Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
6 december 2011, om 15:07 uur
Bekeken:
543 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
229 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" “ Al is het wijntje zuur , het blijft op tafel!” (deel 15) "


 “ Al is het wijntje zuur , het blijft op tafel!” (deel 15)

 

 

U bent een groot bewonderaar van de 17-e eeuw- se schilder Coorte?

 

Ja. Ha “doktorandus”  Sukkelmans van S. van de E.O. antwoordde daar heel spontaan op: ”Oooohh, jeetje, hihihi, daar is onze grote, beroemde vriend Henk Helmantel ook helemaal verrukt van, die is wèg van Coorte, die zweert bij Coorte!”

Ik vond dat Henk dan maar weg moest blijven, hè, dat leek me voor alle partijen het meest bevredigen de. Ik vond Coorte daarna al een stuk minder leuk, dan toen ik nog niet wist dat Helmantel daar een liefhebber van was.

Het bijzondere van Coorte is dat er over zijn levensloop vrijwel niets bekend is en zijn oeuvre maar heel klein.Een antiquair die in het bezit van een Coorte kwam ging het kunstwerk met Vim en een staalborstel schoon maken.Een aktiviteit waar geen enkel schilderij overigens tegen bestand is.Helaas voor de eigenaar was het op geprepareerd papier geschilderd en is het kunstwerk voor goed verloren gegaan.Ik vind dat de dader eigenlijk ten minste de elektriese stoel had moeten krijgen of eerst eens flink gefolterd en daarna gevierendeeld had moeten worden en in geval van gratie boven een zacht vuurtje had moeten worden geroosterd tot de dood er op volgde,maar ja,smaken verschillen nu eenmaal,hè.

 

Bent U niet bang dat U zich in de aartskonservatieve kring rond Diederick Kraaijpoel, de scherts organisatie Christian Artists en de misselijk ma- kende gereformeerde tekenleraren klub van EO aanhangers rond Art Revisited,maar ook dat kliekje van het pas geopende zwaar gesubsidi- eerde nieuwe museum voor de figuratieve kunst in Eelde volkomen onmogelijk maakt?

 

Wie als beeldend kunstenaar aan carrière planning doet moet zich laten inschrijven bij een uitzend buro,lid van het CDA worden of zich in laten schrij ven op de wachtlijst voor het artistieke oude van da gen Rosa Spierhuis.Ik heb een kunstakademie stu dent gekend die zich daar op zijn eenen twintigste levensjaar voor liet in schrijven om zeker te zijn van een plaats als hij tegen de vijfenzestig liep.Hij had alles gepland;als hij van school kwam direkt trouwen en in de contrapresatie,liefst zijn leven lang en als woning een gesubsidieerd etage van de stichting woon- en werkruimte voor kunstenaars te Amsterdam.Als je zo moet leven kun je beter gelijk aan het gas gaan.

Ik ben nooit ergens bang voor geweest en al hele maal niet voor die reaktionaire kultuurkamer aan hanger Diederick Kraaijpoel,die ik altijd een NSB-er naar de geest noem.Hij beweert een rasechte Amsterdammer te zijn,maar vertelde voor de radio dat hij in Amsterdam oud west waar volgens hem alle geklofte jongens zoals hij vandaan kwamen, ergens bij de Java straat opgroeide maar die ligt toe vallig wel in Amsterdam Oost,maar dat was volg ens onze kulturele Groninger allemaal hetzelfde.Ik ken mijn realisties werkende kollegaatjes goed genoeg om te weten dat het stuk voor stuk grote schijterdjes zijn,kruideniers,kleine,misselijk maken de middenstanders,die met een fuckin’ fistfull of dollars of eventueel een handvol kleingeld te lijmen zijn.Die Wout Muller schilderde Melle na.Mi nia tuurdoekjes van op varkens gelijkende mensen met pikken als torpedos.Zelfs Dieuwke Bakker werd dat op de duur te gortig,dus verzocht ze de kunstenaar om zijn genitale formaten te verkleinen en dat deed Wout Mulles moeiteloos.Het zijn kunstenaars die nergens voor staan,die maken wat de klant wil.U vraagt en wij draaien is hun programma.En wat die plaatselijke waardering voor die Groningse kunste naars betreft lijkt de situatie nog het meest op de re publiek der zeven verenigde Nederlanden.Iedere stad zijn eigen schilderkunstige schat en zijn in on deraardse bierlokalen lokaal gewaardeerde groot heden van klein kaliber.Zo’n Matthijs Röling, toch wel een groot natuurtalent, speelt de miskende kunstenaar om zich populair bij de drankzuchtige kollegaatjes te maken,maar de werkelijkheid is dat zijn familie al zijn schilderijen opkoopt en hij een overbetaalde baan aan Akademie Minerva heeft en voor die dubbelslachtige houding van deze biseksu eel heb ik diepe minachting.Alleen doktorandus sufferd Ha van Es te Aduard,die nog nooit ergens over nagedacht heeft of een mening heeft,brengt daar respekt voor op omdat hij even korrupt en karakterloos is als die ge reformeerde klootzakkies van tekenleraren waar hij mee om gaat.Ik begon in 1964 te schilderen omdat ik vond dat in de nadagen van het abstrakt expressionisme totaal talentlozen werden over ge waardeerd en door de overheid gelauwerd met vele subsidie kransen bekroond en omkranst risicoloos door het artistieke leven stuiterden.Zo’n nontalent als Barry N.,gedurende korte tijd de kulturele bloedgabber van Jan Cremer,die zijn CRM reis beurs dezelfde dag dat hij de ruime som geld in de zestiger jaren had ontvangen het bedrag direkt omzette in een kilo of wat marihuana!De ergernis bekruipt me nog als ik aan het voorval terug denk!Ik vond dat het realisme overigens een gezonde wind liet waaien door de verzuurde en verschimmelde Augiasstal van het Stedelijk Mu seum.

 

U vond die vertegenwoordigers van het Leidsepleinkliekje onder leiding van akela Simon Vinkenoog een stel suffe mafketels en naar geestige padvinders?

 

De in sommige ogen zo humoristiese glazenwasser Jasper “Ugghe,Ugghe” Grootveld heb ik één keer ontmoet in café Scheltema in het gezelschap van Michael Podulke te Amsterdam en ik zag al meteen dat hij een charletan was en geen belangwekkend kunstenaar.Vinkenoog heb ik wel een paar keer bij tentoontellings openingen meegemaakt als hij zijn rijmpjes voorlas die hij een uur tevoren in de trein op een servet had neer gekrabbeld.Ik was er niet be paald door geïmponeerd.Ja,toen de padvinderij be dacht werd door Lord Baden Powell,die winter en zomer op zijn balkon sliep,dacht iedereen:als de jonge mensen nu maar heel veel in de ongerepte na tuur komen dan komt er van zelf nooit meer oor log,dan wordt iedereen even vredelievend,maar dat is heel anders uit gepakt.Het werd een vrij speelter rein voor paedophiele hopmannen en lustige onder wijzers met een voorliefde voor ontuchtige buiten schoolse aktiviteiten die in de wijde ribfluwelen korte broeken van de welpen en de verkenners goed de weg wisten,naar hartelust graaiden om bij de les te blijven en niemand van de boyscouts die protes teerde,daarvoor was het allemaal veel te interes sant,te lekker en te opwindend om zo’n ervaren, grijpgrage hopman geregeld aan je opgekropte ballen te hebben hangen.Er is geen koe zo bont of die moet geregfeld gemolken worden.De padvinde rij lijkt mij bij nader inzien een vruchtbare kweek bak voor homophielen.Mijn oma zei altijd al: padvinders zijn gatvinders!En achteraf blijkt ze nog gelijk gehad te hebben ook!

 

Volgens het Groningse orakel Diederick Kraaij poel,die agrariese,provinciale toffe vogel met lamme vleugels,waren de fijnschilders in de 17-e eeuw ver in de minderheid,vergeleken bij het aantal grove, losse toetsenisten en de brute bal sturige rondborstige borstelaars als Frans Hals.

 

Voor losse toetsen moet men bij een tweedehands handelaar in pianolas zijn.Toetsen moeten niet los zitten bij muziekinstrumenten,maar ook niet in schilderijen,want dan gaat de zaak waar het om draait vreselijk rammelen.

Die Diederick heeft zijn huiswerk vast en zeker niet goed gedaan.Veel van die van oorsprong fijnschil ders gingen in de loop van hun carrière veel grover schilderen omdat ze aan oogafwijkingen leden of omdat de drank ze lelijk parten ging spelen tot ze een lichte beroerte kregen.Het is weer een geheel andere mythe dat onze 17-e eeuwse schilders kwali tatief veel beter zouden zijn dan de Franse, Spaan se, Italiaanse of Duitse schilders uit die tijd.Die zogenaamde bewierrookte “prachtige, tiepies Hol landse luchten” kom je overal op 17-e eeuwse schil derijen in heel Europa tegen.Het zijn  opmerkingen die tot dezelfde categorie behoren als “Amerikanen die geen kultuur en historie heb ben.”U zou toch eens moeten kijken naar de 19-e eeuwse Ameri kaanse schilderkunst,dan piept U wel anders. Uiteraard had die Amerikaanse schilderkunst toen Europese kenmerken,maar dat ligt ook voor de hand en zegt niets over het eventuele gebrek aan ni vo.Het claimen  van kwaliteiten op na tionalistiese basis valt niet te verdedigen, neemt U dat nu maar van mij aan.

 

De Galerie Mokum schilder-illustrator Terpen Teun Nijkamp pochte dat hij collega kunstenaars die hem niet bevielen, zoals Bob Kemper en Johfra, maar uiteindelijk ook U, met leugens, laster en heeel wat ellebogenwerk de Amsterdamse Galerie Mokum uit werkte.

 

Die mentaliteit die vooral onder christelijke kunstenaars heel gewoon is bevalt mij helemaal niet en is mij volkomen vreemd.Ik ging na een hoog oplo pend konflikt bij Galerie Mokum weg, nadat Dieuw ke Bakker de beschikking over ons huis aan de Nieuwe Spiegelstraat opeiste en beval dat één van haar meest lamlendige kunstenaars,die te beroerd was om naar het buro huisvesting te gaan (Chris van Geest) om zich voor een woning te laten in schrijven zich in ons huis zou vestigen.Dat weiger de ik uiteraard waarop Dieuwke Bakker mij de huur van het atelier aan de Prinsengracht opzegde on danks dat ze mij had gegarandeerd dat ik het min stens vijf jaar lang zou kunnen huren van haar. Dieuwke Bakker had een aureool van kalvinistiese onkreukbaarheid en financiële betrouwbaarheid bij sommige scribenten en klanten zoals Henk Romijn Meijer en bij die onnozele sukkel Hans “doktoran dus”van S.,die haar één keer door de telefoon had gesproken,dus die kan er beter helemaal het zwij gen toe doen.Ze was totaal onbetrouwbaar, ook financieel gezien en heeft met haar grote bek heel veel schade aangericht die de reputatie van haar kunstenaars bepaald niet ten goede is gekomen, maar ja,die artistieke,slappe sukkels van Galerie Mokum lieten zich alles gezeggen door dat vis wijf.Ik weigerde toen mijn werk langer door haar te laten vertegenwoordigen en trok mijn inzending van de tentoonstelling in Londen in Portal Gallery terug,alhoewel ik wel in het drukwerk al vermeld stond.Ik ging toen naar de galerie eigenaar van Ga lerie Jurka,omdat Galerie Siau,die mij ook als expo sant wilde toen ook al onder kunstenaars een slechte naam had,bovendien had ik niet veel zin in zo’n tiepiese homogalerie en die Jurka kneep al direkt in zijn mollige handjes dat hij mij als kunstenaar mocht vertegenwoordigen,nog voor ik de drempel van zijn galerie aan de Vijzelstraat overschreed was het een en al knippen en buigen voor mij en de deur wijd open houden,hè.Het raakte al snel bekend  in het kleine Amsterdamse kunstwe reldje dat ik naar Galerie Jurka was overgestapt,het deed als een lopend vuurtje de ronde,dus de volgen de dag stonden Teun Nijkamp en Dieuwke Bakker pseudo verontwaardigd op de stoep bij Jurka om te komen klagen over mijn zogenaamde “verraad” aan Galerie Mokum “waar ik alles aan te danken zou hebben.”Het staat een beeldend kunstenaar echter vrij om met de galerie van zijn keuze te werken,dat weet iedereen.In elk geval werd Rob Jurka,die toch al van nature door zijn homo identiteit wat angstig is voor vrouwenlucht en ook nog in hoge mate aan jurk angst lijdt,onder druk gezet om de met mij afge sproken expositie in zijn galerie te cancelen en hij besloot in overleg met Dieuwke Bakker een laf briefje te schrijven aan mij dat het klimaat van de in ternationale kunsthandel van de ene dag op de ande re dag veranderd was,mijn werk achterhaald door de mode en dat mijn schilderijen daarom niet langer in zijn galeriebeleid paste.Een kutsmoes dus. Hij beweerde ook nog volkomen ten onrechte dat ik enveloppen en postpapier uit zijn galerie zou heb ben ontvreemd om via allerlei vuige schot schriften op zijn postpapier andere galeries te beledigen,te be liegen en te belasteren,maar daar klopte niets van, dat waren verzinsels!Een paar dagen later stond Teun Nijkamp weer op de stoep bij Galerie Jurka tot stomme verbazing van alle betrokkenen, niet in de laatste plaats van Rob Jurka zelf,die de akwa relletjes van Teunn niet meer dan illustraties bij kranten artikelen  vond.Teunn kwam de galerie bin nen met onder zijn arm een paar van die lullige akwarelletjes op gordijnring formaat,echt van die lullige pleepapiertjes,zoals Theo Daamen dat in een dronken bui op Arti uitdrukte,om onderdanig te vra gen of Jurka zijn waterverfjes en schilderijtjes van poppenmoedertjes en kuttekoppen in de stijl van Cornelis Doolaard,maar dan kwalitatief veel slech ter, wilde exposeren,maar die Rob Jurka lachte hem vierkant uit.En dat zal Teun Steun Nijkamp zijn hele leven niet vergeten,daar zorg ik per soonlijk voor!

Roddelkont Rob Jurka rebbelt nu al decennia lang na dato nog steeds aan Jan en Alleman door dat ik mijn aristieke carrière zou hebben “verpest” door bij hem weg te gaan,maar dat is niet alleen een totaal verkeerde voorstelling van de gang van zaken in 1972,maar ook een blijk van zelfoverschatting van rubberen Robbie,die zich de godfather van de nationale moderne kunstsien waant door elke mode achterna te lopen.

 

(wordt vervolgd) 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.