Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
6 december 2011, om 09:59 uur
Bekeken:
483 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
232 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"“ Al is het wijntje zuur , het blijft op tafel!” (deel 14)"


“ Al is het wijntje zuur , het blijft op tafel!” (deel 14)

  

U koos dus desperaat en verbitterd voor een bohemien bestaan,omdat U niets meer te ver liezen had en alleen maar te winnen?

 

Min of meer.Ik stond met mijn rug tegen de muur. Geen beeldende opleiding, geen geld, op straat gezet toen ik mijn voornemen kenbaar maakte aan mijn zeer vermogende opvoeders in de beeldende kunst te willen gaan.

Onmiddellijk werd mij de toegang tot de Heemsteedse villa ontzegd en kleding, boeken en andere eigen dommen konfiskeerden ze aan vankelijk en die heb ik maanden later met veel moeite van de Amsterdamse advokaat Mr. Moes terug gekregen.

Ik stond op straat zonder geld. Ik had nog een rijks daalder op zak, dat was alles en daar mee heb ik een treinkaartje eerste klas naar Amsterdam gekocht en er de komende elf jaar verbleven na een af wezigheid van tien jaar.

Ik mocht die middag dat ik het huis uit werd gezet zelfs geen tandenborstel mee nemen van mijn Heemsteedse opvoeders.

Ik wist dat het allemaal niet zo gemakkelijk zou gaan die eerste jaren.Andere beeldende kunstenaars hadden vijf,zes jaar gerieflijk op een akademietje kunnen zitten, achter de meiden aan of het model in d’r kut knijpen, maar ik moest alles inhalen in één jaar, de termijn die ik mijzelf had gesteld.

Overdag werkte ik zes dagen per week voor een gulden per uur in een stoffig antiquariaat en ’s avonds be kwaamde ik mij met wat vakliteratuur in het beel dende vak. Ik pik dingen heel snel op, leer gemakke lijk en hoef iets een keer te zien of te lezen en ik vergeet het mijn leven lang niet meer.

In okt. 1967 heb ik mijn baan opgezegd omdat de werk sfeer in dat antiquariaat te deprimerend was.De eige naar,die een psychiatries verleden had was een zwaar gestoorde borderline patiënt en iedereen die weet wat dat inhoudt begrijpt mijn standpunt.Ik ge loof trouwens helemaal niet dat zo veel bohémiens bewust voor voor het leven van de bohème kozen. De omstandigheden waren in mijn geval bepalend voor de uitkomst en in die opwindende zestiger jaren waren de kosten van huisvesting en levens onderhoud te overzien.We betalen nu in 1998 aan woonlasten meer dan vijftig keer zo veel als in de zestiger jaren.Van 1975 tot 1995 is ons inkomen nooit onder de ton geweest. 

We behoorden tot de 15 % meest verdienende belastingbetalers.

In 1993 had den we vijf huizen in eigendom,dat zegt wel genoeg. Welke per definitie bekrompen mede leerling van die vreselijke kweekschool,dat debielen insti tuut aan de Koepellaan 8 te Bloemendaal kan mij dat nazeggen?En die gerieflijke positie die ik nu be kleed had ik, noch mijn medeleerlingetjes van dat schoolmeestersgekkenhuis, van mijn levensdagen niet kunnen in schatten of voorspellen in 1967.

 

Er zijn toch van die beroeps bohémiens die een grote erfenis krijgen en die er in no time vrolijk doorheen jagen?

 

Dat heb ik dus niet gedaan. Mijn broer en zusje deden dat wel, met alle gevolgen van dien. Zij raakten van de weeromstuit weer aan de bedelstaf. Je hebt onder die echte kunstartiesten heel veel mensen die het geld lachend over de balk smijten, maar ik heb de mij toevertrouwde financiële middelen al tijd zeer bewust beheerd en uitstekend belegd. Neemt U dat maar van mij aan. Ik heb altijd de tering naar de nering gezet en zij die dat niet doen kunnen de tering krijgen. Dat klinkt misschien heel hard in de oren van de roekeloze kollega,die altijd blut is,maar…eigen schuld,dikke bult en verder zijn we uitgeluld.Ik ben maar één keer gehuwd en leid verder oppervlakkig gezien een stabiel bestaantje, waarin geen plaats is voor al te veel uit spattingen, behalve een dure fles rode wijn, liefst geperst van de druif Cabernet Sauvignon. Ik denk dat ik niet heel geniaal met geld om kan gaan,maar ook niet heel erg slecht. Hierin voer ik een terug houdend beleid met een middelmatig, eigenlijk laag risico profiel.

Zo zal ik als middelgrote belegger bij voorbeeld nooit in opties gaan handelen, maar wel in technologie- en kommunikatie fondsen waarvan men zegt dat zij een hoge risiko faktor hebben. Ik ben het met mijn krietietsie hier in ieder geval niet over eens.

 

Heeft U die opleiding tot het ongeïnspireerde schoolmeestersschap niet als een onrechtvaardige speling van het noodlot ervaren?Een juk,U door anderen opgelegd?

 

Ja,dat zou U wel kunnen zeggen.U weet uit de Heilige Schrift dat we voor gerechtigheid en recht vaardigheid niet bij de medemens moeten aanklop pen maar bij Hem met een grote Ha en dan nog pakt het voor menigeen verkeerd uit.Ik zie mezelf nog zitten op die bank bij het kopje of in een duin pan,vlak bij Bloemendaal,eensgezind menuetten oe fenen met de hartstochtelijke Els D. op de blok fluit.Nou,die kon op iedere fluit en vooral op de mij ne tussen 1963 en 1966 een deuntje pijpen,die was daar keihard kampioen in!Het was een heel muzi kaal meisje en kon ook heel goed piano spelen,die kon haar handjes goed gebruiken tot lering en ver maak van de gereformeerde medemens en vooral van mij in bed op mijn zolderkamer in die Heem steedse villa.Veel beter dan ik kon zij dat allemaal. Ik vond dat prachtig hoor,daar niet van;op die evangelisatie avondjes bij haar thuis als de huis ka mer gevuld was met voornamelijk ouwe,licht de biele,onsmakelijk ogende,hysteriese wijven,die de uitgemergelde blauw beaderde handen uren lang omhoog konden houden in aanbidding ondanks jicht en andere rheumatiese aandoeningen,ja,dan speelde zij altijd  die Johannes de Heer liedjes en keek menigmaal over haar schouder mij schalks aan terwijl haar lenige vingers de prachtigste klanken aan dat instrument ontlokten en haar D-cups mee deinden op de simpele gedragen klanken.U moet weten dat vrouwen die goed piano of guitaar kun nen spelen ook in het liefdesspel ‘m goed kunnen ra ken omdat ze goed getrainde spieren hebben,een puike motoriek en uiterst gevoelige vingertoppen. Daarom zijn musiciennes,fysiotherapeutes en me dies gezond verklaarde ex-hoeren een veel ge vraagd artikel op de overspannen huwelijksmarkt omdat ze al goed warm gelopen en ingefietst zijn. Ik begrijp ook nooit die mannen die naar Polen of Rusland gaan om een wijf te importeren,terwijl ze in evangeliese kringen voor het oprapen liggen langs de kant van de weg!

In 1968 heb ik nog een spannende intieme relatie met een fysiotherapeute uit Nijmegen gehad!(Marij ke de B.)

In mijn familie zijn heel wat zakenlieden,school meesters en boekhouders en een ver familielid die direkteur was van de kweekschool in Apeldoorn heeft nog een standaardwerk over psychologie met twee andere co-auteurs geschreven,dat in de jaren zestig verplichte literatuur was aan de kweekschool. Ik wilde als ondernemende,jonge artistieke man en Bob Dylan fan  helemaal geen onderwijzer worden, maar mijn opvoeders stelden mij voor de keuze; naar kantoor,de marine om een echte man te wor den of naar de kweekschool.

 

U vindt het nog steeds een grove schande dat U tijdens Uw zes jaren aan de kweekschool te Bloemendaal verplicht werd Potgieter en Van Schendel te lezen?

 

Ja,maar ook Couperus en Vestdijk,waar je gewoon bij in slaap viel.Die Anton Wachter romans,heel aar dig om een keer te lezen,maar ook geen tweede keer!Om over die vreselijke Hubert Lampo maar te zwijgen.Hermans werd niet gelezen,van Mulisch, Wolkers en Reve,noch de zestigers hadden de lera ren ooit gehoord.Die abstrakte breikoek van de al lang vergeten,overschatte,plat pratende Amsterdam mer Bert Schierbeek, dat bij elkaar geraapte zootje doorgetrokken dunne  woordkakkerij van die half ar tistieke uitvreter waar niemand iets van begreep, daarentegen weer wel. Rond dobberen op de oceaan van onderbewust geklots en gekluts met de bek vol builenbal.Begrijpt U wat ik bedoel?Nou,ik niet!

 

U kreeg van een vriendin in 1965 de verzamelbundel van Lucebert?

 

Ik heb niet alle gedichten achter elkaar toen gele zen.Soms pak ik die bundel na 33 jaar nog wel eens.Ik waardeer Lucebert wel.Een paar jaar ge le den kreeg ik van mijn hogelijk gewaardeerde goede vriendin Henriët I.,die sterretjes in haar ogen heeft,een poweziebundel van Nel Benschop die over vriendschap ging en die heb ik met grote aan dacht gelezen en herlezen.De zuiverheid van haar gedichten verraste mij!

 

Terug naar de beeldende kunst. Was dat de aanvankelijk hermeties gesloten nooduitgang uit een uitzichtsloos bestaan?

 

Zo zou U dat kunnen noemen.Ik zou het zelf niet beter kunnen verzinnen.Ik had vrijwel onmiddellijk door dat het terrein van de kultuur een enorm onder gronds reservoir was waar ik alleen maar een pijpje met een kraan op hoefde aan te sluiten om zo nu en dan naar behoefte te kunnen tappen.Zo ongeveer als die sappelende ranch eigenaar ergens in Texas die olie op zijn stoffige,onvruchtbare steenachtige bo dem aantreft en in een klap multimiljonair is.

 

Dacht U aanvankelijk niet in het plantsoen der kunsten een in moreel opzicht beter, ruimdenk-

ender,royaler en altruistieser soort mensen aan te treffen?

 

Dat heb ik inderdaad enige tijd gedacht. Vooral toen ik nog niet zo vaak met de kollegaatjes werd gekon fronteerd en uit de kunstprogrammas van Pierre Jansen had begrepen dat kunstschilders halve heiligen waren in plaats van half ontwikkelde straalbezopen hoerenlopers met torenhoge pretenties.

Nou,ik hoefde maar één keer met de veelvuldig door de staat gelauwerde Mareike Geys of de ex-copywriter Heere Heeresma koffie te drinken of ik had gegeten en gedronken voor lange tijd. Een bontere waaier van megalomane halluvve garen,angst wekkende neuroten,psychopatiese paljassen,zwart gallige druiloren en minkukeliaanse miesjmachers ben ik  nergens anders tegen gekomen,behalve bij sommige charismatiese en evangeliese gemeentes en kerkgenootschappen. Ik bemoei me niet met kunstenaars.Ik heb op elk terrein des levens aan mijzelve ruimschoots genoeg.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.