Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 maart 2012, om 21:19 uur
Bekeken:
671 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
186 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Straks exposeert hij in New York (deel 2)"


GERIJPTE VAN DER WAL NAAR NEW YORK . LEEUWARDER COURANT 9 MAART 2012  (DEEL 2)

 

Sytse Singelsma: Daarnaast maakte hij het galeriehouders met zijn werk ook niet gemakkelijk.  Vooral het werk waarvoor hij zich had laten inspireren door de wereld van het sadomasochisme deed bij velen de wenkbrauwen fronsen.

 

Fred van der Wal: Body Art en Art Noir waren gelinkt aan het onvolpre zen sadomasochisme inspiratiebronnen. Ik heb nooit begrepen waarom mensen daar zo bang voor waren. Vanille sex is totaal oninteressant en het rituele SM gebeuren heel wat fantasierijker en spannender. Een eeuwenoud verfijnd mysteriespel met religieuze inslag, via de weg van pijn en sex naar de religieuze extase en dat is iets anders dan knuppel festijn.

SM was begin jaren tachtig uiterst modieus, een discotheek variant gooide hoge ogen bij de grachteengordel bewoners. Niet dat ik SM mijn ganse horizon besloeg, maar ik zag geen enkele reden om me er niet in te verdiepen. Ik heb regelmatig contact gehad met SM beoefenaren en zelfs een expositie in 1985 van mijn SM werk laten openen in Pulchri Studio te Den Haag door de transsexuele Amsterdamse Hogepriesteres van het Sadomasochisme Dr. Betty Paërl, die in haar lederen Meesteres sepakje op laarzen met handboeien en zweep aan haar gordel kwam binnen denderen als een locomotief met een lustslaaf in haar gevolg. De keurige vernissage bezoekers scheten bagger. Niet dat ik me er nu zelf dagelijks in begaf, maar het was gewoon een interessant spring in het veld biotoop om te bestuderen en zo nu en dan aan deel te nemen, maar niet in extenso en ad ultimo. Ik kan heel wat incasseren, bemin de zweep, de riem, de boeien, dameslingerie, het Andreaskruis, de rek- en strekbank,  de koorden, de klemmen en ben  zelf voornamelijk onderdanig aan de dominante dames en heren, daar ga ik heel ver in.

 

Sytse Singelsma: Hij herinnert zich uit die tijd een voorlichtingsavond over SM in Groning en, die hij bezocht. “Ik vond het net een vissers vereniging. Zaten er allemaal van die lui in geblokte houthakkers overhemden achter een tafel. Er was een jongen die graag mensen van hun fiets af mepte, die wilde weten of dat ook SM was.”

 

Fred van der Wal: Het bestuur besliste dat het geen SM was, ook niet als hun achterlichtje niet brandde of hun bel vastgeroest zat, dan hoefde je ze nog niet gelijk uit het zadel te trappen en daarna de fiets boven op ze te kwakken. Er zaten wat ras psychopaten in het publiek maar ook heel normale mensen.

 

Sytse Singelsma: Achteraf vindt Van der Wal dat hij te veel tijd heeft gestoken in het maken van werk dat nu de toets van zijn kritiek niet meer kan doorstaan. “Voor 1996 heb ik alleen maar rommel gemaakt,” vindt hij zelfs.

 

Fred van der Wal: Hier overdrijf ik, want er zijn een aantal werken uit de periode voor 1996 die de moeite waard blijven. Teveel zelfkritiek leidt tot niet , te weinig ook niet. Mijn grootste verzamelaars zijn vrouwen. Ik denk dan aan mijn goede vriendin Marijke de M. die ik al veertig jaar ken en een groot aantal goede werken van mij heeft. Mijn echtgenote heeft tien werken van mij gekocht en de andere collectio neurs tussen de twee en vijf werken. Het Stedelijk Museum Amsterdam heeft negen werken, het Rijks museum dertien, de rijks ICN collectie een stuk of vijftig zestig, de Dieuwke Bakker collectie een paar, de AMC collectie ook, en het Fries Museum, het Möhlmann museum één schilderij en ga zo maar door. Dit is nog maar het begin. Vorige week liep ik langs Galerie Mokum, staat daar de een of andere schilder naast galerie eige naar Rutger Brandt, stoot ie Rutger aan en zag mijn gezelschap ze wat besmuikt smiespelen achter hun hand. Ik let nooit op anderen. Ze schijten bagger voor mij. Iedereen kent mij in de artistieke sien.

 

Sytse Singelsma: Daarom houdt hij nu opruiming van zijn onverkochte oude werk, want de verkoop daarvan is altijd uiterst moeizaam gegaan.

“Wat heb je er aan als je hele zolder vol met eigen werk staat?”

Via Kunstveiling.nl weet hij zo voor menig werkstuk een nieuwe eigenaar te vinden. Ze gaan weg voor prijsjes  rond de 200 euro en vak brengt Fred de werken zelf naar de nieuwe eige naar. Dat leidt vaak tot leuke contacten. Dan kun je wel zeggen dat ik mijn eigen werk (markt) kapot maak, maaar voor mijn werk is er gewoon geen markt. Dus is er ook niets te vernielen.”

 

Fred van der Wal: Geen markt voor mijn werk is overdreven want ik heb veel verkocht in de jaren zeventig vooral. Tussen 2005 en 2010 heb ik daarentegen drie schilderijen en eén tekening verkocht. Bijna niets dus. Daar moet een echte kunstenaar tegen kunnen. Jaren karate en boksen hebben mij onverwoestbaar gemaakt.

 

Sytse Singelsma: Soms gaat echtgenote Bernardina de opruimzucht van haar man te ver. Daarom biedt ze soms mee en zo lukte het haar onlangs om voor duizend euro een serie van acht knikker schilderijen van Fred aan te kopen. “Ik vond dat die absoluut bij elkaar moesten blijven,” zegt ze.

 

Fred van der Wal: Ze biedt niet mee, want ik denk niet dat de veilinghouder dat echt erg leuk zou vinden. Ik wilde de knikkerschilde rijen op het web zetten om ze te verkopen , maar zo ver is het niet eens gekomen. Ze bood een redelijke prijs vond ik. Poen is alles voor me.

 

Sytse Singelsma: Drie jaar geleden keerden Fred en Bernardina terug naar Friesland.

 

Fred van der Wal: Dat was niet mijn idee, ik voelde me prima in de Bourgogne, zomer en winter, maar mijn echtgenote verveelde zich in de winter in het desolate landschap. Ze wilde terug om de oudste dochter regelmatig in Leeuwarden  te bezoeken alleen is die uit Fries land naar Haarlem gevlucht.

 

Sytse Singelsma: In Frankrijk moest er voorturend geklust worden aan de boerderij, in Sint Anne is er weer tijd om te schilderen. Fred is zo een maand bezig met een schilderij..

 

Fred van der Wal: Het is een huis van 30 bij tien meter, daar passen vier nieuwbouw woning en in die in het benauwde, benepen Nederland zo groot zijn als kippenhokken. Ik schrijf meer dan dat ik schilder overigens.

 

Sytse Singelsma: Een aantal van de werken die de afgelopen tijd zijn ontstaan , is in mei en juni te zien in New York.

 

Fred van der Wal: Ik ga niet naar die stad toe. Geen belangstelling. Al die vliegtuigen vallen zo maar uit de lucht of er staat een donker gekleurde medemens op met een ander geloof en een Kalasjnikow in zijn bruine allochtonen jat hetzij een bom in zijn onderbroek en dan moet ik er weer eens boven op springen. Ik kijk wel uit, alhoewel ik nog drie keer in de week de sportschool bezoek voor een onderhouds programma, mussels als een bootwerker heb en een aardige stoot kan weg geven.

 

Sytse Singelsma: Fred is al vanaf het begin van zijn loopbaan lid van het Amsterdamse kunstenaarsgenootschap Arti et Amicictiae dat een uitwisselingsprogramma heeft met een vergelijkbare Amerikaanse organissatie. Aan de fifth Avenue hebben die een pracht van een gebouw waar de leden van Arti vanaf 14 mei hun werk mogen tonen onder de titel “Dutch Scenes”. Fred stuurt een aantal portretten en zelfportrtetten in.

 

 

Fred van der Wal: Ik zou in 1967 lid worden van Arti, werd voorgedra gen door het bestuurs lid Jacob K. die over mijn hoofd heen ruzie kreeg met schilder Dirk van Gulik omdat hij mij veel te goed vond als kunste naar om door een onbenullig mannetje als Jacob K. te worden voor gedragen en die ruzie tusssen die twee liep zo hoog op dat ik daardoor niet geballoteerd werd, buiten mijn schuld. Vijf jaar later werd ik dus toch lid.

De Salmagundi club lijkt me nogal een bekakt zootje van rechtse ballen. De correspondntie is uitermate formeel tussen Salmagundi en Arti. Not my cup of tea. Ik heb toch al niets met Amerikanen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.