Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
2 december 2011, om 18:49 uur
Bekeken:
556 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
195 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Voorwoord bij “ al is het wijntje zuur , het blijft op tafel!” 2"


Voorwoord bij “ al is het wijntje zuur , het blijft op tafel!” (deel 2)

 

Het tweede boek  van Fred van der Wal “ Al is het wijntje zuur,het blijft op tafel!” (295 paginas in  zacht glanzende ringband met duimafdruk besten dige doorzichtig,modern puur plestikken omslag en de vele,onthullende,soms zeer schokkende illustra ties en photos uit het persoonlijke archief van de toch al jaren in evangelieland zeer omstreden,in kris tullukke tekenleraren kring zeer gehate kunste naar) is een boeiend (wat verwacht U trouwens ook anders van deze auteur/beeldend kunstenaar!) auto interview van Fred van der Wal door Fred van der Wal voor Fred van der Wal c.s. die alles weet over de verborgen samen hang tussen beeldende kunst, sexualiteit,sadomasochisme,existentialisme, surre alisme,sodomie,lingerie,fetisjisme,drugsgebruik, al coholisme,overspel,travestie,dieptepsychologie,existentialisme,okkultisme,literatuur,merkwaardige evangeliese richtingen binnen het christendom met na druk op dom,de roomsche afgodendienst als verlengstuk van  het nationaal socialisme, ontmoe tingen had met literaire Amsterdamse en Belgiese auteurs,personality clashes met minder begaafde beeldende kunstenaars met hun bonte, onge was sen,veneriese aan- en inhang,de historie van de pop- en klassieke muziek,religie,de noodzaak van het dragen van pikante lingerie voor sommige da mes en heren,de geschiedenis van de fotografie,de voor- en nadelen van openlijk gedemonstreerde of verborgen homo- en biseksualiteit,de dodelijke precisie van de karate sport,de reguliere,voor Fred van der Wal sinds 1985 profijtelijke aandelen handel,de lasten en lusten van meervoudig huizen bezit en het tijdrovende onderhoud van maitres ses,de edele kunst van het boksen,de vermoeienis sen van het lange afstands lopen en de krachtpats erij van de fitness training,maar het gaat ook over de drie keer (1944, 1947 en 1972) dat de soms zo slordig levende Fred van der Wal op mirakuleuze wijze aan de dood ontsnapte en hoe de als voorheen nog altijd even bescheiden kunstenaar zijn bruisen de,meest succes volle artistieke jaren in Amsterdam doorbracht tussen 1967 en 1978 in het swingende gezelschap van Wein,Weib und Gesang.

Niet alleen werd de auteur (Fred van der Wal) van zijn tweede in eigen beheer uitgegeven geschrift

“Al is het wijntje zuur,het blijft op tafel!” op tweejarige leeftijd bij de overhaaste vlucht voor een inval van de S.D. van Renkum naar Amsterdam met zijn nogal onverantwoordelijke,onvolwassen,psy chiatries zwaar gestoorde  ouders (een stel verwen de slapjanussen en psychopatiese maupegrientjes) tot twee maal toe beschoten door geallieerde jacht vliegtuigen (van zijn vrienden moet een mens het hebben,nietwaar?) ook in zomer 1947 trof een on verhoeds door een ex-nazi afgevuurde kogel op het raam van de woning aan de Utrechtse straat te Am sterdam waar de vierjarige Fred van der Wal voor stond in afwachting van betere tijden op een paar centimeter na doel en in 1972 zou een voor fysiek minder krachtigen (zoals de fabelachtig begaafde gitarist Jimi Hendrix) noodlottige kombinatie van een liter wijn,tien meprobamaat tabletten (barbitura ten!!!) en een hasjsigaret hem bijna fataal worden. Tekenen wij daarbij aan dat in 1981 het Am ster damse atelier van de geniale kunstenaar (toevallig afwezig vanwege een receptie in het Hiltonhotel tijdens die anders mogelijk voor hem zo fataal verlo pen dag.Sinds die gebeurtenissen gelooft de kun stenaar dan ook in beschermengelen) door onbeken den in brand werd gestoken,dan hebben wij als eenvoudige,brave,artistiek onbegaafde lezers,onge schoren boerenlullen en goed oppasende,blozende burgermensen met onze simpele nieuwbouwrijtjes woning en ons vaste salaris als voornaamste levens doel,maar ook die vrolijk ogende bloemetjesbank naast de verdorde potplanten in geglazuurde Mexi caanse potten en de veel te hoge vakantiepremie al weer  zum kotzen gegeten en gedronken.

“Het is nu eenmaal het relaas van zo vele toon aan gevende kunstenaars uit de silver sixties” zou de op geheimzinnige,onopgehelderde wijze veel te vroeg overleden kunstenaar Fred van der Wal nuchter en bescheiden hebben kunnen zeggen.Wij weten als op lettende lezer echter wel beter!Zelfs veel beter! De eigen kleine,maar altijd opwindende levenshistorie van de onopvallende,immer zo bescheiden auteur is door het relaas van de kultuurkritiese verhandeling “Al is het wijntje zuur,het blijft op tafel!” kunstig heen geweven voor zover dit uiteraard van belang is voor de behandelde stof.Veel is verzwegen of be waard gebleven voor latere uitgaven van gelijke aard.Slechts een tipje van de sluier is opgelicht. Veel is duister gebleven bij ontstentenis van elektrieke verlichting.

De onderwerpen en de taal van “Al is het wijntje zuur,het blijft op tafel!” zijn meestal licht verneu keratief,ingehouden,speels en beschaafd van toon, zoals wij dat van Fred van der Wal (volgens een Friese leraar Nederlands komt het on-Hollandse ge luid van de Amsterdamse auteur Remko Kampurt zelfs zo nu en dan om de hoek kijken,alhoewel Fred van der Wal himself er als kenner al helemaal niets van gelooft) langzamerhand wel kennen,maar soms ook met volkomen onverwacht gebruik van schok kende uitschieters vol weinig beschaafde drie letterwoorden waar de rauwe,ongepolijste,doch hy per intelligente kunstenaar tijdens zijn veel te korte leven zo sterk in was en wat dies meer zij.Kon fessies die een onthullend  en alarmerend schril licht werpen op de aan de buitenkant schijnbaar zo gevoelige en minzame,beschaafde,immer even hof felijke kunste naar,maar onderdehand!Een schijnsel dat ongetwijfeld te fel is voor de gemid delde,over gevoelige,neurotiese lezer op evangeliese grondslag geschoeid met van Bommel schoenen en andere regelmatige klanten van het RIAGG,als mede voor de gezapige ingeslapen,toegewijde leden van de E.O.,maar ook die ingedutte groep gereformeerde lesboeren aan gesloten bij de vereniging van gere formeerde teken leraren Art Revisited (vert.:Stap horst,Vooruit!) of die tienduizenden inbrave,maat schappelijk goed aangepaste gospelaanhangers in hunne oersaaie standaard nieuwbouw  (volgens de woning bouw vereniging onderhoudsvrije,maar gelukkig toch al in een vroeg stadium door betonrot aangetaste vervallen flatwoningen in achterstands buurten,die moderne ghettos waar die tekenleraar H.P. hokt),die gefrustreerde leden van Christian Artists van die uitgebluste van zijn gereformeerde geloof gevallen bleekscheet-spillepoot Leen de la Rievièra,die sukkel,dat oude meisje B.W. te R. of die verkeerd uitgepakte,gefrustreerde,rebbeldende niet al te koosjere gehaktbal M. d. K. te K. en al die andere ietwat merkwaardige deelnemers aan  atavis tiese folkloristiese dansgezelschappen!Wie met de onverzettelijke,strijdbare,weinig vergevings gezin de, fysiek en psychies geharde karateka Fred van der Wal,(in de jaren zestig als ex-straatvechter via een stoomcursus revolutionair denken gestaald door de strijdbare,grimmige marxisties-leninistiese kader leden van de Beroepsvereniging Beeldende Kunste naars te Amsterdam) ooit in konflikt kwam en zijn bebloede neus herhaaldelijk stootte weet onderde hand al lang beter!

Waaruit bestaat de nalatenschap van een beeldend kunstenaar eigenlijk?

Als hij in tegenstelling tot het overgrote merendeel van de artistieke broeders een niet al te los geslagen leven heeft geleid,zijn talenten niet voornamelijk flierefluitend verspild of zijn vermogen op onver antwoordelijke wijze over de balk heeft gegooid, noch onbekommerd met geopende,ranzige,vette, be duimelde gulp steeds maar weer naar de hoeren en vervolgens de poliklinieken voor geslachtsziekten (twee spuiten gevuld met honderduizende eenheden antiobiotica en U bent weer fit!Vertel mij wat!) heeft moeten lopen bij gebrek aan meer serieuze werkzaamheden,zoals bij zo vele door de staat gesubsidieerde kunstartiesten het geval is,ja,dan kunnen de erfgenamen nog tijdens de begrafenis opgetogen in hun zweterige handjes wrijven op de goede afloop van het door de uitvaartvereniging goed georganiseerde kostbare festijn en zich na het sentimentele geleuter van de ingehuurde sprekers het obligate kopje koffie om bij te komen van de happening en het schrale witte boterhammetje na de ter aarde bestelling in de aula van de bij inwoners van Kennemerland zo populaire begraafplaats Driehuis Westerveld goed laten smaken onder de ge dempte klanken van een stemmig stukje Barok muziek ter verhoging van de amicale sfeer.

(Aimez vous Bach?Albinoni?)

Ik weet waar ik over spreek;mijn vermoorde broer alsmede enkele andere familieleden liggen op deze hierboven vermelde,stemmige lokatie begraven in een gemeenschappelijk familiegraf waar het vast en zeker goed toeven is en de wormen kermis vieren. Zelfs in de dood op bijna incestueuze wijze ver enigd in hecht familie verband ter meerdere glorie van het ongedierte des velds.

Voor de vorm en de andere genodigden eventueel nog enige met moeite uit de oogkassen geperste krokodillen tranen storten bij de groeve,maar dan moet het ook afgelopen zijn.Wat kan mij het allemaal verdommen!Het leven gaat door en een ieder is in eerste en laatste instantie zijn buik en z’n portemonnee zijn god,nietwaar?

En waarom ook niet?Wie zal hem of haar euvel dui den als de tranen achteraf niet echt zouden zijn ge weest?Gesimuleerd verdriet is ook een soort ver driet!Ongeluk is voor sommigen ook een vorm van geluk!En menigeen denkt bij het zien van zijn naaste familieleden al jaren lang voor  de begrafenis:Opgeruimd staat netjes en verder zand er over!

Nooit heb ik een traan gelaten bij het verscheiden mijner opvoeders of door anderen dan mijzelf teer beminden!Integendeel!Zij hebben het daar dan ook naar gemaakt.Eigen schuld,dikke bult!

Je stampt met de gelaarsde voet op andermans doodskist en er is feest!Of een pot met goudstukken aan het einde van de regenboog als de notaris alsmede de executeur testamentair zijn werk naar behoren doet en niet de poet in eigen zak stopt.

Wat over blijft van een kunstenaar na zijn al of niet plotselinge verscheiden (als hij tenminsten niet al te onbeduidend was) is behalve het in een begin sta dium van ontbinding verkerende stoffelijk over schot,een wirwar aan papieren, dokumenten,fotos, tekeningen,recensies,diepteinterviews,schilderijen,

tentoonstellingsuitnodigingen,grafiek,boeken,pak

ken brieven,stapels geld,tevens de al of niet opge togen weduwe/weduwnaar die al wazig en willig is van de ochtend sherry en enig afgetrapt meubilair. Roerende,onroerende en een heel enkele keer ont roerende goederen.Een gedroogd boeketje paarse bosviooltjes in een pak vergeelde liefdesbrieven,dat poweties fondant,bijeen gehouden door een roze of lila lint,zoals ik eens bij een nalatenschap aan trof.Faded memories…

Vervlogen herinneringen, nooit waar gemaakte dro men en onvervulde gedachten? Herinneringen, dromen en gedachten,zegt U? Omzien in verwondering? Memories are made of this?Ach,kom! Sodommieter op! Hou toch op met die softe zeventiger ja ren nonsens! Voor de meesten van ons is het leven op aarde bij voorbaat al een broken hearted melody en ieder sentiment in de wieg reeds gesmoord!  kunnen. Lodaline!

 

(wordt vervolgd) 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.