Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
28 maart 2012, om 13:43 uur
Bekeken:
408 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
174 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Artistieke herinneringen en ander ongenoegen (Deel 6)"


ARTISTIEKE HERINNERINGEN EN ANDER ONGENOEGEN (DEEL 6)

 

Wat is de essentie van de Nederlandse realistiese kunst?

 

Het is de perfekte spiegel van de burgermaatschap pij,waarvan de meeste leden doodsbang zijn zich als onafhankelijke individuen te gedragen en dat weerspiegelt zich in de kunstenaars die zich met het realisme bezig houden.De zwakheid van de Neder landse realistiese kunst ligt niet in de schil der techniese beheersing van het vak maar in de sociale sfeer,het klimaat waarin zulke onbenulligheid kan floreren.Het werkelijke kunstenaarsschap brengt de heldenmoed met zich mee,de vrolijke wanhoop,het excessieve leven en de esthetiek van de vuistslag,de ongeremde,woeste veelzijdige,ongebreidelde sexu aliteit maar niet omgekeerd.Vergelijkt U maar eens het Nederlands schilderkunstig realisme met het lite rair naoorlogse realisme van een mode schrijfster als Mensje van Keulen,diezelfde spruit jeslucht van zure alkoven en ongewassen onderbroeken die er vanaf walmt. Nederlandse filmmakers hebben daar ook een handje van;hun films gaan onveranderlijk over drugsverslaafde randfiguren,mislukte antihel den,hoeren,pooiers en andere misdadigers.De Ne derlandse film- en televisieprogrammamaker is gefascineerd door onsmakelijke banaliteiten van de zelfkant.Daar tegenover had je decennia lang een brave borst als Bert Haanstra,die maakte films waar je bij in slaap viel en hooguit geschikt waren om te bezoeken met je gepassioneerde vriendin om je onderdehand af te laten trekken onder een rubber regenjas die je handig over je schoot had gedrapeerd.De lucht van verhit rubber,die heel opwindend kan werken moet men dan maar voor lief nemen.

 

U heeft in de jaren ’70 al direkt onderkend dat het BBK bestuur een verlengstuk werd van de CPN en zich daar tegen verzet?

 

Het was een stelletje kommunistiese smeerlappen die hun gelijke niet kenden en deden denken aan kollaborateurs met de moffen.Iemand als de mani pulator Bonies die modieuze Mao salonkommu nist,die in Wassenaar in een villa woont en zijn zeefdrukken het liefst verkoopt aan bank direk teuren,noem ik nog altijd een schurk die er voor gezorgd heeft dat de contraprestatie om zeep is geholpen.Ik zou het niet betreuren als hij daar alsnog een kogel voor door zijn kop kreeg van de een of andere enthousiasteling.

Die naar men zegt zo vreselijk cyniese meneer Harry Visser,die contraprestatieschilder die altijd zijn woordje klaar had in het verleden,één van die vele kunstschilders die helemaal niet kunnen schilderen,prominent lid  van het BBK bestuur,ook zo’n sociaal voelende kommunist kwam ik jaren later nog eens tegen en toen zei hij verwijtend:”Je bent toch de BBK uitgegaan omdat Claartje en ik een huisje in België hadden?”

Dat was een leugen,want dat wist ik tot op die dag niet eens en ik zei heel koel dat ik de BBK had verlaten omdat een bestuurslid in de Amsterdamse kunstenaarskroegen snoefde dat hij de sociale dienst had opgelicht door te fingeren dat hij zijn BBK geld was verloren en dezelfde dag het bedrag dubbel kreeg uitbetaald.De man in kwestie is al lang overleden,dus ik hoef zijn naam hierbij niet eens te noemen (Rob Schotman) maar voor mij was het de druppel die de emmer deed over lopen. Een ander salonkommunisties bestuurslid van de BBK,ook al weer dood en begraven (Lukas Kuys),bestond het om de ambasadeur van die terreurstaat Indonesië uit te nodigen als openings spreker voor zijn tentoonstelling in Arti et Amicitiae en dat het op ’t nippertje niet is doorge gaan lag niet bepaald aan de laissez faire houding van de BBK.

Die vreselijke jaren zeventig;het was een tijd van tienduizend aktiegroepen,die allemaal betaald wer den door de overheid.Wie een aktiegroep of een stichting oprichtte voor de ondergang van de Staat der Nederlanden kon een warm applaus van de pers krijgen en een subsidie van de overheid.In mijn Amsterdamse jaren heb ik eenmaal bij de gemeentraadsverkiezingen CPN gestemd omdat het de enige partij was die voor de BKR was en de andere keren meestal PSP of PVDA.Na 1975 heb ik altijd GPV gestemd tot 1998 toen heb ik RPF gekozen.Ik begrijp nog steeds niet al die stemmers die ooit op D’66 hebben gestemd,die partij zonder programma.Houd U van poffertjes?Poffertjes is het beste dat een kunstenaar kan overkomen!Zullen we poffertjes…

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.