Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 februari 2012, om 21:15 uur
Bekeken:
548 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
233 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik kreeg van kolonels, oorlogsmisdadigers en ex-SS-ers..."


Ik kreeg van kolonels, oorlogsmisdadigers en ex-SS-ers uitnodigingen om 'n borrel te komen drinken… 

 

‘Wat zeggen je Friese collega’s die beweren dat  ze je zo gestimuleerd te hebben?’

 

‘Niks, ze zijn allemaal bang voor mij, maar als blikken konden doden... Ze dachten niet dat ’t mijn werk een succes zou worden. Ze hebben 't gevaar van mij miskend. ... Trouwens, de echte stimulans zijn niet zij maar is Mike Podulke in de sixties geweest.’

 

 ‘Hoe is 't met je boek tegen de kunstcritici en de kunst?’

 

 ‘Gaat voorlopig niet door. Ik woonde 8 jaar in Frankrijk. 't Is mij hier veel te klein en te lullig. Ik kwam wel steeds weer terug, ik kon onbeperkt reizen.’

 

 ‘Waar gaan we nou naar toe?’

 

Ik heb in de jaren tachtig 5  huizen gehad binnen één jaar. Welke kunstartiest kan mij dat nazeggen. Ik wil liever één huis waar ik lekker in kan zitten, waar ik kan werken, alles kan doen, maar dat is er niet.’

‘Vorige week... heb je 't niet gelezen... Ik zal 't je straks laten zien...een knokpartij met een Groningse galeriehouder. Vroeger was ik bang voor iedereen . Nu voor niemand!’

 

 ‘Je bent vergevensgezind.’

 

 ‘Ik niet. Ik teer op rancune, daar hou ik van. Ik heb liever vijanden dan vrienden. Ze kunnen beter kwaad op me zijn dan dat ze van je vreten. Ik heb heel weinig vrienden, bij voorkeur niet uit de kunstwereld. Ik ben niet opgehouden met schilderen om de vieze naijver in de kunstwereld, dat vieze luize-troepie, dat zouden ze wel willen. Ik bemoei me niet met schrijvers of schilders, alleen met gewone mensen.

Behalve met mijn geliefde Isis Nedloni, Rhodis en Hein K. dat zijn de enige schilders, die kunnen tenminste een keil aan. Al die Friese kunst artiesten van Fria, allemaal mislukte jongens.

Moet jij 's iemand opnoemen die 't niet is. Er is er niet een bij die 't internationaal gaat maken. Alleen ik. Ik ben internationaal georiënteerd! Daar ligt het aan!’

 

Slaat met de vuist op de matras van het dubbelbed. ‘'t Kostte f 7000. Vroeger sliep ik altijd in 'n bed van een tientje en mijn vrouw op een stuk schuimrubber of op de grond. Eigenlijk onzin, je kon net zo goed op de grond. Slapen is slapen. We hadden geen cent te makken.’

 

Aan de muur: een Fred van der Wal affiche: ‘Op weg naar de 300.000.’

 

We drinken Westmalle trappist dubbel: ‘ Ik schilder, ik schrijf, is m'n, dat wou ik van kleine jongen af al.’

 

 ‘Je weet dat Helmantel kunstenaar van het jaar  prijs heeft?’

 

 ‘Belachelijke prijs. “is heel goed,” zei de jury, “die jongen, dat is 'n talent. Als de konigin bij ‘m langs komt trekt ie een net pak aan, anders loopt ie in een blauwe overall op klompen” Nou, die zit nou op een kantoor. Kan je zien hoe belachelijk 't is. Ik heb 10 jaar armoede gehad.’

 

 ‘Kom je nog wel eens op de Kring?’

 

 ‘Nooit ‘s avonds. Enkele keer in de zomer als het er stil is. Ik kom wel in Arti en Pulchri. De kunstwereld is mij te vies. Er hangt 'n heel ongezonde sfeer. Alle artikelen tegen mij druipen van afgunst. Hij heeft 'niks zelf geschreven, geschilderd, hij kan niet tekenen...

Ze weten best dat ik als kleine jongen al schreef en tekende.

Ik kan niet interessant praten, ik kan niet literair praten. Ik praat zoals ik ben. Ik kan niet geordend praten, maar wel op papier.

Ik dacht: krijg gauw de pestkolerkutpokke. Kan je nagaan hoe de wereld in mekaar zit. Ik ben heel bekend..’

 

Krijgt fanmail. Opent een enveloppe, haalt er een open gewerkte beha en zijden broekje uit, op de ene pijp ‘I love you’, op de andere ‘Sweet Deborah’ geborduurd. Zelfs uit Florida krijg ik fanmail van mooie, exotische wijven, maar het doet me niks. Ik kan het allemaal bewijzen. Ik documenteer alles. Ik sla alles op.

 

 ‘Hoe hebben ze jou nou gestimuleerd of niet?’

 

 ‘Gewoon... vroeger, in de jaren zeventig,  vertelde ik altijd verhalen. Dan zeiden ze: die moet je op schrijven. De ex- echtgenote van de vertaler van Mein Kampf , die zelf goeie gedichten schreef over stervende SS-ers, koene Wehrmacht soldaten en Hitlerbubes en zo zei tegen mij in 1978; je kunt schrijven, doe het dan ook. Ik twijfelde.

Ze wist dat ik 't kon, anders had ze 't nooit gezegd.

Ik vertel nou niet meer. Ik schrijf. Als ik ga zitten, kan ik ieder jaar 10 boeken maken. Ik schrijf achter mekaar door. Ik heb koffers vol gegevens. Brieven van vroeger, foto's, alles heb ik bewaard. Die koffer is helemaal vol.’

Pakt de koffer, doet hem open: papieren, agenda's, mappen, kaarten, plakboeken, foto's.

Vertelt dat hij op z'n tiende kranten ophaalde, ze  zondags las, van alles uitknipte en op school de hoogste cijfers had.

‘Toen ik 3 maanden op het Vossiusgymnasium  was, kreeg ik 'n inzinking. Nu sta ik op de lijst BN-ers die het Vossius hebben gevolgd.

Ik was bang voor de dood. Ik dacht opeens wat heeft 't voor zin, iedereen gaat dood... ik had een boek over de evolutie theorie gelezen en vond het leven zinloos. Daarna heb ik 't nooit meer gehad. Ik bedoel, ik ben van huis uit een heel aardige jongen. Door m'n jeugd ben ik fanatiek geworden. Ik heb geen vrienden. Ik ben een lone wolf die huilt tegen de maan. Verder huil ik nooit.

 

 ‘Ik heb zoveel mensen zien sterven, kapot zien vallen. Maar die Main Coon kat die vermoord is... ik heb zo vaak geprobeerd 't op te schrijven. Ik heb 'n feilloos geheugen, weet precies wat ik gedaan heb. Als ik dat schrijven wil, moet ik me inleven, maak 't moment weer mee. 't Is een van de rottigste ogenblikken in m'n leven. Ik moet 't goed schrijven, 't moet niet senti menteel worden. 't Is 'n beetje raar als ik zeg... ik ben gevoelig van aard... Maar ik heb 'n verschrikkelijke dierenliefde. Ik hou wel van diere, niet van mensen.

Ik heb in een tehuis gezeten omdat ik een man 't licht uit z'n ogen heb geslagen, die een hond mishandelde. 't Was een heel zielig magere hond en die kerel ramde maar. Ik was toen mager maar erg sterk, ik heb hem toen gepakt. Toen gaf-ie me een pak slaag, ik pakte een ijzeren stang en sloeg ‘m voor z'n kop. Ik heb toen  jaren lang in 't tehuis gezeten en ben onder curatele gesteld tot m'n 21-e  jaar.’

Vertelt van die ene voogd, die hem liet kiezen tussen de militaire dienst, de marine, de onderwijzersopleiding  of het tehuis. Van z'n 2 dagen bij de militairen.

‘Eerst ging 't goed, toen zei ik tegen de kapitein, ik moet weg, anders gaat er een groot ongeluk gebeuren. Zodra ik munitie krijg schiet ik voor je donder.

Toen ik opnieuw getest werd, bleek dat ik helemaal gek was. Ik ben (zeer dreigend) gewend te doen wat ik wil. Ik ben iemand die zich nooit verkoopt, niet voor f 100.000. Niets is voor mij belangrijk. Nu helemaal niet meer.’ Zegt dat hij alles ondanks de tegenstand heeft doorgezet.

 

Ik kreeg van kolonels en ex-SS-ers uitnodigingen om 'n borrel te drinken. Ik ken ze allemaal. Zegt dat hij een ‘Fred van der Wal Prijs’ gaat instellen voor beeldhouwers, schilders, schrijvers, fotografen en filmers. ‘Elk jaar  1000 euro. Een jury van 5 leden.

 

Schrijven is niet moeilijk. Dat moet je goed doen, volgens de formule. Ik kan alles zelf, maar ik ga niet met 'n stropdas om zaken doen. Als iets me niet lukt, zeg ik, g.v.d., dan lukt 't me. Misschien dat ik een café koop, café de Es Emmer, dan haang ik een zinken emmer aaaan een vlaggestok met een S er op, de Es Eemmer, alleen voor echte SM beoefenaren.

Als je iets bent in Holland en je kent de Es Emmer niet, tel je niet mee. Je hebt overal snobs die in de Es Emmer een borrel willen drinken. Ik wil een pop-art SM café, pop-art en SM  is wat ik aanvoel.’

 

Vindt van de 100 nieuwe realisten er 99 agge nebbisch hier verkoopt men toverballen. Helmantel een drol, die alles na volgt en mee praat met iedereen. Kunst voor dominees en stijl griffermeerde totebellen.

 

‘Henk Helmantel. Dat is de eerste griffermeerde onderknuppel  die eraan gaat in m'n boek. En  kunstcritici-gezeur, slijmjurken gaan voor de bijl. Er zijn weinig journalisten die iets zijn, vertel je een goed verhaal, dan komen ze met een heel lullig stukkie uit de bus of kiezen een kutfoto uit. De Friese TV waas hier, praatte vier uur met die knuppel, monterede hij tien minuten warain ik als een doofstomme randdebiel uit kwam, dat zijn van die Friese kutstreken.

Ik hou van werken. Als ik niet werk, word ik ziek. Ik spreek niet goed, ik laat 't zo, ik heb een hoog I.Q.

Ik ben mezelf. Als ik een politieke partij zou oprichten, zou die 't ook doen, een partij voor gratis  topless toestanden, gratis benzine en iedereen auto van de staat.

 

Als ik nou dat café heb, geef ik daar 5 minuten filmpjes van me zelf, in de bar. Ze kunnen ook met mij op de foto voor een tientje. En als ik in de Bourgogne ben, laat ik filmpjes van me zelf maken in een behaha en die stuur ik op. Dan zie je mij als lingerietravestiet.’ (lacht): “Ha jongens, proost, dag-ben ik een lekker wijf of niet?”

 

‘Je moet veel belasting betalen?’

 

 (kwaad): ‘Ik heb nooit een cent van de Nederlandse regering gehad. Ik heb nooit 'n beurs gekregen, ik was een onderwereldfiguur.

Ik was van armoede een agressieve rotjongen. Nu sta ik op Wikipedia en allerlei sites, ik ben voor de historie vastgelegd.

Maar ik hou van risico's. Ik beleg m'n geld in IT fondsen. “Op weg naar de 300.000”, heb ik bedacht. Van het Reve was op weg naar het einde...ik naar de 300000 downloads’ Lacht.

‘Ik heb van 1965 tot 1966 was een inzinking gehad. Toen ben ik gaan twijfelen aan me zelf. Alles liep mis, kreeg geen steun, had nauwelijks te vreten.           

Drie maanden voor het hoofd akte examen ging ik naar de directeur mei 1966 dat ik er mee stopte. Ik heb wilskracht, ben gaan werken als een gek, dat kunnen die schoolmeesters zich niet voor stellen.

Vertelt dat hij met z'n depressie naar een psychiater ging, die hem niet kon helpen. Ik heb in de haven gewerkt en in eeen winkel. Nog veel meer lullige baantjes. Ik ben de hele dag bezig geweest, maar niet met kunst. Dat is m'n kracht dat ik nooit rustig ben. Als ik rustig ben, ga ik denken en dan verdien ik geen geld. Als ik denk, komt de ellende. Ik wil nou een miljoen.

 

Heeresma dacht in 1967 dat ik een heel onderlegde jongen ben, dat ik minstens zoveel kennis van de literatuur heb als een professor. Ik weet echt niks. Nergens niet van.  Heeresma heeft me een van zijn boeken gegeven, gesigneeerd... Kijk...’

Ik heb ook een video camera en recorders, dure cameras, computers, ik kan er goed mee werken, 't is technisch. Ik denk wel 's, als ik al die dingen opneem, hoef ik niet zo na te denken, kan ik me op andere dingen controleren.’

‘Ik heb 8 jaar in Frankrijk  gewoond, ik heb koffers vol materiaal. Tienduizende fotos en documenten.  Die mislukte illustrator Teun Nijkamp , die blauwe jongen met zijn groezelige   kop komt net kijken en zit mee te lullen. Artisten! Net als wijve, ze hebben geen verstand, ze praten in 't begin met je mee, dan lijkt 't wat. Die Nijkamp beweerde in 1968 dat ie binnen tien jaar een kasteel in Frankrijk zou kopen en aaan de Loire zou wonen, nou die lul woont in Kats, een achterlijk dorp in zeeland met 200 inwoners en 120 verkeerborden, die rijdt nog ssteeds op een tweedehands 25 km brommer en ik heb een huis vlak bij de Loire .’

 

Vertelt van z'n haat zaaien in Haarlem in de mid sixties. Met een stel heel mooie wijven op stap, Monique en Jacintha langs ’t terrassen  als Brinkman en De Waag flaneren. Naar het terras schreeuwen: Valt er nog wat te neuken? Na een kwartier, als de subsidiekunstenaars en andere kunstluizen zich hebben hersteld, weer langskomen en dan, als iedereen denkt dat ie weer komt schreeuwwen,glimlachend met mijn twee stoten pronken met tieten uit de dubbel D Weltmeister Heavy Weight Champion klasse.

‘Ik doe 't in andere steden ook. Effe gezien worden. Binnenkort komt er een filmpje van mij uit met een Boogie op You Tube. Ik speel piano en gitaar. Zing er ook bij. Rock me baby, rock me all night long, weet je.

 ‘Zing 's.’

‘Nee.’ ‘Nee. Niet hier!’ (lacht)

 

‘Je durft niet.’

 

 (kwaad) ‘Als Jerry Lee Lewis of Bob Dylan hier zou zingen, zou je 'n valse kraai horen. 't Gaat allemaal technisch, wat verkeerd is knippen ze eruit. Flink veel echo er in. Als je zegt, ik schilder, vragen ze toch ook niet, schilder 's wat...’

 

‘Dat is altijd zo geweest, de afgunst. Eerst was 't: je kan niet schilderen, je kan niet schrijven, ik kreeg briefjes en kaarten, anoniem, met kunstluis en vuile fascist er op, toen heb ik me toch niet teruggetrokken, hun rancune is mijn benzine om door te gaan, ik heb een aversie tegen gesubsideerde kunstenaars als Rommert Boonstra, toen heb ik vanaf 2006  duizenden weblogs geschreven, soms autobiografisch,  iedereen, behalve Isis Nedloni, zei: 't wordt nooit wat. Ook mijn exklasgenoten van de kweekschool, die bleke gefrustreerde klootzakkies en kut wijven. Ik word nog liever homo dan dat ik daar op moet liggen krikken.

Nu zeggen ze:hij is uitgeschreven en uitgeschilderd , dat kan niet zo door gaan .

Daarom moeten mijn volgende teksten en schilderijen wel tien maal zo goed zijn. Ze zeggen allemaal hoopvol, er komt nooit meer een volgend boek. Of ze beweren dat het allemaal in eigen beheer is uitgegeven, maar Writeshistory gaf die bundels uit met de keuze van de uitgever, daar had ik geen inspraak in.

Die amateur schilderende sukkel Bobo Bokito uit Valkenburg ziet groen van jaloezie en die Friese billenmaat van ‘m die hielp om mij van Wikipedia af te krijgen ook. Het is ze niet gelukt die klootzakkies.

 

Ik heb altijd gedaan waar ik zin in heb. Ben ik morgen alles kwijt, dan sodemieter ik m'n auto, m’n huizen en de banktegoeden, alles, alles, weg en begin opnieuw. Ik ben bezig al mijn schilderijen die ik nog heb, van de 450 heb ik er namelijk nog 200 zelf, te verpatsen. Ik bezorg die schildderijen zelf aan huis bij mijn kopers en drink tussen twee lachbuien door een paar keilen met ze tot ik scheel zie.

 

Ik ga van de gemeente Amsterdam een schadevergoeding eisen. Omdat ik  jaren lang niet kon werken. Ik zat in een klein kamertje, ik heb met vrouw en 2 kinderen  bijna op straat gestaan. We kregen van Stichting woon en werkruimte in Amsterdam geen enkele medewerking. 

Ik kan bewijzen dat ik van 1985 tot 1995 per jaar f 100.000 verdiende.

 Ik ben vrijwillig terug gegaan in inkomen. De mensen denken: die Fred van der Wal is een heel gevaarlijke jongen, hij steekt met zijn mes, heeft een revolver op z ak,  pakt elk meisje. In mijn Amsterdame atelier hing een vlijmscherpe machte aan de muur.

Linkse kunstartiesten bedreigden mij regelmatig. Het was een zootje; op de hasjwolken dreef je het ateliergebouw in de tweede Nassausstraat uit. Er is een moord gepleegd, brandstichting en schietpartijen in de gangen.  Een psychopaten asiel was er niks bij.

Ik heb zo'n exquise smaak met vrouwen. Ik ben gewoon blasé van vrouwen. Ik stel hoge eisen. Ik houd alleen van dominante of masochistische wijven.

 Ik beklaag mijzelf nooit, ook niet als ik in de touwen hang en onderworpen word of anderen onderwerp en de zweep door de lucht hoor zoeven. Er zijn Meesters en slaven, meesteressen en slavinnen, tusssenwegen zijn er niet. Het is er op of er onder.  De essentie van het menselijk bestaan. Ik ben liever niet een leerling van wie ook, maar helemaal niet van een subsidie opvreter.

Mijn teksten hebben niets te maken met pornografie.

Er verschijnt een pocket binnekort. Ik ga over op het A5 formaat en heb 20- tot 30000 foto's. Hier ben ik , hier blijf ik.  Ik schilderde zelfportretten  bij gebrek aan modellen.

 

Ik neem altijd risico's, daardoor bereik ik wat. Ik lijd aan slapeloosheid. Meestal sta ik om half zes op. Veel last van steeds weer terug kerende nachtmerries over wat vroeger is gebeurd. Soms kon ik drie dagen niet werken daardoor. Als ik niet drink, kan ik niet slapen.

Ik moet heel hard werken. Ik leef op de haat. Ik wil macht hebben. Macht is alleen maar geld. Ik koop alles, glimlachende gezichten, zal ik u even in uw jas helpen, meneer de kunstartiest, weet je... Als je geen geld hebt, eet je niet mee van de grote dis.

 Ik leef uit rancune. Als mensen me vuil aankijken, vind ik 't fijn. In het tehuis zeiden ze: “Dat heb jij gedaan,” dan had ik 't niet gedaan, dan wist ik dat 't enige was “ja” zeggen op de manier van “nee”.

 Dan moest ik knielen en kreeg met eeen zweep. Ik dacht: wacht maar als ik wat eerder ben, moeten jullie knielen. Ik ben nog steeds zover niet.’

 

Korte stilte. ‘Maar dat is ook iets wat je afleert als je geld hebt. Wat ik wou zijn, was 10 maal erger dan 't woeste taalbeest/berenman. Ik denk ….  nou, als ik echt kwaad word, waarom zou ik me opwinden, we hebben tonnen op spaarrekeningen, een auto, twee hypotheekvrije huizen...’

 

‘Ik ben een verschrikkelijk gehate figuur. In de hele kunstwereld gehaat. Denk je in, er zijn er van 40 jaar die nog geen cent hebben verdiend. Ze zeggen, die en die maakt tien keer betere boeken en schilderijen, is alleen niet ontdekt.

Ik zeg als je wat bént, word je ontdekt. Boven mij is niemand. Er is één figuur waar ik van hou, dat is me zelf. Een minister, wat interesseert me dat nou. Er is een tijd geweest dat ik het hele cbh kapot wou maken. Nu denk ik, ik heb duizend keer zoveel als die ambtenaar... Vroeger was ik bang voor de politie.

 Nu denk ik: 'n beetje rustig an, geld is macht. Als je geld hebt, gaan je ogen open. Ik ben niet veranderd door 't geld, ik kom bij gewone mensen thuis. Ik hou van duur eten, dat wel. Ze zien me nou als een patser, een proleet, die z'n milieu verlaten heeft. Ik praat niet meer met ze.

 

Ik ben een tijdje in de contraprestatie geweest, eerst werd ik anderhalf jaar afgewezen in Haarlem en Amsterdam omdat ze me geen artiest vonden, ik die daarna een stoot poen verdiende. Toen ik eindelijk geaccepteerd werd door de ouwe keutels, kon ik eruit.

Kunstenaars met baarden, tenenkaas en luizebossen op sandalen werden wel geaccepteerd, tegen mij zeiden ze: gaat u maar werken in de haven of bij de potloden fabriek Bruynzeel. Daarom is belasting een principiële kwestie. Ze kunnen de pot op. Ik betaal niks.  Ze zeggen dat ik hooghartig ben, ik ben trots als een koning op alles wat ik zelf heb verdiend. 't Zwaartste om te dragen is de roem. Kijk, ik kan hem goed dragen. Anders zou ik al in elkaar zijn gezakt.

 

Ik ben te zelfverzekerd om me hun afgunst aan te trekken. Rusten kan ik niet meer, ik ben naar de Rivièra geweest, ik wou relaxen, ik kan er niet tegen. Ik word gek van vakantie houden. Ik ben de manager van me zelf. Ik wou wel zo'n manager hebben als ik ben, maar die bestaat niet. Ik ben altijd de beste. Daarom is 't zo moeilijk voor een vrouw.

M'n eigen atelier doe ik 2 maal zo vlug en beter. Als ik in m'n andere huis werk en verschrik kelijke rotzooi maak, doet een vrouw er 2 jaar over, de werkster 30 jaar, ik doe 't in een uurtje.

Ik ben  een perfectionist.

Dat is belangrijk, omdat ik alles steeds in de gaten gehouden heb, daarom is 't me gaan lukken.

Ik ben tegen domme mensen, dat komt omdat mijn niveau hoger ligt.

Wie heeft gedaan wat ik heb gedaan? Wie heeft zulke plakboeken?

Ze zeggen, dat kan je niet allemaal hebben mee gemaakt. In de militaire dienst was ik 2 dagen, Ik signaleer, noteer. Ik ga weer een stoot schilderijen maken en die allemaal verpatsen. En  ik heb ik  een lijst dingen die ik ga doen.

 

Iedereen die beweert dat mijn CV gelogen is en mijn lijst tentoonstellingen, mag 't openbaar maken. Die kan zo 1000 ballen krijgen. Nog een letter insinuatie, of ik begin een proces wegens laster.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.