Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
25 december 2011, om 20:31 uur
Bekeken:
496 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
228 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Mijn enige ware vriend op aarde..."


"MIJN ENIGE, WARE VRIEND HIER OP AARDE... "

FRED VAN DER WAL (50):"MIJN ENIGE EN WARE VRIEND HIER OP AARDE IS FISHERMANS FRIEND, UIT DAT METALEN, OUDERWETSE DOOSJE VOL SCHERPE ZUIGDROPJES. ZELFS DIE STOMME GETUIGEN VAN WELEER BIJTEN OP DE TONG, DUS LATEN WE OVER MIJN ARTISTIEKE VIJANDEN MAAR LIEVER HELEMAAL ZWIJGEN, WANT WIE BIJT STEMT TOE!"

 "Gereformeerde vrienden en vriendinnen van de SGP," zegt Fred van der Wal bitter: "Persoonlijk heb ik d'r ten diepste vierkant schijt aan, want ik weet waarachtig wel wie ik ben en waar ik naar toe ga.

Naar de muziektent in het Vondelpark tot het donker wordt met mijn knapzak. Gelukkig zit die propvol en houd ik het wel even uit. 
Ja, daar bij de muziektent is het goed wenen daar aan de waterkant in je uppie! En dan weet je weer: Je komt alleen en je gaat alleen. Hop on the Bus! Schijt aan de buren en daar gaat ie nog een keer!

 Op die rit naar Lonely Street waar Heartbreak Hotel aan het einde van Deadmans Alley in het dorpje Etterbeek in de Valley of tears heb ik een knipkaart genomen naar nomansland, da's voordeliger per dozijn. 


Al bij de geboorte is daar de geur van bloed, geschreeuw, dood en open gereten vlees, zeg ik wel eens in een helder moment.

Vind U het dan gek dat ik vegetariër ben en niet van Senseo koffie houd?

Zo kijk ik ook nooit naar bevallingsverhalen in beeld gebracht waar de split beaver shots je om de oren vliegen. Ik ben niet zo'n doorrookte rokende k*ttenkijker van nature.
Waar het stinkt is het warm en vice versa, dat is een waarheid als een loeiende koe met het schietmasker voor gebonden.

En dat het stinkt in het Rijngebied heb ik zelf geroken. Net als in het doorsnee schijtgebied!
Wat is er dan verder nog voor perspectief?
Licht en uitzicht? Lebensraum? Sodommieter nou gauw op naaar je eiland!
Dan ga ik wel naar het Bloemendaalse strand of het waddengebied.
Boortorens alom en dat stemt mij dik tevreden.
Dan weet ik weer: daar wordt gewerkt en verdiend en dat kan ik van mijn simpele, over gesubsidieerde collegaatjes niet zeggen.
Arremoe troef, hier verkoopt men toverballen. Niks op tegen maar het blijft allemaal toch een kwestie van stuivers en centen.
Onder kunstenaars heb ik nooit vrienden gehad.
Ik ga niet om met schizoïde hasj gedrogeerde slampampers en lulhannessen van de bovenste plank.
Bejjebesodemieterd!
Die kunstartisten, dat was in the silver sixties een jaloers, ongewassen luizetroepie die uit hun kleren stonken en naar Patchouli roken. Niet mijn lucht, want eigen lucht is lekkere lucht, dat mogen we nooit vergeten als we weer eens de middelvinger langs onze ongewassen achtergleuf halen en er aan ruiken.  Hemelse geuren uit de scheuren van ons bestaan. 



In de zeventiger jaren in Amsterdam vraten ze wel van me die kunst artiesten. Ik zie niemand meer van dat stelletje uitvreters. Ik zal geen namen noemen, hè, Paul C. of Sjouk en Rini! 
Het gaat niet goed in ons land: zelfs de E.O., die omroep van gereformeerde glim piepers, heeeft een kunstprogramma onder leiding van een akela in korte, ribfluwelen broek, die nergens verstand van had, dus ook van kunst.
Analfabeten als Hank Duvelsjas, die nog geen zin zonder spelfouten neerkalkt, verschijn en op de beeldbuis in een goedkope boezeroen uit een dumpstore en een spijkerbroek merk onbekend met het kruis op de knieën, terwijl die stiekemerd tonnen per jaar binnen haalt met zijn bloedeloze kitsch schilderijen, stijl namaak zeventiende eeuw. Het is een gereformeerd gluiperdje waar ik mijn reet mee afveeg om daarna door te trekken.
Een miljonair op klompen.



Ik heb geen pretenties, praat nooit over mijn kunstwerken of mijn o zo gevoelige artistieke inborst c.q. uitborst, maar ben gewoon Fred van der Wal, een jongen afkomstig uit de betere klasse uit Amsterdam Zuid-die kon schrokken, grote brokken- en mijn schilderijen zijn geen doekjes voor het bloeden, maar meer euh,van eh ... reality revisited, als je begrijpt wat ik bedoel en verder kan iedereen de pot op met zijn misjpogem, behalve Isis N., mijn boezemvriendin, die zo ontzettend veel van mij houdt dat ik er soms koud van wordt en het er tegelijk warm van krijg.
Gelijk de knekelkoorts gemixed met de bibberatie. Zo simpel ligt dat en daar moet ik het mee doen. 
En wie tegen spreekt die hang ik wel even ondersteboven bij zijn achterpoten boven de Amstel om hem of haar leeg te schudden.
Ik houd niet van halve maatregelen.
Ik loop als kunstenaar al meer dan 27 jaar mee (dit verhaal is in 1992 geschreven en gereviseerd in 2007) en de meeste van die jaren heb ik gesleten in Amsterdam en niet in de provincie op een kunstboerderij in Zwiggelte tussen een stelletje arrogante tekenleraren van gereformeerde kom af, die zo nodig de miskende kunstartiest uit moeten hangen en met zo'n sombere, uitgeteerde tuberculeuze kunstkop als J. v.L. rond lliepen, die vervroegd gepensioneerde, uitgerangeerde, gescheiden tekenleraar en nu dan ook al voor de zoveelste Van Gogh kloon in de poppenkast van het artistieke leven voor Jan Klaassen en Katrijn speelt.
Ik noemde hem altijd De Stalen Jezus Van Zwiggelte, daar was hij jaren lang niet weinig vergramd om.
Zelfs zijn wijf is bij hem weggelopen omdat hij het akademiemodel van de Minerva akademie in haar … (drieletterwoord voor vrouwelijk geslachtsdeel) kneep en daar heeft hij heel verstandig aan gedaan. Ik mag hem wel feliciteren, dacht ik zo. Kun je nog knijpen, knijp dan mee!

Fred van der Wal, 1992, Firdgum.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.