Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
1 januari 2012, om 09:36 uur
Bekeken:
641 keer
Aantal reacties:
4
Aantal downloads:
252 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Naar Haarlem verhuizen? No Way! Ik moet er niet aan denken..."


NAAR HAARLEM VERHUIZEN? HAARLEMSE KUNSTARTIESTEN? NO WAY! IK MOET ER NIET AAN DENKEN!

 

Het plan om naar Haarlem te verhuizen heb ik vandaag 31 dec. 2011 opgegeven na een personality clash met een Haarlemse kunstenaar, die ik in 1965 kort mee maakte en nog steeds na meer dan 45 jaar rancunes tegen mij koestert naar onverwachts bleek.

De stad was sterk veranderd sinds ik in 1967 Heemstede inruilde voor Amsterdam. Onze oudste dochter woont er sinds kort en dat was de voornaamste reden om eventueel te verhuizen.

De huizen in Haarlem die we op het oog hadden zullen we niet verder bezoeken. Opties op enkele huizen worden afgezegd maandag.

De stad is veranderd in 45 jaar; de mentaliteit onder de kunstenaars waarschijnlijk niet. Mensen slijten bij het ouder worden, kinnesinne, haat en nijd klaarblijkelijk niet.

 

De rancune van de mid zestiger jaren die mij ten deel viel van uit de provinciale Haarlemse kunstenaars sien was ik eigenlijk al lang vergeten.

Hoe begon het ook al weer in de sixties? Wat is er van de Haarlemese kunstenaar geworden?

Ik raadpleegde WIKI even voor wat info.

Ik las daar een bericht over de oprichting van een Haarlemse kunste naarsclub X-65 in 1965 waar ik vanaf de eerste dag bij betrokken was. 

De leden waren  Berend Pasman, Gerrit van Dijk (initiatiefnemer) , Niels van Mechelen, Dirk Muller en ik. Opzettelijk foutief staat vermeld dat Pieter Zwaanswijk mede oprichter was.

Uiteraard ga ik geen protest bij een moderator van Wiki indienen zoals een Limburgse kunstartiest tegen mijn Wiki vermelding deed samen met een Friese weblogger. Ik mis daarvoor de onder salonsocialistische provinciale beeldende kunstenaars gangbare NSB verrajers mentaliteit.

 

Bij de eerste vergadering ten huize van kunstenaaar Gerrit v. D., Gedempte Voldersgracht werd adspirant lid Niels al de groep uit gegooid met algemene stemmen. Opgeruimd staat netjes en het kenmerkte de sfeer onder Haarlemse kunstartiesten. Hoe minder zielen hoe meeer vreugd.

Een fotograaf werd ingehuurd om een groepsfoto te maken herfst 1965. Ik zag er niet al te florissant uit op de foto na een maandenlange ziekte van Pfeiffer.

Januari zou de eerste expositie in Haarlem plaats vinden. Ik had te weinig geld om de foto te betalen en kreeg deze een jaar of wat geleden van Gerrit van D. per mail opgestuurd waar ik hem erkentelijk voor ben.

Voor hetzelfde geld had hij naar goed Haarlemse artistieke gewoonte kunnen regaeren met : krijg de kolere. Zoals mij laatst werd gemaild door een anonieme medewerker van een Friese omroep met: Sodommieter toch op naar Frankrijk, klootzak. Een kopie naar het bestuur van de omroep leverde niets op. Het was normale standaardprocedure om niet Friese kunstenaars op deze wijze te bejegenen, begreep ik.

 

X-65 lid Dirk M. een HBS-er die er tien jaar over deed om te slagen voor het eind examen en ik deden in het jaar 1966 aan twee exposities nog mee en werden toen de groep uitgezet omdat we tot woede van de andere leden (en hun familieleden) mooie meiden mee namen naar de tentoonstellingsruimtes om die openlijk in de kunst te doorkneden.

De sceretaris van de groep, Berend Pasman, die niet veel in de dames zag en ex-marechaussee was geweest hield niet zo van frivoliteiten. Ordnung muss sein was zijn devies.

We kregen een vodderig briefje van het bestuur dat we op moesten sodommieteren, omdat ik bij en tentoonstelling in Uden een eigen schilderij in brand had gestoken tijdens de expositie, dat was niet artistiek en tegen de kunst.

“Zelfs Picasso doet dat niet”, snoof één van de organisatoren.

 

Aangetrokken voor X-65 werden nieuwe leden zoals de kwalitatief goede realistische contra prestatie schilder Ben Glas, de onbestemd watervervende vage Mieke van Dijk , de half abstact werkende Pieter Zwaanswijk en nog een jonge, clowneske schilder waar ik de naam van vergeten ben omdat er niets aan te onthouden viel.

Dirk M. en auteur dezes werden mede gedeeld niet langer nodig te zijn want we zouden door gebrek aan beeeldende kwaliteiten toch nooit iets bereiken was het oordeel van het bestuur.

Zonder hen zouden we niets bereiken?

Twee jaar later ging Dirk M. naar de jeugdbiennale in Parijs met zijn werk en had ik mijn eerste thematische groepstentoonstelling Nederlandse realisten in het Arnhems Gemeente museum en exposities in Galerie Mokum te Amsterdam.

 

De kunstenaarsverenigingen in Haarlem De Groep en Kunst Zij Ons Doel lieten geen nieuwe leden toe in 1966, net zo min als een inteeltgroepje gluiperige kunstnijverheidsschool artiesten die zich onder de pretentieuze naam “De Rode Stip” hadden verenigd onder leiding van de tekenleraar Willem Snitker, een keurige Heemstedenaar, die in een villa aan de Lanckhorst laaan woonde en zich de “Jan Cremer van Heemstede” noemde. In het weekend trok hij zijn driedelig pak uit en wrong zich in met verf besmeurde jeans tot grote woede van zijn echtgenote, een klassiek geschoolde violiste.

Een lidmaatschap van “De Rode Stip”, voornamelijk zoontjes van artsen en specialisten, was uitgesloten bleek Dirk en mij.

 

Mijn aanvraag voor de BKR in 1966 te Haarlem werd geweigerd omdat ik niet plat genoeg praatte, niet wazig uit mijn ogen keek of gedrogeerd in opoejasjes rond liep op blote voeten met haar tot op mijn reet. Ik maakte goud gespoten popart reliëfs die de woede opwekten van de conventioneel werkende Haarlemse kunstartiesten op een kunstmarkt die geopendd werd door de nationale roomse schele lolbroek Godfried Bomans in een te krap colbertje. Tofelemonen lol.

Ambtenaar Visser van kunstzaken voegde mij toe dat hij er voor zou zorgen dat ik nooit in de contraprestatie zou komen als het aan heem lag.  Huisvesting in Haarlem was voor mij trouwens toch al uitgesloten omdat ik in Heemstede woonde.

Ik kon geen kant op en vertrok mei 1967 naar Amsterdam met een rijksdaalder op zak. Ik was vaste exposant van Galerie Mokum, een bloeiende galerie waar het Haarlemse gesubsidieerde kunstenaarsvolkje zijn neus voor op trok.

Een jaar lang leefde ik van de hand in de tand, schilderde een galerie interieur, maakte passe partouts, lijsten, kleurde antieke prenten in, verkocht zo nu en dan een tekening, net genoeg om te blijven leven. Eten deed ik drie maaal in de week voor een riks in een gaarkeuken in de Jacob Obrechtstraat te Amsterdam waar je in de rij stond om een smakeloze prak op je bord gekwakt te krijgen.

In Haarlem kwam ik bijna niet meer.

 

Een paar jaar later leverde ik werk in bij de SBK Haarlem. Mevrouw Janny S. was daar de baas, gehuwd met de voorlichter van de gemeente Haarlem, samen hadden ze een inkomen van rond de 9000 guldden per maand, koketteerden met modieuze linkse sympathieën en zognaamde “kraak acties” waarbij tijdelijk leeg staand kapitale villas weeden bezet door lanharig wrkschuw gedrogeerd schorum en het interieur in elkaar geslsgen zoals in linkse kringen mode was.

Janny reed op een aftandse opoefiets met rammelende spatborden zonder licht bij wijze van protest tegen de “kapitalistische maatschappij” en de “burgers”, hulde zich om zich te conformeren in het verplichte, vormeloze blauwe spijkergoed dat in de mode was onder de gesubsideerde artistieke slampampers, die zich bij voorkeur tooiden met namaak Indiase sieraden en gedrogeerd door de Grote Houtstraat zwalkten om de artiest te spelen.

Artiesten met Mao petjes en een enkel artistiek dwaallicht liep met Das Kapital onder de arm op en neer langs het terras van Brinkman op de Grote Markt, bij gebrek aan serieuze werk zaamheden. Menig kunsstenijverheids leerlinge van de vrouwwelijke kunne viel in kutzwijm voor dit soort warhoofden.

Niet veel later werd het mode om dure, leeg staande panden in Haarlem open te breken op salonsocialistische grondslag in navolging van het Amsterdamse tuig van de richel.

Alles wat in Amsterdam gebeurde werd in Haarlem nagevolgd.

 

Mijn zeefdrukken administreerde het hoofd van de Kunstuitleeen mevrouw Janny S. in de zeventiger jaren opzettelijk verkeerd als offset reproducties en verkondigde aan iedere klant dat het “waardeloos werk” was, zoals zij mij eens mede deelde bij een bezoek aaan de Kunstuitleen. Ik nam deze kutstreek voor kennisgeving aan en reageerde niet op de belediging. Haarlemse kunstenaars waren veel beter dan Amsterdamse wist zij te melden.

 

In 1976 bezochten mijn echtgenote en ik  Els Kouthoofd. Aanwezig waren de Sipkes. Argwanend zaten zij ons aan te kijken van uit een hoek in de kamer met een glas goedkope slobber in de hand. Wellicht taxeerden zij ons op sekjuwelen los geslagen bruikbaarheid.

Al binnen een paar minuten poogde Janny S. op vertrouwelijke voet met mij te komen. Ik was nu eenmaal eeen mooie jongen en het artistiekerige tuig met zijn aan- en inhang hield er nogal losse zeden op na. Janny  gaf hoog op van huisarts Peter L. die met zijn krullenbol haar en d’r vriendinnen regelmatig van een k*tschimmeltje af hielp. Ik verslikte me bijna in mijn glas kruidenierspils. Het leek mij beter om gepaste afstand te bewaren van artistiek Haarlem.

 

Toen de weinig aangename Els B., vriendin van Janny S. na een jarenlange geheime relatie huwde met de directeur van Elsevier betrokken Els en P.V. een grote villa in Aerdenhout.

In 1982 kwam ik een jaar later na het huwelijk van de Elsevierbaas met Els B. mevroj Janny S. nog eens tegen in Haarlem.

Volkomen overbodig zei zij mij:

“Je hoeft echt niet te denken dat je bij Els en P.V. aan kunt komen want ze wil niks te maken hebben met kunstenaars. Ze gaat om met politici als Luns en Bolkestein. En ze vond jou altijd al een grote l*l!”

Ik zei haar dat ik helemaal niet van plan was om Els B. en haar echtgenoot te bezoeken. Wat ze van mij vond kon me niet zoveel schelen.

De rechtse Elsevier directeur was geen beletsel voor de extreem linkse Janny S. om daar over huis te komen en uit de pot mee te vreten en drinken. Over linkse principes gesproken.

 

In 1996 was ik voor de eerste en de laatste keer in de villa waar Els B. in Boemendaal na haar fortuinlijke scheiding van P.V. woonde dankzij zijn kapitaal dat bij de scheiding naar haar toe was gevloeid. Els vertelde mij toen dat P.V. een grote hekel had aan Janny S.

In gezelschap van P.V. hield Janny S. haar linkse praatjes verstandigerwijze voor zich en lulde op zondag rechts mee wat maandag links krom was. Zoals al die maatschappelijk bewogen bewegende kunstartiesten. Haarlems opportunisme.

 

(wordt vervolgd)

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Haarlem mooie stad
alleen moeten ze die kunstartiesten er uit rotten

Geplaatst op: 2012-01-01 11:36:01 uur

...MISSCHIEN WORDT HET MORGEN BETER MAAR HET WORDT TOCH NOOIT GOED!

Geplaatst op: 2012-01-01 10:26:15 uur

Ik schijt op vriendschap

Geplaatst op: 2012-01-01 09:41:18 uur

Fred van der Wal: Francois Bonsoir. Merci beaucoup!

Isis Nedloni HAPPY NEW YEAR

Fred van der Wal: Dear Isis: Van Hetzelfde

Fred van der Wal: Behalve Isis heb ik geen vrienden en al helemaal niet onder de Friese of Haarlemse kunst artiesten

Fred van der Wal Haarlemse kunstartiesten?. Wel kennissen. Wie in de KAK (Kennemer Aristieke Kliek) geen extreeem linkse taal uit slaat is een faksist, een nazi, een reactionair, een boef en een stoute jongen, de andere Kennemer Kliek bestaat uit rooie VVD golfbroeken die suggereren dat ze voortdurend de maand hebben.

Fred van der Wal Ik hoor nergens bij en laten we het zo vooral houden. Vriendschap is een illusie.

Geplaatst op: 2012-01-01 09:40:47 uur