Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
5 april 2012, om 05:53 uur
Bekeken:
487 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
280 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De hel van 40 jaar kunstenaarschap voor webloggers verklaard(2)"


De hel van veertig jaar kunstenaarschap voor webloggers verklaard (deel 2)

 

Het kunstenaarschap is een mooi vak maar een zwaar vak daarom ben ik fitness gaan doen om beter zwaartillend, zwartgallig, balorig en rondborstig te kunnen wezen als lijder aan kruipknie en wandelende nieren. Ook de Vette Rochul speelt mij menigmaal parten alsmede de Vliegende Slingerschijt.

 

Door onze hoofdredacteur Kees Katenspek-Krumpelmann van Dunge

 

Hij is , een gevoelige tiepje, die Fred, maar heeft zo zijn onverwachte in- en uitvallen en hoort eigenlijk in de isoleer cel aan de andere kant van de gang. Klaas Kotelet heeft hem onder bedreiging van een uit de afdeling ontvreemde scherp geslepen beitel zijn sigaretten afge troggeld.  Hij kan er eentje terugkopen voor 125 euro,  maar hij heeft zijn zakgeld ook al aan iemand  uitgeleend waar hij al weer de naam van is vergeten.

 

Iedereen heeft een op maat toegesneden “Kom In De Kring Met Je sores En Gooi Het Er Uit” programma. Voor Fred Frankendael is dat: na een hele nacht liggen masturberen en tientallen malen ongeremd gillend klaar komen, opstaan met knikkende knietjes een mud pillen slikken. Het orgasme noemt hij Godengekkenschemer.

Hij heeft een chronische liesblessure overgehouden aan het aftrekken en loopt hompelend en hobbelend door de gang achter een rollator. De prijs van de lust. The syphillittic walk.

Charlene moet leren met de deur dicht te poepen en niet langer haar uitwerpselen  in de  magnetron te zetten op 250 graden en daarna te verklaren dat de pizza al bijna gaar is. Zij is het succesnummer van de afdeling.

Elke gek heeft zijn gebrek maar hier heerst de humor alom.

Niek Hulsttak in zijn rolstiel en Charlie Elbows  de bekende lampenkappenschilder koken twee keer per week zelf, en willen elke prak flamberen waardoor met enige regelmaat meneer Visser van de bedrijfsbrandweer met companen en schuimblussers aan komen fietsen als het alarm af gaat, daarna volgen vier uur oriëntatie  op mens en maatschappij (,,dat gaat alleen maar over de pleuro, zoals zij geringschattend de nieuwe munt noemen. Waarbij ze regelmatig in de evergreen “Poen, poen, poen, wat je met poen niet allemaal ken doen, uitbarsten”) en een uur allegorische psychosocio-educatie (,,dat gaat over seks, seks en nog eens seks aan de hand van op de markt gekochte zwaar beduimdelde Candys en Tuks') en doen regelmatig aan ANDLIG (algemene dagelijkse lichaamsverzorging in groepsverband onder het mom van potjes aftrekken dat zij liefkozend penisgym noemen).

Als ze alles doen zoals voorgeschreven door het team, krijgen ze een beloning: een zak zoute dropgeveltjes van de ETOS, negerzoenen, jodenkoeken, roomschuitjes van de AH en een kaart voor de bibliotheek of een sappige pornovideofilm.

 

Onderzoekers van het Pimpbos-instituut schreven deze week in een rapport dat het leven van psychiatrische patiënten eruit ziet als ’’één grote zomervakantie”.

Zo heet het rapport ook. Zomervakantie in Huize Zon Aan Zee.

De onderzoekers spraken met patiënten, verplegers en managers in zestig gekkenhuizen. De langdurige patiënten doen honderd proccent  van hun tijd niets, zitten op de afdeling te mokken, zien zelden een psychologiater en hebben een scala aan  recreatiemogelijkheden waar ze geen gebruik van maken omdat iets ondernemen buiten hun percceptiee ligt. Geld om ergens anders heen te gaan dan naar de hoeren is er niet. Huisvesting is beroerd.

 

Het is allemaal waar wat er gezegd wordt. De gebouwen van het Robert-Long -ziekenhuis zijn oud en vies. De muren van paviljoen Weidezicht zijn geel van de urine, want de wildplassers zijn hier alom aanwezig, in de linoleum-vloeren zitten brandgaten, in de afgekeurde separeer cel die tijdelijk wordt gebruikt als rook kamer, staan de pispotten vol ingedikte oranjekleurge urine.

Fred Frankendael, Dirk Dubbeldam , Cor Houtenbrink en de anderen drinken bier, roken een jointje, en praten over sigaretten, wiskey en wijven.

Er is nijpend gebrek aan k*t spek, een betonnen tafeltennistafel op het terrein, vroeger was er een zwembad, maar niemand van hen heeft zin om zich ook maar ergens voor in te spannen. Fred wil wel, maar hij durft niet naar buiten. ,,Overal geile honden die aan mijn gulp hangen en dan heb ik al weer een natte plek in mijn broek.''

 

De onderzoekers van het Pimpbos-instituut zien oorzaken voor de 'verschraling': de gekkenhuizen hebben te veel geld en een overschot aan personeel. En het personeel dat er is, moet de helft van de tijd tot diep in de nacht vergaderen en papier invullen of rapporten uit tikken meet twee vingers. En ook dat is waar.

Verpleegster Kirsten Zwijneveld-van der Varkensburg  die onlangs nog hara ooieevaartje behaalde en haar collega Ron Slappeterp zijn bijna niet samen op de afdeling, er is altijd wel ergens een vergadering.

,,We lullen wat af met zijn allen en zo komt de tijd wel om. En altijd is er koffie genoeg want daar leutert het lekker bij''

 

Het ziekenhuis heeft een jaarbudget van 100 miljoen voor ruim vijfhonderd patiënten. Vroeger, heel vroeger, zegt psychiater Normaal Kennudie, kregen instellingen een grote zak geld die ze zelf mochten verdelen. We hielden honderden miljoenen per jaar over.

,,Toen waren de patiënten nog de melkkoe dus die hielde we in ere. Die kostten weinig geld, je hoefde ze alleen maar op te bergen achter de tralies en te bewaken. Werden ze lastig gooide je gewoon een gasgranaat naar binnen of zette je er de brandslang op met ijskoud water.

Soms denk je wel eens als je die toonbeelden van stukken ellende ziet; Hitler heeft toch gelijk gehad. Selecteren aan de poort. Ras veredeling. Abspritzen die hap, alleen hebben wij dan geen werk meer en moeder de vrouw wil ook elke maand een kluit op de giro anders wordt het weer weken lang van Niet Neuken Toch Lekker. De doe het zelf afdeling.

Deze mensen, zegt psychiater Kennudie, zijn de lowest form of human life and life is full of strange surprises.

,,Psychiaters kunnen niet met ze scoren, ze worden nooit meer beter die halluvve zolen.

Ze takelen alleen maar verder af tot we ze een spuit geven. De zachte dood. Ze komen de inrichting niet uit behalve tussen zes plankies en dat is nog te duur, dus kozen we voor kartonnen dozen. Ze gaan toch de oven in. De gouden tanden en kiezen breken we er eerst uit met waterpomptangen. Net als tijdens het grote lijden van de Yid in de kampen. Bikken geblazen. De goudprijs is torenhoog.

Krak, zegt het kiesje van Miesje Beugeltas die nog in haar staat van rigor mortis verkeert. Soms valt een gebittenbak om en vallen de tanden en kiezen ratelend op de grond als een gebroken parelsnoer. Dan stort de hele groep zich er op en is het graaien geblazen. Stoppen ze een dozijn gouden kronen in hun beha of slipje. Krijg dat er maar eens uit. Niet dus.

Jaren geleden werd besloten dat niemand meer hoefde te werken op de sociale werkplaats in de arbeids therapie. Toen is het echt goed mis met ze gegaan. Deden ze helemaal niets meer behalve op elkaars rug springen onder de douche. Barebackend in hun blote reet door de gangen op en neer rennen.

“Als de alpen gloeien gaan de Tirolers stoeien” en het vervolg “Met jouw waldhoorn tussen mijn alpen” zijn favoriete films ’s avonds in het kader van culturele filmische vorming. Het geeft de burger moed voor het edele handwerk onder de klamme lapen.

Je kunt niet van ze verwachten dat ze na zo’n spannend leven nu ineens zin hebben om de hele week te fröbelen onder leiding van de een of andere halluvve gare gesubsideerde staatskunstartiest.''

Maar wat je wel kan verwachten van ze, zegt Kirsten Zwijneveld-van der Varkensburg, bijgenaamd Dikkie Dik,  is dat ze zelf iets doen om de dag door te komen. Een universitaire studie oppakken.

,,They are not all stupid, Oooh, no, you know.''

En lang niet alles hoeft veel geld te kosten.

,,Zet een paar gebruikte betonnen bankjes neer, bomvrij, laat ze er op tekeer gaan of zet  een dierenweide met wat Menangkabauwse wolapen neer. Laat die psychotische automonteur je auto lekker repareren en hij loopt jaren lang als een tiet op wonderolie. Gratis en toch voor niks! Wat wil een normaal mens nog meer?''

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.