Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
8 december 2011, om 23:51 uur
Bekeken:
605 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
212 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"“ Al is het wijntje zuur , het blijft op tafel!” (deel 20)"


“ Al is het wijntje zuur , het blijft op tafel!” (deel 20)

 

Stapt U in Amsterdam ook wel eens de sociëteit Arti et Amicitiae binnen net als de auteur Adriaan Morriën om met een volkomen willekeurig iemand aan de bar even een vrijblijvend praatje te maken?

 

Nee, daar denk ik niet aan. U heeft niet te maken met een kroegartiest! Wat denkt U eigenlijk wel? Ik ben een hele chique meneer! Ik ben die halve gare artistieke steuntrekker Bokito niet!

In de jaren zeventig toen we nog in Amsterdam woonden en geld als water verdienden,we zaten toen al ver boven de ton en behoorde tot de vijftien procent best verdienende Nederlanders (en die gerieflijke financiële positie heeft geduurd tot 1995),kwamen we vier tot vijf keer in de week op de sociëteit Arti et Amicitiae en bleven daar na het eten vaak hangen met onze toen al zeer aantrekkelijke,goed geklede dochters.Er viel altijd wel wat te beleven.We hadden zo veel geld dat we van gekkigheid niet wisten hoe we het uit moesten geven.We woonden toen aan het Gali leïplantsoen in de Watergraafsmeer en dat was tame lijk exclusief voor een kunstenaars gezin.

Aan  de raad van de Italiaanse juweliersdochter Mar garet Geraci om mijn geld uit te geven in massage salons en hoerhuizen heb ik nooit gehoor gegeven. Wel heeft Margaret mij een keer thuis in haar wo ning aan de Amstel met een prachtig uitzicht op Car ré uitgenodigd en daar heb ik toen een kopje groene thee gedronken en ben weer naar huis gegaan.Niet dat ik op voorhand iets op een vrijage met haar te gen had,maar het is er gewoon niet van gekomen. Ze had mooi,lang zwart haar,prachtige borsten, ge vangen in extreem strakke truitjes met en lage hals,dat zag je als onschuldige jongeling op een kilo meter af stand al wel door een beslagen bril en ik val wel op mediterrane tiepes,dus daar lag het alle maal niet aan.Ze exposeerde haar handel uitstekend voor de argeloze kijker.En nu is het definitief te laat want ze heeft zich tot de lesbiese school bekeerd en dat vind ik geen bezwaar.Ik heb haar in 1988 voor het laatst ontmoet toen zij met haar minnares was en we een glaasje gingen drinken in een Amster damse gelegenheid en ik haar vertelde waar schijn lijk bij Ina weg te gaan omdat zij voor de tweede keer binnen zeven jaar een sexuele relatie onder hield met een ongeschoolde 23- jarige loopse vak kenvuller van  de plaatselijke supermarkt.Boven dien had ik met vooruitziende blik net iets moois met de Audrey Hepburnachtige Karin K.,textiel res tauratrice bij het Rijks museum,opgebouwd.Gooi geen ouwe schoenen weg,voor je nieuwe hebt!

Zo maar een gesprek met iemand in een café restau rant beginnen doe ik eigenlijk heel zelden.Ik weet ook nooit waar ik het met een onbekende over moet hebben.Ik word liever met rust gelaten en ga er van uit dat anderen daar ook zo over denken.

 

Mag ik daar uit konkluderen dat U trots,ongenaakbaar,elitair,arrogant,onverschillig en gere ser veerd bent?

 

Nee,dat mag U helemaal niet,omdat U mij daar to taal verkeerd mee inschat,maar U gaat Uw gang maar.U doet maar wat U niet laten kan.

 

Lijdt U dan soms aan zelfoverschatting?Dit in verband met de door U steeds weer aangehaalde uitspraak van de recensent drs. H. Redeker van het Algemeen Handelsblad in 1976 dat U één van de meest vooraanstaande vertegenwoordigers van een jonge, naoorlogse generatie was,die in de zestiger jaren een definitieve verandering van het kunstklimaat zou bewerkstelligen en dat Uw positie in de kunsthistorie hiermee bepaald is?

 

Dat heeft Hans Redeker heel terecht prachtig gezegd en eigenlijk is het allemaal bijna te veel eer voor mij,alhoewel ik moet toegeven dat ik mijn trommeltje danig heb geroerd en overduidelijk acte de présence gegeven aan het beeldend kunstfront en dat kan niet gezegd worden van mijn ex-studie ge- nootjes,die nu allemaal voor de klas staan en amechtig uitzien naar hun pensioen en die voor ambtena ren zo tieperende  houding heb ik altijd veraf schuwd.

 

Meent U soms in Uw beste momenten aan kulturele vorming en kultuur pedagogie te doen?

 

Ik meen niets.Ik weet!Iedere twijfel is mij vreemd! Nee,zulke overbodige vragen heb ik mij zelve nim mer gesteld.Ik ben er mij wel zeer bewust van dat ik de kijkers het beste voorschotel dat in mij is en ik hem of haar kan voorschotelen.De maatschappij heeft echt geboft met iemand zoals ik!

 

Hoe waren de lessen maatschappelijke en kulturele vorming tijdens Uw jaren aan die Da Cos takweekschool?

 

Voornamelijk slaap verwekkend voor wie niet ge ïnteresseerd was in het wel en wee van Kretenziese vazen en Ioniese zuilen.Er waren op die school tweehonderd leerlingetjes en bij mijn weten slechts twee leerlingen die zich voor kunst en literatuur in teresseerden.Daarvan was ik er een.En verder kwa men in die vijf jaren slechts twee zwangerschappen voor onder de leerlingen en daar had ik niets eens mee van doen.Wat literatuur betreft stond Vestdijk hoog in aanzien en ik vond het boeken waar je niet doorheen kwam.Echt boeken die je niet voor de tweede keer zou lezen.Dat “Vijfde Zegel” van Vest dijk!Een verschrikking.Ik wist toen al heel zeker dat Vestdijk een schrijver was die binnen vijftien jaar niet meer gelezen zou worden.Ik zag meer in Mulisch,Wolkers,Hermans,Campert en van het Re ve,maar die werden niet behandeld,net zo min als de zestiger jaren poweten.Die in zijn eigen ab strakte woordbrei doorgetrokken woordenkakkerij van Bert Schierbeek,die onbegrijpelijke nonsens van de experimentele vijftigers,stond bij het leraren bestand in hoog aanzien.De meest begrijpelijke dichter van de Vijftigers,Remco Campert werd al helemaal niet serieus genomen.

 

De onlangs overleden direkteur en filmer Hans Klap was een klasgenoot van U?

 

En zijn eerste echtgenote Marlou W. uit Overveen kende ik ook heel goed.Een prachtig,exoties ogend Joods meisje met mooie ogen en dat allemaal in de sixties,dan weet je wel waar dat op uit draait.Ik kwam wel eens over huis bij haar ouders in O.Mar lou was een echte wildebras met een enorme drive en daar schrok ik toch een beetje voor terug.Ze zei ook in mijn aanwezigheid van die vreselijke dingen als:”Het bloed staat in mijn sokken!” als ze tijdens haar periode bij mijn zusje langs kwam en toevallig geen tampons in haar handtasje had.Dan had ik al helemaal geen zin meer,terwijl zoiets toch tot de normale gang van de dingen behoort en nu zou ik een kuitenflikker van plezier slaan als ik zoiets hoor de,maar met het stijgen der jaren vergroof je zelf ook ontzettend,hoor.Hoe ouder,hoe gekker!Ik was als ernstige,zoekende jongeman in de silver sixties niet zo’n feestganger en blowende bon vivant als de holle tiepes waar zij mee om ging.Die Hans Klap waar ze later mee trouwde was nogal een vreemd ganger,die rommelde wel eens wat met een acrice tje hier en een actrut je of actreuteltje daar dus dat huwelijk is op een gegeven ogenblik met een enorme knal uit elkaar gespat.(In 1976 hebben Marlou en Hans Klap nog een keer bij ons gegeten toen we aan het chique Galileïplantsoen woonden) Marlous vader was een door mij zeer gewaardeerde leraar Nederlands en tekenen aan de Da Costa kweekschool te Bloemendaal.Ze waren zeer gast vrij,die familie Witzel uit Overveen.Het was daar altijd een zoete inval.Er kwamen vrienden en vrien dinnen op de meest ongelegen tijden.Je kon er altijd langs komen.Haar zus,het kleuteronderwijzeresje Aya heb ik nooit erg gemogen.Een moeilijke,ge frustreerde dame,die uit was op een rijke man.Ik geloof ook niet dat ik ooit een woord met haar gewisseld heb.Ze haatte mij,hoorde ik via via en waarom is me nooit duidelijk gewor den.We lagen elkaar gewoon niet.Ik vond haar een anti intellektu weel tiepe.Een poseur.Wel ben ik met Ina nog eens bij haar op die woonboot gaan thee drinken en toen was ze toch wel wat sociabeler en gekalmeerd, misschien ook doordat die boemel-student waar ze lang mee was net de benen had gen omen.In ieder geval heb ik aan haar vader en moeder heel goede herinneringen.

Marlou had een vriendin,Gerrie M. en die zag mij wel zitten,maar ik ging met E. al heel lang om en tegen haar maakte ze altijd hatelijke opmerkingen omdat ze niet kon uitstaan dat ik bezet was.Ik heb nog een keer in de zomer van 1965 een afspraak met Gerrie gemaakt maar daar toch nooit gehoor aan gegegeven.Waarom weet ik ook niet meer.Ik ging in de mid zestiger jaren nogal erg lichtzinnig om met de dames en dat is geen goede houding ten opzichte van het andere geslacht,dat knaagt wel eens aan mij.U moet weten dat ik daar wel eens van wakker lig des nachts als de spoken uit het verleden tot groteske,dreigende schaduwen worden.

In die klas waar Hans Klap zat en ik  ook een jaar omdat ik een maal doubleerde was de zelfingeno men,geborneerde Burny Bos een mede leerling die net als Hans toelatingsexamen deed tot de filmaka demie maar Burny Bos werd afgewezen omdat hij een slecht scenario schreef.Hij is later voor de AVRO gaan werken en speelde rollen als Boer Biet en Ko de Boswachter in melige kinderprogram mas zoals “Gebakken Vensterbanken.”Hij was dankzij een haarziekte al kaal in de derde klas van de kweekschool en daar werd hij niet weinig om uit- gelachen.Die vreselijke Jack Spijkerman zat vier klassen lager en die viel uitsluitend op omdat zijn snij tanden overdwars stonden en vanwege zijn bril met glazen ter dikte van colaflesbodems.Ja,met zo’n Graaf Dracula gebit hoef je op een christelijke onderwijzersopleiding niet bij de wijven mee aan te komenHij was erg recalcitrant en ongelukkig, maak te zijn huiswerk niet en werd van school getrapt toen hij een leerlingen opstand wilde organiseren. De schoolleiding bestond uit louter anti-re volutio nairen,dus de minste of geringste ini tia tieven van de leerlingen werden als kommunistiese agitatie ge zien.Ik moest in 1966 nog een keer bij de direktie komen omdat mijn hoofdhaar iets over mijn oren te lang was en ik meestal truien droeg in plaats van het voorgeschreven blauwe colbertje met een gestreepte hockeydas en goudkleurige dasspeld.Ze dachten dat ik met zo’n hippie uiterlijk mee wilde lopen in die Anti-Amerikaanse Vietnam demonstra tie.Wie daar aan deel nam zou onherroepelijk van school worden verwijderd “omdat de Amerikanen ons in 1945 hadden bevrijd” zei die direkteur mij en dat Amerikanen boven elke kritiek stonden.Ik vond die ziens wijze belachelijk,maar was helemaal niet van plan aan die protestmars deel te nemen,dat liet ik veel liever over aan klasgenootjes als de onver moeibare Piet Wapstra,die zo graag metersbrede protestlappen vol gekalkt met extreem linkse slo gans droeg toen politiek links nog in de mode was bij die geitewollen sokkendragers van het IKV.Ik ben nooit voor politieke issues erg warm gelopen.Wel heb ik de opbrengst van twee ver kochte zeefdrukken begin jaren zeventig  (1972) over laten maken aan het “Medies Comité Noord Vietnam” en daar heb ik nog steeds geen spijt van alhoewel we toen het geld heel goed zelf hadden kunnen gebruiken!

 

(wordt vervolgd) 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.