Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
29 maart 2012, om 11:19 uur
Bekeken:
464 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
251 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Al is het wijntje zuur het blijft op tafel"


Waarom schreef Fred van der Wal “Al is het wijntje zuur…”?

 

Het gaat hier om een beeldend kunstenaar die vanaf het begin van zijn carrière juist door die fijn chris telijke, brave tijdgenoten en kollegas bestreden werd die zondags met een uitgestreken gereformeerd, zelfgenoegzaam bleek rotsmoel tenminste twee keer naar de kerk gaan en net als die E.O. direkteur beweren heel veel van de Here Jezus en de naaste te houden voor zo lang als het duurt en daarom door de week met de Bijbel in de hand Jan en alleman beso demieteren, belasteren en beliegen als het ze goed uitkomt of financieel voordeel oplevert. De leden van het zo fijn christelijke, evangelies getinte voortdurend maar langs ‘s Heeren wegen voort gospelende Christian Artists klupje on der leiding van de uitgebluste, vervroegd gepensioneerde ex-schoolmeester Leen de la Rivièra en het vrijgemaakt gere formeerde zwartkalvinistiese naar camembert stinkende geit enwollen sokken clubje van de vrije tijd schilderende Gro ningse tekenleraren van Art Revisited en nog enkele evange lies getinte scherts organi saties of gemeenteleden van evangeliese signatuur hebben Fred van der Wal ten onrechte bestreden, belasterd,beduveld,besodommieterd, pogen op te lichten en als dat niet lukte stevig uitgevloekt en uitge scholden.

Onveranderlijk achter zijn rug om, zoals de gereformeerde medemensch betaamt, want de kunstenaar die drie Oosterse vechtsporten beoefende (tot voor drie jaar karate,alsmede judo en jiu jitsu) zou niet geschroomd hebben zo’n leugen achtige gereformeerde glimpieper als de traditonele teken leraar M. uit Kampen met liefde zijn kop van zijn romp en het licht uit zijn ogen te trappen met een machtige Mawashi Geri Jodan. Zoals U weet een karatetrap die iedere eerste kyu karate feilloos dient te beheersen en niet de naam van een Indiase mafketeliaanse goeroe of Pakistaanse rond reizende evangelist.

De brieven van een producer (H. doktorandus van S.) van melige,slordig geredigeerde,opper vlakkige kunst programmas voor de E.O. vermeldden meer dan eens schimpscheuten aan het adres van Fred van der Wal persoonlijk of minderwaar dige opmerkingen over zijn werk tot het de kunstenaar in 1997 eindelijk te veel werd na 21 jaar moeizame omgang met deze meneer en hij met een moord zuchtige rode waas voor de ogen per brief de vriendschap definitief opzegde en de toe gang tot zijn huis voor goed verbood om erger te voorkomen. Die Hans heeft echt geboft met mijn compassie.

Deze geborneerde,eeuwig grijnzende sukkel (H.v.S.) op dat amodieuze, oubollige,gereformeerde corpsballerige van Bom mel schoeisel had het voor gereformeerde domoren kenmerk ende bajeslef om zich desondanks zonder enige aankondiging ten huize van de van der Wals te vervoegen en blies na een onderhoud van anderhalf uur smadelijk de aftocht als een geslagen hond met de impotente staart nog steeds tussen de benen. Hier helpt geen lieve moedertje, overspelige gere formeerde kinderverkrachtende dominee of Viagrapil meer aan!

Geen wonder dat de zo in- en in gevoelige kunstenaar Fred van der Wal in 1998 na 23 jaar de evangeliese beweging en de E.O. te hebben verdedigd walgend van deze onsmakelijke sektariese op vage sentimenten gebaseerde splinter groepe ring van onzindelijke, maar vooral onzedelijke denkers afscheid nam en besloot nooit meer lid te worden van welke evangeliese of reformatoriese splinter groepering dan ook.

 

Het dagboek verlengt het leven van de kunstenaar aanzien lijk. Het is na zijn leven zelfs een schriftuurlijke red dingsboei uitgeworpen vanuit het hiernamaals! Het verlengt zijn schaduw over de toekom stige gebeurtenissen. Het ver breedt lang na zijn verschijden het front waarop hij zijn erfvijanden posthuum kan bestrijden. De illusie dat de kuns tenaar via zijn dagboek een vinger in de kulturele pap kan blijven houden is helaas een ijdele al denken de volgeling en van Menno ter Braak daar al decennia lang anders over.

 

Ook “Al is het wijnje zuur..” is geschreven om ruimte te scheppen voor de gericht om zich heen trappende Fred van der Wal. U bent gewaarschuwd als zwaar brillende tolerante ,sexueeel gefrus treerde christendemokraat met briljan tiene in het haar in een kuif gekapt! Zelfs de boemel stu dent H.v. S. omschreef in een voor een gereformeerde glim pieper zeldzaam openhartige bui de inventieve Fred van der Wal eens terecht als een kunstenaar van het tiepe Never A Dull Moment.

Zulke kunstenaars zijn gelukkig zeldzaam. En zo hoort het ook!

”Liever tienduizend gulden verlies dan een saaie dag in mijn leven,” placht de artiest tijdens zijn leven en wel zijn te zeggen.

 

Het nieuwe boek “ Al is het wijntje zuur, het blijft op tafel!” is een artistieke standpuntbepaling, een kultureel ijkpunt en een kuluuthistoriese verificatie bron zo groot als de gasbel van Slochteren. Wat U alleen maar te doen staat is een pijpje aan te slaan op die machtige bron en Uw leven zal figuurlijk ge sproken voor goed overvloeien van melk, wijn, honing, wierook,myrrhe ende goudt. Wat wil een mensch nog meer?

Een schrijven om ruimte voor zichzelf te scheppen en vele andere kunstenaars overbodig te maken. Waar kom je dat nog tegen vandaag de dag?

 

Naar de werkelijkheid schilderende schilders hielden voorna melijk hun mond stijf dicht tijdens mijn meer dan dertig jarig kunstenaarsschap. Abstrakte kunstenaars publiceerden altijd al warhoofdige ma nifesten, dikke boekwerken vol va ge filosofiën en nep-antropologiese verklaringen (zoals de door Dr. G. Birtwistle bewonderde kladschilder Asger Jorn) ter verdediging van hun abstrakte breiwerkjes die iedereen voor raadsels stelt en stelde. Ik weet niet helemaal met zekerheid waarom realistiese kunst enaars niet of weinig publiceerden,uitzonderingen als Pyke Koch en Carel Willink daar gelaten. De meeste realistiese schilders uit de jaren zestig schreven geen tien woorden zonder zestien spel fout en. Weinigen uit het realistiese kamp slaagden er in een eigen beeld taal uit te vinden. Het kostte Fred van der Wal geruime tijd; maar hij is er in geslaagd!

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.