Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
4 april 2012, om 11:23 uur
Bekeken:
438 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
218 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De hel van 40 jaar kunstenaarschap voor webloglezers verklaard"


De hel van veertig jaar kunstenaarschap voor webloggers verklaard

 

Het kunstenaarschap is een mooi vak maar een zwaar vak daarom ben ik fitness gaan doen om beter zwaartillend, zwartgallig, balorig en rondborstig te kunnen  wezen als lijder aan kruipknie en wandelende nieren. Ook de Vette Rochul speelt mij menigmaal parten alsmede de Vliegende Slingerschijt.

 

Door onze hoofdredacteur Kees Katenspek-Krumpelmann

 

Ze zijn allemaal waar, allemaal wat ze zeggen, alle negatieve kwalifi caties over onze Friese gevreesde kunstartiest die liever onbekend wil blijven, deze week, over de toestand van zijn werken die in deplorabele toestand verkeren, de toestand in de derde wereld en zijn miserabele geestelijke conditie. De voordeur van zijn flat heeft hij zelf maar ingetrapt omdat de sleutel weer eens kwijt was. Buren klagen over het volume van zijn muziek en de pitbull blaft dag en ancht. Ongure, artistieke tiepes lopen in en uit. Na de gerechtelijk huis uitzetting belandde hij op straat, raakte aan de drank en de drugs. Justitie lieet he gedwongen opnemen in een leipespeis.

 

Een lege dag in de inrichting. Alsof er een neutronenbom is gevallen. A day at the beach. De goede verstaander zal wel weten wat hiermee bedoeld wordt. Alleen op de wereld en toch gelukkig.

 

DUBBELDAM 2012. Fred, type dak- en thuisloze beroepsoudehoer, half lang ongekamd haar, artistieke befbaard, zenuwentic op de ogen, haalt uit het kastje naast zijn stalen bed zijn medicijnen voor vandaag. 

Achtentwintig pillen om te dimmen, dertig om te slapen, tien om bij de les te blijven, tien roze Wake Up little Susie tabletten een mudje paarse pillen om een onlesbare dorst naar bizarre sex af te remmen, twee aidsremmers, zes voor een persistente schimmel en een poedertje tegen natte benen. 

Hij is weer eens niet te verstaan, alsof hij zesenzestig borrels heeft gedronken.

 

Fred is bijna zeventig, maar lijkt krap negenenzestig en een half. Hij is zo gek als een draaideur en heeft een a-sociale psychopathologische dubbeldoor gedraaide morfologische atypische persoonlijkheidsstoornis. 

Dat heeft hij al een kleine negenenzestig jaar. Totaal onbehandelbaar.

Sinds een jaar woont hij in het algemeen niet openbaar toegankelijk gesloten  psychialogiatrisch ziekenhuis Robert Long Stichting in Dubbeldam. 

De afdeling draaideurgestoorden is voor hem een gesloten afdeling. Hij behoort tot de permanente bewoners sectie met licht criminele inslag.

 

Het gekkenhuis is honderdvijftig jaar oud en staat ter bescherming van de bevolking in een door prikkeldraad omgeven verpieterd  park. De roodbakstenen paviljoens heten Paviljoen Mieke Martelhof, Villa Schoonzicht of  Mooi Vlugtzicht. 

Fred woont met tweehonderd  andere schizofrenen in Paviljoen Martelhof waar de electroshocktherapie dagelijkse routine is. Voor leken een schokkende ervaring om te zien als een patiënt schuimbekkend met een mondbal op het elektriek wordt aangesloten en hoogspanning door zijn hersenpan wordt gejaagd. Zie ze bokken en schokken. Het lijkt de ochtend gymnastiek wel.

Soms is de stroomsterkte veel te hoog en strijgen er rookwolken met een lucht van verbrand vlees uit zijn kaal geschoren kruin vanaf de operatie tafel. De op zijn hoofdhuid geplakte electrodes raken soms oververhit en zien er roodgloeiend uit. 

Varkens aan het spit, noemde een psychiater ze eens gniffelend.

 

Het houten noodgebouw waar ze eerst in een van de barakken zaten, wordt eindelijk met de grond gelijk gemaakt na een uitbraak van wand luis. De hygiëne is er ver te zoeken. De douches zijn verstopt en de WC's lopen over.

Vlugtzicht zou eigenlijk worden gesloopt maar er is geen geld meer voor nieuwbouw. De vorige directeur is er met zestien miljoen vandoor naar een land in het Verre Oosten waar paedofielen ongestraft hun afwijking bot vieren. 

Nu zijn er recent door een busje vol met Polen zachtboard wandjes geplaatst in de voormalige slaapzaal, bijna iedereen heeft een eigen kamertje van twee bij drie meter.

De wanden zijn door de patiënten zelf met behulp van messen voorzien van zogenaamde Gloryholes, onder homoseksjuwelen bekend vanuit de pisbakken sien en zoals onder geod ingevoerde  lezers bekend, menig l*l doorheen wordt gestoken om de anderen te gerieven als het licht wordt uitgeschakeld om tien uur ’s avonds. Een mens moet toch wat met zijn te veel aan vrije tijd.

 

Het is half drie ‘s middags, de laatste patiënt komt vloekend en schreeuwend uit bed. 

"Heb je wel je pilletjes geslikt kleine kolerelijer of heb je ze nog steeds onder je tong of in je wangzak?", vraagt de rondborstige verpleegster Kirsten Zwijneveld-van Varkensburg . 

De deur van de gemeenschapszaal wordt vloekend, schreeuwend en scheldend dichtgesmeten.

Alle anderen liggen danzkij zware slaapmiddelen nog buiten westen in bed te ronken. 

Klaas  en Willy roken zware shag van de Weduwe van Van Nelle op een bankje voor het paviljoen in een langdradig lentezonnetje te niksen, Bertus zit aan tafel te snurken en de leptosoom Rob mag kijken naar de sigaren op tafel, van het merk Tuitsenoritas, maar aankomen niet. 

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.