Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
4 december 2011, om 16:54 uur
Bekeken:
466 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
184 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Voorwoord bij “ al is het wijntje zuur, het blijft op tafel!” 5"


Voorwoord bij “ al is het wijntje zuur , het blijft op tafel!” (deel 5)

 

In enkele interviews met W.F. Hermans haalde de schrijver alsde interviewer hem niet beviel raillerend de verbale oorlogsverklaring nog wel eens aan;”Al is het wijntje zuur het blijft op tafel!”

Als oplettende lezer kunt U vragen:”Waarom blijft een wijntje dat zuur is in hemelsnaam op tafel?”

Ik zou U daar een afdoend  antwoord op kunnen geven en U klare wijn kunnen schenken, maar prefereer enige zelfwerkzaamheid van de al of niet ge schoolde lezertjes.Vergeet niet dat het schenken van klare wijn een meestal onbarmhartig culinair ritueel is voor de ingeschonkene die van een koude douche thuis komt op de koffie na afloop!

Wellicht was het een eigen gestookt wijntje, dat zure wijntje!En dat die nog wel eens op azijn willen lijken weet iedere ware liefhebber van wijn.Of wil de de gulle gastheer van de zure wijn voorkomen dat de gasten al te lang bleven?Niet alle zelfge stookte wijntjes zijn echter zure wijntjes.

De uitzondering  op deze regel is de echtgenoot van een vriendelijke,humane galeriehoudster uit Ooster meer,die met veel verstand van zaken de meest fan tastiese wijnen produceert in zijn alchemisties labo ratorium vol reusachtige dunwandige bolbuikige flessen en borrelende retorten.De enige Fries die mij ooit klare wijn schonk!

Als eenvoudige,ongeschoolde analfabete kunste naar keek ik mijn ogen uit,zoals U wel zult begrijpen.

Een moeizaam aan de V.U. te Amsterdam afgestu deerde gereformeerde Amerikaanse langharige dok torandus kunstgeschiedenis (de amateur philosooph en jaargenoot van Hans  doktorandus Sukkel van Seventer,de Vietnam veteraan Professor Longhair Mr. Paul Clowney) verweet mij op fijnchristelijke grondslag al in 1976 van scepsis naar cynisme te neigen.(Oei!)

Toch was hij niet te beroerd om gratis van mijn Amsterdamse atelier gebruik te maken of door ons al of niet uitgenodigd op onze kosten geregeld bij ons thuis of in Arti et Amicitiae te vreten.

Hij was de eerste noch de laatste gereformeerde artistiekeling van de christelijke vereniging Chris tian Artists of het gereformeerde eenmanszaakje Art Revisited van charletan Hans doktorandus die mij probeerde te besodemieteren.

Voor wie meer dan dertig jaar met beeldende kunst en de bevolking uit het kunstenaarsplantsoen te maken had is cynisme een nog veel te optimistiese levens beschouwing.Men moet van zijn naaste hou den,las ik ergens,maar er stond niet bij vermeld of daar de dames en heren beeldende kunstenaars op al of niet gereformeerde grondslag met hun onsmakelijke aan-,in- en uithang ook bij hoorden.

In “The Museum Of Torture” zag ik als leergierig student van het sado-masochisme door de eeuwen heen menig martel instrument uit vroegere tijden dat ik met interesse likkebaardend bekeek en gaarne eens voor kortere of langere tijd zou willen toe pas sen op sommige geheel of gedeeltelijk ontklede kul tuurdragers van de manlijke of vrouwelijke kunne in Friesland en ver daarbuiten.Een enkele keer onttrekt een kunst artiest zich aan de mogelijkheid mijn geheime wensen vroeg of laat alsnog uit te voeren door voortijdig te overlijden.In geval van overmacht echter is geen van beide partijen aan sprakelijk voor gederfde genoegens of geleden geestelijke schade.

Het boek “Al is het wijntje zuur…” is geen dagboek,alhoewel er wel voortdurend,doch op bescheiden wijze,mijn eigen kleine historie en die van andere beeldende kunstenaars er doorheen is ge weven.Het is ook geen kunstbeschouwend pamflet of kunsthistories verantwoord manifest voor de eenentwintigste eeuw.Gewoontegetrouw blijf ik let terlijk en figuurlijk dicht bij huis en behandel za ken waarin U zich zonder veel moeite in zult kun nen herkennen.Uit dien hoofde is het taal gebruik duidelijk en ter zake en heeft de auteur zijn uiterste best gedaan om ook ingewikkelde kunsthistoriese vragen afdoende op begrijpelijke wijze te beant woorden en te populariseren.

Meestal gaat het in “Al is het wijntje zuur…” over personen,gebeurtenissen  of vaak onverkwikkelijke zaken die hebben plaats gevonden.Niet zelden waren zij richting bepalend voor mijn leven, mijn pessimisties-realistiese opvattingen en de huidige florissante omstandigheden waar in ik verkeer.Een andere keer is het voor sommige lezers hier en daar  schokkende proza alleen maar sfeer beschrijvend van een sien die ik niet zelf ken maar waar mijn werk gedurende enige tijd raakvlakken mee vertoonde en waarmee de vrome producent met prostaat problemen van een kunstprogramma voor de E.O. grote moeite mee had.

De opvatting dat een kunstenaar alles zelf moet hebben ervaren waar hij over schrijft of schildert is voor sommige fervente aanhangers van het realisme of artistieke globetrotters als de in het eerste leerjaar van de  Ulo al mislukte Jan Cremer mis schien van toepassing.Ik onderschrijf deze stelling name als zwaktebod echter in het geheel niet!

De verste reizen kan men thuis maken  in zijn gerief lijke oorfauteuil met het zoveelste glas Chateau Neuf Du Pape in de hand tijdens het kijken via de digitale tuner naar Travel Channel of Discovery op de breed beeld flikkervrije 100 hertz stereo televisie.

Leerzame programmas over natuurlijk historie,ge schiedenis en wetenschap.Uitstekend geschikt voor simpele huisvrouwen om nog iets op te steken!Heel wat leerzamer en interessanter dan de E.O.Zoals ik U al zei;flikkervrij,wat niet gezegd kan worden van het programma van Jos Brink,noch van de evange liese omroep.

Het kunstenaarsschap is niet alleen maar een vrolij ke strip tease,die snel gaat vervelen zodra het laat ste stukje geparfumeerde textiel is uitgetrokken en met een sierlijk gebaar het hongerige publiek  in geworpen. Wat overblijft zijn vaak niet eens de nieuwe kleren van de keizer.

Dagboeken zijn niet altijd even interessant en alleen lezenswaardig als het een soort kroniek wordt en als de auteur een zeer krities oog op de wonderb’re we reld om hem heen heeft geslagen.

Het is voor de kunsthistorikus in spe dus wel van enig belang om zo’n soort dagboek van een beeldend kunstenaar in handen te krijgen,net zoals het voor de kunstenaar aanbeveling verdient om zijn dagboek te deponeren bij een archief of bibliotheek en de parkeermeter tijdig bij te vullen.

Een dagboek is vaak alleen maar oppervlakkige licht verteerbare amusementslektuur,een wegwerp produkt op elk willekeurig punt te beginnen en te onderbreken.

U raadt het bij voorbaat reeds;”Al is het wijntje zuur…” vertoont veel meer samenhang dan het gemiddelde dagboek omdat het de ene keer meer petite histoire in perspektieviese vogelvlucht lijkt, de andere keer merkwaardige kulturele verschijn selen of ietwat abjekte personen met cynisme signa leert,ten tonele voert of met liefde aan de schand paal nagelt.Wie geen rancune kent heeft òf een slecht geheugen òf een gebrek aan karakter,maar lijdt meestal aan beide weinig benijdenswaardige karakter eigenschappen!

“Al is het wijntje zuur…” is  geen egodokument of een document humain.Soms zal men zelfs een wijle moeten pauzeren om de tot zich genomen  stof en de uiterst originele standpunten die de kunstenaar in neemt te kunnen verwerken.Een andere keer zal het U een kort moment te veel worden.Wat let U om het dokument dicht te slaan en spoorslags aan de genever te gaan?

Voor het dagboek van de beeldend kunstenaar Fred van der Wal verwijs ik U liever naar het eerder ge publiceerde scandaleuze dagboek “Dááág Dag boek” van de kunstenaar dat een aaneen gesloten roerige periode beschrijft van buitenechtelijke sex & drugs & rock ‘n roll van 1984 tot 1989 alsmede enige fragmenten uit de negentiger jaren toen het leven en werken van de kunstenaar eindelijk in rusteriger vaarwater was gekomen.Niet dat er na dit tijdsbestek niets meer gepasseerd is in het leven van de geniale kunstenaar en zijn echtgenote,maar dat is een ander verhaal,eventueel voor later!Vermeldens waardig is nog wel dat de oudste dochter van de van der Wals tijdens het lezen van het dag boek meerdere malen in tranen uitbrak en U hoeft echt niet te denken dat zij als horecamedewerkster be paald een mietje is!In tegendeel;de bijl ligt onder handbereik boven op de toog van de dancing waar zij werkt en op de toegangsdeur staat waarschuw end te lezen;

”Verboden voor klompen,trainingspakken en verdo vende middelen!”

U begrijpt dat zij net als haar ouders bij de Indianen werd opgevoed!Het is maar dat U het weet!

Waarom schreef Fred van der Wal “Al is het wijntje zuur…”?

Het gaat hier om een beeldend kunstenaar die vanaf het begin van zijn carrière juist door die fijn chris telijke,brave tijdgenoten en kollegas bestreden werd die zondags met een uitgestreken gereformeerd, zelfgenoegzaam bleek rotsmoel tenminste twee keer naar de kerk gaan en net als die E.O. direkteur beweren heel veel van de Here Jezus en de naaste te houden voor zo lang als het duurt en daarom door de week met de Bijbel in de hand Jan en alleman besodemieteren,belasteren en beliegen als het ze goed uitkomt of financieel voordeel oplevert.De leden van het zo fijn christelijke,evangelies getinte voortdurend maar langs ‘s Heeren wegen voort gospelende Christian Artists klupje onder leiding van de uitgebluste,vervroegd gepensioneerde ex-schoolmeester,de halve zool Leen de la Rivièra met zijn kalkkop en het vrijgemaakt gereformeerde zwartkalvinistiese naar camembert stinkende geitenwollen sokken clubje van de vrije tijd schilderende Groningse tekenleraren van Art Re visited en nog enkele evangelies getinte scherts organisaties of gemeenteleden van evangeliese signatuur hebben Fred van der Wal ten onrechte bestreden,belasterd,beduveld,besodommieterd,po

gen op te lichten en als dat niet lukte stevig uitgevloekt en uitgescholden.

Onveranderlijk  achter zijn rug om,zoals de gerefor meerde medemensch betaamt,want de kunstenaar die drie Oosterse vechtsporten beoefende (tot voor drie jaar karate,alsmede judo en jiu jitsu) zou niet geschroomd hebben zo’n leugenachtige gerefor meerde glimpieper als de traditonele tekenleraar M. uit Kampen met liefde  zijn kop van zijn romp en het licht uit zijn ogen te trappen met een machtige Mawashi Geri Jodan.Zoals U weet een karatetrap die iedere eerste kyu karate feilloos dient te beheersen en niet de naam van een Indiase mafke teliaanse goeroe of Pakistaanse rondreizende evan gelist.

De brieven van een producer (H. doktorandus van Seventer) van melige,slordig geredigeerde,opper vlakkige kunst programmas voor de E.O. vermeld den meer dan eens schimpscheuten aan het adres van Fred van der Wal persoonlijk of minderwaar dige opmerkingen over zijn werk tot het de kunstenaar in 1997 eindelijk te veel werd na 21 jaar moeizame omgang met deze meneer en hij met een moordzuchtige rode waas voor de ogen per brief de vriendschap definitief opzegde en de toegang tot zijn huis voor goed verbood om erger te voorkomen.

Deze geborneerde,eeuwig grijnzende sukkel (H.v.S.) op dat amodieuze,oubollige,gereformeerde corpsballerige van Bommel schoeisel had het voor gereformeerde domoren kenmerkende bajeslef  om zich desondanks zonder enige aankondiging ten huize van de van der Wals te vervoegen en blies na een onderhoud van anderhalf uur smadelijk de aftocht als een geslagen hond met de impotente staart nog steeds tussen de benen.Hier helpt geen lieve moedertje,overspelige gereformeerde kinder verkrachtende dominee of  Viagrapil meer aan!

 

(wordt vervolgd) 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.