Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
6 december 2011, om 15:13 uur
Bekeken:
540 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
198 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"“ Al is het wijntje zuur , het blijft op tafel!” (deel 17)"


“ Al is het wijntje zuur , het blijft op tafel!” (deel 17)

 

 

Bent U een miskend genie of een oud testamen tiese profeet of allebei?

 

Ja, allebei, natuurlijk, dat spreekt vanzelf…nou, ja, wel een beetje dan…ach, eigenlijk nog veel meer dan dit alles bij elkaar, maar dan op kosmies nivo.

Vooral ben ik echter een begenadigd brenger van het goede nieuws, vraagt U maar aan mijn stiekeme, achter bakse evangeliese geloofsgenootjes of aan die gereformeerde sukkels Ha van S. en Hank Duvelsjas, die boerenlul die naar Florence reist en uit gierigheid op straat uit een alluminium opvouwbaar arbeiders broodtrommeltje boterhammen van groof  Gronings brood met zijn grove klauwen smakkend loopt te kauwen.

Die provinciale,christelijke kunstartiesten kunnen mijn bloed om  reden van mijn bijtende kommentaar wel drinken als ze niet zo bang waren voor besmettelijke ziektes en voor mijn karategraad.

Ik schop ze met liefde het kunstlicht uit hun zwaar bebrilde ogen!

Ach, man, hou toch op met dat categoriseren! En wat dat bloed zuigen betreft: Ik ben zo gezond als een vis!Al zou U een liter van mijn bloed als een vampier opzuigen, dan nog zou U er niks van krijgen.

U moet zelf Uw konklusies maar trekken en als U het niet bevalt dan is daar het gat van de deur.

 

Wat is het nou: Ja of Nee? Wel een profeet en miskend genie of niet?

 

Ik ben een eenvoudige, ongeletterde, ongeschoolde kunstschilderende boerenlul net als die schildereendde aap Bokito met slechts drie jaar lagere school en onheil overvalt ons allen zo nu en dan.

Laatst nog. Kilometers van huis. Van alles en iedereen verlaten vlak bij het onheilspellende ondoordringbare bos van de Nièvre waar los gelaten tijgers en luipaarden vrij rond lopen. Op een zondag middag. Een mager winterzonnetje. 

Wat had U gedacht? Niets open! Geen telefooncel werkt nog met muntjes!

Ik kreeg een lekke band van mijn opgevoerde Honda. Ik had wel met 180 km. per uur uit de bocht kunnen vliegen, net als Jan Hanlo!

Daar sta je dan verloren in de regen met dat wonder van techniek onder aan je huive rende, wellustige, natte reet geplakt.

Gieten van de regen, onweer en hevige bliksemschicht en!

Minstens zestien kilometer van huis en maar duwen met de pestkanker in je lijf! Heuvel op, heuvel af. Kilometers ver!

Je globberde gewoonweg van je laarzen af. Ik wist dat ik voor lul stond, elke keer dat er vrolijk getoeterd werd door passerende automobilisten.

Een dure sportwagen met twee Engelse flikkers er in stopten met knarsende remmen, draaiden het raampje om laag en vroegen naar een nearby hotel!

Ik schreeuwde terug dat ze de pleuris konden krijgen!

Go and fuck yourself! Dat zouden ze doen. In een donzen bed.

Gelukkig kwam mijn overbuurman langs, die heeft een flinke dikke Diesel leasebak en daar kwakten we het race monster achter in. Oppassen dat er geen olie uit de caarburatueer liep.

 

En verder zijn kunstschilders er alleen maar voor om lege muren te stofferen en niet om de medemens onder de neus te wrijven dat het leven maar even is, dat laat ik liever over aan een jonge, bleke dominee, die daarvoor heeft gestudeerd in Kampen of all places!Ik zou nog liever gelijk in mijn kist stappen dan daar te moeten wonen en werken  in dat hol van het kalvinis me.

Ik heb de hemel zij dank twee goed gezonde longen ondanks een jarenlange asthmatiese bronchitis ten gevolge van een allergie, die me het werken in een periode van zes jaar maanden achter een bijna onmogelijk maakte.

En dacht U dat ik van iemand onder de collegaatjes een opbeurende boodschap mede kreeg? Of een keil? Bent U nou helemaal besodemieterd?

De wereld zit heel anders in elkaar!Vertel mij wat! Zo ziet U maar weer hoe een kulturele koe uiteindelijk toch een biefstuk van de haas vangt als U ziet hoe wij gesitueerd zijn!

 

Zou  U het leven op dezelfde wijze nog eens  

over willen doen?

 

Ach, man,sodommieter toch gauw op naar je eiland. Ik zal blij zijn als ik uiteindelijk de loden pijp aan Maarten kan geven en mijn hoofd rustig kan neer leggen terwijl de kaarsjes aan het voeten einde reeds ontstoken worden bij wijze van geur verdrijver en niet uit paapse piëteit. Ik ben gvd geen afgelebberd beduimeld rooms ouweltje!

Bejjebelatafeld! Gelukkig dat reïncarnatie nonsens is, want ik zou het voor geen goud over willen doen op dezelfde manier.

 

Stelt U zich nu eens voor dat U nu als jong kunst schilder opnieuw kon beginnen in een gesubsidi eerd atelier met een gegarandeerd staats in komen zoals in de tijd van de contraprestatie?

 

Dan zou iedereen in het jaar 2040 toch zeggen als ze mijn schilderijen zagen: hou nou toch gauw op, dat heeft Fred van der Wal allemaal al lang veel beter in 1990 al  geschilderd. De teerling wordt slechts één keer geworpen en daarna de dood en het oordeel en hoe dat zal uitpakken dat weet geen mens, dat weet alleen Hij met het dikke boek.

 

Zo’n lijdensweg is Uw kunstenaarschap anders niet bepaald geweest!

 

Het is dat U dat zegt, maar vandaag lees ik net in een advertentie in de vraag en aanbodrubriek van De Volkskrant dat een verkoper leurt met werken van Rob Scholte voor slechts vijf honderd gulden per stuk en via via hoorde ik dat hij een proces wegens plagiaat aan zijn kont heeft hang en en zijn wijf al lang bij hem is weg gelopen, omdat door die ontploffing van die handgranaat niet alleen zijn onderbenen, maar ook zijn geslachtsdelen er af gerukt zijn en gelooft U mij, daar zit geen wijf op te wachten op een jongen die tot meisje is gemaakt.

En wat mij betreft:het kan me allemaaal niks verrotten zo lang de fles maar niet leeg is in huis valt het allemaal nog erg mee en roep ik na het dertigste glas in een Haarlems pseudo artistiek café net als AH marketing medewerker  JanMaarten R. lallend in koor naar de bar: ”One for the road!”

En daar gaan we nog een keer! U zult dit misschien een beetje plat vinden, maar het is wel de essentie van het kunstenaarsschap! De Groningse gereformeerde ge heelonthouder-tekenleraar  en vrije  tijdsamateur kunstenaar J. v. L. sprak er toch zo vaak schande van, maar wel  achter mijn rug om!

 

Dat is niet helemaal het antwoord op de vraag die ik U stelde!

 

Ja, zeg, luister eens even goed: als de beeldende kunst me al helemaal geen voldoening gaf dan was ik wel een sexshop of een hoerenkast met een paar dozijn meisjes begonnen. Om nou in detail uit te gaan leg gen wat de vele charmes van het kunstenaarsschap zijn, daar begin ik absoluut niet aan, anders zit straks het hele land vol kliederaars achter een veld ezel en is de olieverf uitverkocht. Ik ga mijn eigen markt een beetje verpesten!

 

Een beroemde uitspraak van U is nog altijd:Wie te stom is voor de universiteit of te laf voor de handel wordt tekenleraar.

 

Of schoolmeester in Drenthe-kut-met- krenten. Ja, dat is eigenlijk niet alleen een uitspraak van mij maar ook een onaantastbaar axioma. Hoe dat komt weet ik ook niet. Kijkt U eens, je moet ergens wel erg goed in zijn of je moet het gewoon laten. Het was bijvoorbeeld heel leuk om tot mijn drie en vijftigste aan karate, boksen en fitness te doen, maar daar zal ik van mijn leven geen wereld- of clubkampioen meer in worden, alhoewel ik goed kon meekomen en moeiteloos de ene na de andere band haalde.

Ik wist al op de middelbare school dat mijn grootste belangstelling niet uit ging naar de exakte vakken, alhoewel ik niet erg veel moeite had met wis- en natuurkunde. Daarentegen laat ik het teken leraar spelen veel liever over aan didaktiese en beelden de nontalenten als H.P. of  J.v.L., die voor de klas de kosmopolitiese kunstenaar uit hangen en onder kun stenaars de royaal  overbetaalde kunstpedagoog.

 

U was waarschijnlijk altijd al een provo avant la lettre?

 

En nog net op tijd ontsnapt aan het zolderkamer na maak kunstenaars miljeutje van de Haarlemse kel der artiesten kompleet met fietskettingen en stilet tos in hun Spaanse laarzen, gedrogeerde  slaapkop pen en halve gare, gefrustreerde  school meesters als X. die omhoog konden vallen door gebrek aan gewicht en die vreselijke, lang harige dorpsidioot Hannes K., die omdat hij niet normaal kon lopen altoos huppelde en daarom “Electric Jesus” werd genoemd door de Haarlemse  cafégangers, naar analogie van Johnny van Doorn.

Er waren in dat bekrompen Haarlem van de zestiger jaren een zestal elkaar op leven en dood bestrijden de kunstenaars verenigingen. Gezelschappen van tussen de drie en 24 deel nemers en daar kon je alleen  lid van worden op voorspraak van de direkteur van het Frans Hals museum of je pappie moest chirurg zijn. Toen een ambtenaar van sociale zaken, de heer Visser , hartstochtelijk in het openbaar verklaarde dat hij er persoonlijk voor zou zorgen dat ik in Haarlem nooit van mijn leven in de contraprestatie zou komen, omdat ik Algemeen Beschaafd Nederlands sprak en een colbertje droeg, hield ik het er voor gezien en vertrok in 1967 naar Amsterdam, waar ik al vanaf 1966 mijn werk bij Galerie Mokum exposeerde.

Haarlem staat hoog genoteerd bij potentiële zelfmoor denaars zoals auteur Louis Ferron, die te schijterig was om de konkurrentie in Amsterdam aan te durven en zijn dagen slijt in een onaangename, bedompte kroeg met een versleten houten vloer aan de Grote Markt, waar volgens Yacintha  “de hele Haarlemse Jet Set komt.”

Ik vroeg haar sinds wanneer er vliegtuigen vanuit Haarlem vertrokken. Ze keek mij raadselachtig aan met die verbaasde blik in haar om floerste ogen, die op sommige mannen diepe indruk maakten en ging op een ander onderwerp over.

Ik heb tussen 1957 en 1967 tien jaar in het toen nog sjieke Heemstede in de villa buurt gewoond  en me in Haarlem voornamelijk verveeld. Als natuurlief hebber kwam je daar overigens wel aan je trekken wat ge schikte lokaties voor vrijpartijtjes betrof en kon je kiezen uit de Haarlemmer Hout, overdag voor de heterootjes, ’s a vonds  voor de homootjes, dus heel eerlijk verdeeld, te meer daar het homosexuele genita le hand-ruk-,trek-, pomp- pijp- en naaiwerk toch naar behoren het beste met het schaamrood op de ongescho ren nichtenkaken in het duister kan geschieden omdat die tegennatuurlijke aktiviteiten het daglicht niet kunnen verdragen. Je hoorde het raspen van mannen wangen tegen elkaar in de bosjes. Net het geluid van twwee vellen schuurpapier.

Verder waren de Kennemerduinen en het park Groenendaal heel geschikt of het Zandvoortse strand bij nacht en ontij als de vuren van de plaatselijke duivelaanbidders hoog opgestoken in de duinpannen lustig brandden.

Waren alle voor de hand liggende lokaties bezet dan bleef alleen nog Kraantje Lek over om te liggen rolle bollen.

Kraantje Lek zult U denken, heeft die meneer, auteurd

dezes,  dan last van onkontroleerbaar urine verlies of ejaculatio prae cox?

Nee, hoor helemaal niet!

Hier wordt niets schunnigs mee bedoeld, maar gewoon de bekende uitspanning bij die hoge duin. Kom nou! Ik ben geen belegen Tenalady! Mijn kraantje is helemaal niet leek!

Haarlem is altijd een ongezond broeinest geweest van onwettige en tegennatuurlijke aktiviteiten en die kanninefaten hebben in de dertiende eeuw zelfs een keer Amsterdam onverhoeds in brand gestoken.

Het is één en al kulturele inteelt en artistieke incest.

Er is nog nooit iets oorspronkelijks uit Haarlem gekomen. De lokale beroemdheid krullebol Pieter Z. ging om interessant te zijn languit op de grond liggen als hij bij je op bezoek was, want op een stoel gaan zitten was burgerlijk volgens die kulturele steun trekkers. Z. was plaatselijk beroemd om dat hij dezelfde achternaam had als Lucebert maar wat hij maakte was knudde met de bijl.

Dat is de kwaliteit van de Haarlemse roem in the silver sixties! Als het werk maar op iemand anders lijkt, liefst een internationaal voorbeeld.

En de hele dag stickies zitten roken! In dat soort flauwe padvinderachtige pseudo artistieke streken waren die naieve contraprestatiekunstenmakers uit Haarlem in de zestiger jaren absolute kampioenen.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.