenaar wel tien keer op een dag. Zo lang zijn haar en de Yin in de Yang goed zitten dan zit hij gebikt en gebeiteld!

Interessant voor de jonge collega en de bedaagde oudere artiest, dat wel. Briljante episodes hoeven we niet te verwachten. Platitudes wel. Als iets de jonge mens vormt…

 

De puur pornografische verhalen zijn stuk voor stuk ontsproten aan het kwaadaardige brein van onze Fred van der Wal, die meer dan eens opereerde op het randje van wat acceptabel is voor de doorsnee dorpsschoolmeester, die in een nieuwbouwrijtjes woning achter de geraniums weg vegeteert, over kleine meisjes droomt en openlijk op zijn weblog schrijft dat hij altijd op een eerlijke manier zijn geld heeft verdiend. Kan ook moeilijk anders voor een laag ingeschaalde onderwijzer met jaarlijks een massief kerstpakket en torenhoog vakantie geldje om tijdens de vantevoren vast gestelde vakanties met de massa mee in kuddes te vertrekken en in kuddes weer terug te komen.

 

In het veelzeggende ‘Met jouw stilettohakken in mijn lillende vlees en jouw tanden in mijn nek’ gaat Fred van der Wal nog een stap verder en plaatst de hoofdpersoon in een omgeving die op Ruigoord lijkt waar voor de ruigpoten en dames van vederlichte zeden geen wetten meer gelden en God noch gebod wordt nageleefd. Om de twee minuten vliegt een Boeing laag over ter verhoging van de artistieke feestvreugde. Ergens van af een hangar op het belendende bedrijventerrein loeit contant een sirene.  Zien wij daar niet Elsje Truttinga in haar Persianer bontjasje van het Waterlooplein rond schoffelen?

 Aanvankelijke had hij voor de tegenhangster van de hoofpersoon in zijn verhaal de moddervette, bisexuele Xaviera Hollander of libertijnse Els Bouma van het Haarlemse artistieke Veertig Plus Volvet Collectief in gedachten, maar bedacht zich net op tijd, anders ging het zo ruiken in het verhaal als zij op de meest onverwachte momenten haar dijtjes spreiddde gelijk de automatische slagbomen bij een overweg. Symbool- en signaal functie.

 

Zo kwam hij uit voor die rol op een onderwijzeres uit het kleine vergeten café daar aan de haven van Schubbekuttennijeveen, die met d’r hoogrode voederbietenkop haar stille verdriet als leidster van een gristelijk zangkoor De Kwelnootjes zat weg te drinken in Het Vergulden Okshoofd temidden van luidruchtige boeren, die met hun klompen op tafel roffelden als de bestelling, jonge Jenever, niet snel genoeg kwam.

 

In een dorp dat weinig meer dan een lintbebouwing is laat onze auteur een bonte stoet historische en fictieve halve zolen, notoire dorpsgekken en sexueel geperveteerden voorbij trekken, die met elkaar voortdurend conflicten uit vechten bij de dorpspomp met de klomp in de hand.

 Wij maken kennis met de in- en inkeurige intellectueel Ollie Oliphant, gelukkig een stevige innemer van spiritualiën, Sybold Stekilos die het graag op zijn Grieks doet, Zoë Zoogdier, Fokke Flitspuit, het broodmagere onderdeurtje Moshje Mokkulfietz, Heike Hobbezak, Fleury Vlakkemaat, tennisser Beertje Balvers en de bekende Baron W.C. Cloot van Neuckema, die na eeen dozijn borrels van de aanwezigen het eerste nachtsrecht op eist en lodderig in de richting van de zwaar bepotelde en beduimelde bardame loenst.

 

Het gezelschap zal uitgroeien tot een duivels genootschap. Alleen Fred van der Wal blijft overeind als de serene Good Guy, een soort Stalen Jezus die streeft naar harmonie, vrede, gerechtigheid en de totaal gewetenloze Otto Okselbaaij als zijn donkere schaduw, die als tegenhanger voor dood en verderf zorgt, anders viel er in het ingeslapen kutdorp helemaal niks te beleven.

 

Hoewel het geen winst verlies rekening is gaat de kassa toch uiteindelijk rinkelen en draait het uit op een win win situatie voor de edele hoofd persoon. Er ontstaat in het zootje ongeregeld toch een zekere rang orde. Het peil van de conversatie zakt met het stijgen van de omzet.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.