Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 december 2011, om 07:37 uur
Bekeken:
493 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
204 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"“ Al is het wijntje zuur , het blijft op tafel!” (deel 25)"


“ Al is het wijntje zuur , het blijft op tafel!” (deel 25)

 

Uw levensfilosofie lijkt te zijn:”Men kan niemand vertrouwen,ook zichzelf  niet.”

 

Ik ben met niemand solidair, niet eens met mezelf en al helemaal niet goed van vertrouwen.Je achter deur open laten als je woont naast een stel gedro geerde drankzuchtige asocialen,zoals een goed gelo vige jonge,als hij zijn theologiese zin niet krijgt, regelmatig in janken uitbarstende en stampvoetende dominee in Heerenveen,dat zou ik nooit doen.Ik zou nog liever tienduizend volt op de deurknop van mijn buren zetten.Die tolerante dominee heeft wel wat erg veel vertrouwen in de voorzienigheid.Wie zich tegen mij openlijk of heimelijk verzet (Ik zie en weet alles!) heeft er een onverzoenlijke vijand bij.Ik heb bewezen op sommige momenten tot moord en doodslag in koele bloede in staat te zijn.U weet dat er in de tijd dat ik in Amsterdam woonde twee zwaar gemutileerde lijken uit het Vondelpark zijn weg gehaald.Ik wil niets zeggen,maar ik woon de daar wel erg dicht bij en kwam ook vaak in dat park en niet alleen om de eendjes te voeren.Ja,die zaken zijn onderdehand toch verjaard,dus ik kan vrijuit spreken!In principe schrik ik nergens voor terug en gaat op geen enkel gebied een sexuele zee mij snel te hoog en ben tot alles in staat,alhoewel ik niet bij het minste of geringste een blind,mank en slecht horend opoetje met natte benen van het perron voor een aanstormende trein zal duwen. Hooguit jonassen.Zonder wallevis.Mijn gebrek aan solidariteit met wie dan ook verklaar ik uit het om geven zijn door oudere, verbitterde,rancuneuze men sen in mijn jeugd.Mijn kunstenaarsschap verklaar ik uit de existentiële angst vergeten te worden zonder voet stappen in het rulle zand van de tijd achter te laten.Het gevoel op geen andere wijze in druk te kunnen maken op anderen dan door mijn schilderijen en tekeningen,mijn teksten die blijk geven van een groot gevoel van afkeer en walging ten op zichte van mijn medemens, getemperd door een romanties-realistiese kijk op de werkelijkheid waar door de bittere pil voorzien wordt door een dun laagje suiker.Ik heb een grote afkeer van hen  die nonsens verkondigen,goedkope successen ver werven of ijdelheid najagen.Als ik dat mijn bij voor baat al tevreden klanten mededeel bij het inpakken van het door hen gekochte schilderij staan ze soms toch zo raar te kijken,omdat eerlijkheid en reali teitszin niet gewaardeerd worden in artistieke kringen.Nu hoeft niemand op mij jaloers te zijn, want adeldom verplicht.Kent U die ijzer sterke sto ry niet?Nee?Dan zal ik U die vertellen!

Een van de hovelingen van Dionysius zei smach tend:”Ooooh,ohohoho.Vorst in den hoge,sire van een koning,ware het slechts voor één enkele dag dat ik Uw hoogverheven plaats mocht innemen!”

Voor hetzelfde geld of minder had die sire van een koning even met zijn vingers geknipt naar de paleis wacht om die hoveling zijn brutale kop van zijn romp te doen scheiden door de scherpte van het zwaard,maar Dionysius,altijd in voor een leuke witz en een plat geintje ontruimde zonder dralen ogen blikkelijk zijn troon en liet de ietwat brutale hove ling Damokles plaats nemen op de befaamde gouden troon.Die Damokles!Hij had de tijd van zijn leven!Bekers met zware wijnen,schalen met de sappigste druiven en jonge,malse,goed ingenaaide slavinnen,goud op snee,te kust en te keur om in te zwelgen!Het kon niet op!Welke echte man zou dat niet willen?Het werden lange uren overvol van wellustig zinsge not.Toen Damokles volkomen uitgeput op apega pen lag met in iedere hand een slavin,pardon ik be doel met elke hand diep in een slavin, vroeg Dionysius licht spottend:”En Damokles?Gaat het een beetje?Dik tevreden met je nieuwe positie?”

En voordat Damokles verzaligd ja kon knikken voegde Dionysius er aan toe:”Je zou toch eens als je tijd hebt moeten kijken wat er zo al boven je hoofd hangt als vorst!”De glimlach op het gelaat van Damokles verstarde tot een bange grijns want vlak tegen het plafond schommelde een enorm groot blinkend scheermesscherp geslepen zwaard zachtkens heen en weer aan een paardehaar.Of Da mokles van de weeromstuit een hartaanval kreeg, een beroerte of van de troon sprong en zijn enkel brak,zijn moeder huwde en zijn vader vermoordde of om kwam door het vallende zwaard van Damo kles is niet bekend.

 

De allegorie met het kunstenaarsschap is meer dan duidelijk. Uw werken zijn dan ook aan gekocht door particulieren, de gemeente Amster dam, het Rijk der Nederlanden en volgens de op gave van het Instituut Collectie Nederland,de op volger van het voormalige buro Dienst Voor ’s Rijks Verspreide Kunstvoorwerpen, zijn Uw kunstwerken geklassificeerd met de code. Tien werken in het prentenkabinet van het Stedelijk Museum Amsterdam, 1 in het Rijksmuseum, Amsterdam, in de AMC collectie, de Galerie Mokum collectie.

 

De code BCW betreft Bijzondere Culturele Waarde en die is volgens deze opgave vergelijkbaar met museale waarde. Ik had uiteraard niets anders verwacht want voor minder ga ik niet! Ik kan U overigens het aan mij toegestuurde dokument tonen! De een of andere mij onbekende Fries betwist bovenstaande mededelingen en dat wordt nagepapegaaid door zijn weblogvriendjes. U begrijpt dat ik wat moeite heb met zulke kritikastertjes.

 

U zegt dat alleen een pessimisties realist het le ven in de juiste proporties ziet en dat die juist door de onnozele, optimistiese, meestal onge schoolde evangeliese medemensch en andere aan hangers van uitheemse,folkloristiese dansgroe pen,voor gek verklaard wordt.

 

U weet dat de inrichtingen vol met gekken zitten die menen dat zij normaal zijn en de mensen buiten de echte gekken zijn.Een vroeg kalende ex-klasge noot van mij van de Da Costakweekschool,dokto

randus Willem Westermann,die ambtenaar was bij het ministerie van Onderwijs en nu een obskuur pedagogies adviesburootje heeft ergens in Bever wijk of IJmuiden,schreef  boekjes met een soort heel algemene humanistiese dagsluitingen met een vleugje christelijke moraal theologie. Een jaar later publiceerde kameleon Westermann een propaganda boek voor de Islam.

Over een consistente weten schappelijke visie gesproken. Iedere verdediger van de islamisering in Nederland is een even grote land verrader als de NSB-ers tijdens de oorlog en die rooie jongens van het IKV die de Russen wil den laten binnen marcheren. Er is een oorlog aan de gang van de zogenaamde progressieven tegen het histories kultureel kader waarin ons land al eeuwen staat. De allochtone gemalin van de prins der Nederlanden die kan beweren dat de Nederlandse identiteit niet bestaat. En dat wordt toegejuicht door de linkse intelligentsia.

 

Nou, om een lang verhaal kort te maken, die Islam bewonderaar doktorandus Willem Westermann vroeg zich volgens weer een andere klasgenoot af of mijn schilderijen wel door de overheid erkend werden.Hij betwijfelde dat in hoge mate,alhoewel hij net als die E.O. producer van dat lullige program ma “Wat is er met je aan de hand ?” dat na korte tijd,geloof ik,al weer verdwenen is,nog nooit se rieus naar een schilderij van mij gekeken heeft.

Kunt U zich voorstellen dat ik een week lang heel slecht de slaap kon vatten voor die reunie van die vreselijke klas uit 1962 van de Da Costakweek school te Bloemendaal,dat terreurinstituut van de middel maat,waar ik als genie meer dan vijf jaar van mijn leven heb moeten verspillen om mijn opvoe ders en leraren tevreden te stellen.

 

(wordt vervolgd) 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.