Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
5 december 2011, om 20:34 uur
Bekeken:
499 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
191 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"“ Al is het wijntje zuur , het blijft op tafel!” (deel 7)""


“ Al is het wijntje zuur , het blijft op tafel!” (deel 7)

 

Kunt U geen tipje van de sluier oplichten die over het geheim van het kreatieve proces ligt?

 

Nee,dat kan ik niet. Al zou ik het willen, dan zou mij dat nog niet lukken omdat het alles te maken heeft met onbewuste processen.Wat onbewust is ligt on der het spiegelende oppervlakte van die oceaan van bewustzijn.

Daar moesten we het maar laten liggen. Voor al of niet eroties diepzeeduiken ben ik niet geporteerd.Eigenlijk zou elke buitenstaander tot de konklusie kunnen komen dat die moderne,overge subsidieerde  kunste naars maar wat anrotsooien en misschien is dat ook wel zo.Wie zal het zeggen,hè? En al zou ik er iets over kunnen zeggen:ik zou me daar wel gek wezen,zeg!De chef kok van een gere nommeerd restaurant laat toch ook geen ordinaire potten- en potenkijkers toe in de keuken om te zien hoe hij een vette fluim in de te serveren roomsoep rochelt,zijn lul door de appelmoes haalt om af te koelen of in de halfvolle fles Chateau Neuf Du Pa pe staat te wateren? Nee,dat zou alleen maar de goe de smaak en de appetiet bederven van al die honger lappies in de eetzaal van het restaurant met de geste ven,damasten tafellakens.De zulveren kande labers zouden van schrik niet meer fonkelen en van schaamte zwart uitslaan,neemt U dat van mij maar aan!

 

Kunt U nu niet eens voor één keer Uw ongewas sen hand over Uw bloedende hart halen?

 

Ik wil voor één keer mijn best doen,maar dan moet het ook voor goed zijn afgelopen,hoor,want anders begint het toch vervelend te worden!U weet toch ook wel dat ik altijd heel wat tenen knoflook dage lijks tot mij neem?Nee?Wist U dat nog niet?Dan moet U mischien wat dichterbij komen,dan wil ik wel even de bek uit wasemen.Geregeld slaan familieleden van mij pardoes tegen de grond door die hete,stinkende knoflook walm die me de bek uit komt en dan moeten zij met wat vlugzout weer worden bijgebracht of rescue nine eleven moet van uit Amerika even langs komen.Dáár ligt de kern van het probleem!In de adem!Adem in,adem uit, Adam in,Eva uit,da’s de kern van het menselijk be staan in a nutshell!Het is het geheim van het be staan,maar ook het geheim van de we reld. Hiermede is gelijk het wereldraadsel opgelost.

 

U bent een Meester in het omzeilen van antwoor den op een vraag,dat moet gezegd worden.

 

Het omzeilen van een antwoord is nog iets anders dan het omzeiken van een vraag.Dat is veel en veel erger!Ik heb altijd kunstenaars benijd die van zes uur des ochtends tot twaalf uur des middags konden doorwerken zonder een ogenblik te pauzeren,daarna een eitje tikten,een liter koffie naar binnen slorpten, een keiharde boer of wat lieten schallen,een roffe lende scheet afbliezen in de glimmende,versleten fluwelen zitting van de crapaud en daarna van half twee tot half acht verder gingen,zoals René Magritte en Siet Zuyderland;die lieten na hun voortijdige dood honderden schilderijen na.In zulke oeuvres kan dat van mij rondwalsen en een kuitenflikker slaan en dan houd je nog genoeg ruimte over voor een gospelband.Ik ben nu eenmaal niet uit dat soort chroomstalen Jezus  beukennotenbomenboshout ge sneden waar Henk Helmantel en Hans doktorandus van S. het patent op schijnen te hebben.

Meestal loop ik de ganse ochtend maar wat gede primeerd door de drank van de voorgaande avond aan te lummelen,al of niet kankerend de post door te nemen,met gulzige graagte naar de ranke gestalte van Judith de Bruin op de tulleviessiebuis te loensen,drink eindeloos sloten koffie op één van onze drie terrassen rond ons huis,lul Ina de oren van d’r hoofd,die er trouwens ook wat van kan,naai haar daarna weer een oor aan,steek verhitte telefonades af en dan kan ineens de inspiratie weer toeslaan en timmer ik verder aan ons steeds imposanter en mooi er wordende landhuis of schilder één van mijn ma gistrale meesterwerken uit de losse pols. Vaak loop k de hele dag alleen maar scabreuze liedjes zingend door het huis en daar komt het dan…die vloed,niet te stuiten en ga ik achter mijn computer zitten en tik vier,vijf,zes paginas uit en meteen raak,midden in de roos!Geen korrekties,want dat heeft een genie als ik niet nodig! 

Was die al eerder door U aangehaalde, diepe een zaamheid een vervulde wensdroom voor U als kind?

Nee, helemaal niet,want die eenzaamheid was niets meer of minder dan een ervaringsfeit,dat ik als on omstotelijk gegeven accepteerde.Dáár stond ik al helemaal niet bij stil!Ik had gelukkig nog mijn waterpistool die een bijzonder krachtige straal pro duceerde en dat ik met zwavelzuur kon vullen als ik dat wilde.Ik geloof ook niet dat ik veel behoefte had  aan erg veel vriendjes.Ik vond de meeste klasge nootjes ook veel te dom om me zo maar mee te en canailleren.Ik was altijd als eerste klaar met mijn schoolwerk in de vijf de en zesde klas en had uren over dus ik mocht als enige dan een boek van Old Shatterhand uit de school bibliotheek halen tot grote afgunst van mijn medeleerlingetjes,die me het liefst op mijn bek hadden geslagen als ik niet zo sterk en sportief was ge weest.

 

Was U soms een melancholies, overgevoelig,ar-

tistiek, neuroties  jeugdgenie?

 

Nou of dat zo was daar moeten anderen maar over oordelen.Ik was meer lichtelijk obstinaat en erg on tevreden en ongelukkig met de situatie waar ik in verkeerde als kind van gescheiden ouders waar al leen de grootouders en dan nog ternauwernood,naar om keken.De voort durende verbale agressie van mijn grootouders en tante,de fysieke bedreigingen van mijn vader jegens mij en mijn zusje,de over heids instantie pro juventute die ons in kindertehui zen wilde hebben op aandrang van het stuk ongeluk dat zich “vader”noemde.Ik stond als kind voortdu rend onder grote druk en dat resulteerde in een ern stige vorm van geheugenverlies van mijn twaalf de tot mijn veertiende levensjaar.Ik kon nog geen rijtje van zes woorden Latijn onthouden.Over de eerste declinatie deed ik zes uur en na afloop was ik na twee minuten alles glad vergeten.Nu zou ik daar overigens nog geen drie minuten over doen om het te memoreren.

Ik voelde me niet bedreigd;ik werd het.Die eerste vijfentwintig jaren van mijn leven waren zeer onge lukkig en uitzichtsloos.Om steeds weer opgejaagd te worden door vijandige volwassenen en nooit er gens een veilig thuis te ondervinden dat is voor iede reen teveel van het goede.Pas toen ik op 21-jarige leeftijd Els ontmoette, een liefde op het eerste ge zicht,toen ondervond ik dat iemand je kon waar deren om wie je was,die interesse had in wat je dacht en deed en je bovendien ook nog kon bemin nen en begeren zonder enige reserve. De wereld ging toen voor het eerst openbloeien en werd tot één groot warm bad en een zomerbed vol bloe men.

U moet het zien als een soort Gooise matras die plotseling voor je werd uitgespreid en waar op je je gang kon gaan.Of misschien wel een vliegend Oosters tapijt.Ik kreeg aldus een ruim uitzicht op boulevards vol mededogen en brede,goud geplavei de avenues tot de horizon vol beloften.Zo ongeveer zag Mozes ook het beloofde land en anderen tijdens een Bijna Dood Ervaring de straten van het hemelse Jeruzalem.Vanuit de verte.Zelf mochten zij het niet binnen gaan.

Er leek met Els  voor heel lange tijd geen einde aan de vreugde te komen.Alle dagen feest.Pas toen begon ik te heel langzaam te ontdooien en begon een intensief psychies genezingsproces.Voor die gelukkige periode met haar  was mijn gevoelsleven bevroren.Ik weet niet hoe ik het anders moet uit drukken.Ik vind het nog steeds verschrikkelijk hoe dat allemaal is afgelopen.Die paar jaren met Els ;we zagen elkaar elke dag van ‘s ochtends acht uur tot ‘s avonds negen uur en in de weekenden de hele dag,dat heeft mijn leven en persoonlijkheid vorm gegeven ten goede en voor een periode van een paar jaar veel geluk geschonken. Die relatie met haar was het enige lichtpunt dat ik toen had.Het heeft me gedeeltelijk geestelijk gezond gemaakt.

Iemand van de E.O. die heel erg gelovig is,zou heel zalvend kunnen zeggen:Zij werd op je pad gestuurd door een Hogere macht.Dáár kan men als nuchtere ex-Amsterdammer de nodige vraagtekens bij zetten, omdat ik denk,dat zij vooral zichzelf op mijn pad geplaatst had,want het was een letterlijk en figuurlijk door tastende dame waar geen ontkomen aan was en die zonder uitzondering kreeg wat zij begeerde!Kom daar maar eens om tegenwoordig met al die Veronica trutten en treutels met hun opgespoten schaam- en mondlippen,versierd met piercings van roestvrij stalen ringen dwars door heur lekkere dingen genageld, vierkant geboord en gebeiteld door de glad geschoren openbare schaam tes van die amateur hoeren en met siliconen vol ge stopte rondwandelende tieten brigade op de tulle viessiebuis.

 

Moet een beeldend kunstenaar voeling houden met zijn eigen tijd,met de man in de straat,met de laatste mode of met de politieke situatie in de wereld van vandaag?

 

Misschien vind U dat heel eigenaardig,maar ik vind van niet.Je hebt van die kunstenaars die pas kunste naar zijn als ze in hun vetleren jasje op de barrika den opruiende taal staan te brullen door een mega foon of zich elke dag laten vollopen in een trendy café en gebukt gaan onder een eeuwige geslachts ziekte,maar die opvatting vind ik zeer verwerpe lijk.Ik ga door de grond als ik de onzinnige dronk emanspraat moet aanhoren aan de tap.In de Haar lemse kunstsien is dat nog steeds dagelijkse routine en gebruikelijke usance.But not for me.Daarom ben ik in mei 1967 uit Haarlem weg gegaan.Ik kon er niet meer tegen om de hele nacht in het gezelschap van jonge mannen en vrouwen(Yacintha en Moni que J.),die niets hadden me de te delen of nergens mee bezig waren,door te zakken en dan ‘s ochtends om zeven uur een eindeloze strandwandeling te maken (ook dat nog!) langs het Bloemendaalse strand,zoals Yacintha en Monique probleemloos de den.Wel had ik van tevoren al weer een nieuwe,zeer attraktieve, exoties ogende vriendin (Catharina S.) opgescharreld die me een beetje leer de koken en nog wat andere dingen,die meer op het horizontale vlak betrekking hebben,maar waar ik niet in alle details over uit wil wijden om haar niet in een verkeerd daglicht te stellen en U niet af gunstig te maken.Ze was dan wel zeer promiscueus en een “bevrijde vrouw” maar toch nog net niet helemaal een los geslagen vrije tijdshoer,gewoon zo’n tiepies Leidsepleinmeisje van dertien in een dozijn,uit ste kend in bed en met allerlei dromen en ambities die nooit zijn uitgekomen,maar zo is het leven nu een maal.Niet iedereen kan dag en nacht koningin van het kulturele bal zijn,zal ‘k maar zeggen!Er is ook een periode van afschmincken!Van het concert des levens krijgt niemand van tevoren een program, maar ik zou het voor geen goud onder dezelfde om standigheden over willen doen!Godtbe waarme!!!

Je moet als gristenmens dankbaar wezen en van je naaste houwen,maar onderdehand!In ieder geval kon ik vanwege haar losbandige levenswijze niet te gemoet komen aan het vervullen van haar liefste sexuele voor keur,namelijk orale sex. Dat vond ik toch wat al te onsmakelijk om in andermans veneriese kwakkie te happen!Wie heeft er nou zin in een via een Leidseplein beroepsneuker zoveelste hands doorgegeven penicilline resistente gonorrheu ze keelinfektie of syfilis?Daarom was ik ook altijd wat terughoudend met me gelijk bij de eerste keer al  in mijn reet te laten naaien!

 

U heeft geen optimistiese levensvisie.Hoe is het dan mogelijk dat U toch blijft doorwerken ondanks alles?

 

Een mens moet toch wat doen om zijn tijd door te komen,zegt U nu zelf,maar of het allemaal veel nut heeft is voor U de vraag en voor mij geen weet.U weet wellicht dat honderd jaar na de gouden eeuw 90 % van alle in die tijd vervaardigde schilderijen al vernietigd waren door diverse oorzaken.En ze schilderden nog wel voor de eeuwigheid,hoe die er dan ook uit mag zien voor een beeldend kunste naar.Daar word ik wel eens heel moedeloos van.

 

Om dichter bij huis te blijven:Hoe heeft U in 1985 de laffe moord op Uw broer verwerkt?

 

Daar viel helemaal niets aan te verwerken.We had den al  20 jaar geen kontakt meer met elkaar on danks dat ik hem verschillende malen heb uitge nodigd om bij mij thuis op bezoek te komen,maar hij mocht niet van zijn oma en tante,ondanks dat hij de vijfentwintig jaren al ruimschoots gepasseerd was.Hij scheen van plan te zijn om een krimineel vriendje van hem op mij af te sturen om me neer te schieten.Hij ging met nogal wat Haarlemse onder wereld figuren om en in 1979 werd ik door een tele foniese tip gewaarschuwd dat een huurmoordenaar naar Veenwouden onderweg was om me uit de weg te ruimen.Zijn enige reden was jaloezie op mijn in zijn ogen zeer geslaagde leven.Hij voelde zich als homosexueel minderwaardig en in een bepaald op zicht was hij dat ook,want er gaat toch niets boven de heteroseksjuwelen wijze van omgaan met het andere geslacht in plaats van daaglijks als man de hand te slaan aan een ander manlijk geslachtsdeel en het eigen piemeltje steeds maar weer te bewier roken in eindeloze masturbatie sessies.Hij was gewoon een beetje getikt en heeft niet voor niets net als zijn vader in een inrichting gezeten,waar hij uit ontvluchtte.Die hele familie van mij bestaat uit schoomeesters, boekhouders of gestoorden.

Na 1967 heb ik niets meer met ze te maken willen hebben. Het waren immorele geldwolven of niksnut ten.Pa rasieten. De dader van die moord was al snel opge pakt,een Haarlemse junkie die bekende,maar dank zij een links advokaten kollektief niet veroordeeld werd en vrij kwam na het voorarrest.Dat heeft me natuurlijk wel dwars gezeten.Een fijne gereformeer de doktorandus vond het helemaal niet erg,want volgens hem was er geen gerechtigheid op aarde te vinden en citeerde hij dat in progressieve geloofs kringen zo populaire vreselijke liedje:”Stil maar, wacht maar,alles komt goed!”Zo is de rechtspraak in het verlichte Nederland.Een moordenaar wordt la chend door justitie weg gestuurd en krijgt nog een felicitatie ook mee en gereformeerd Nederland sust alles met een Bijbeltekst!

 

(wordt vervolgd) 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.