Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
1 december 2011, om 08:15 uur
Bekeken:
515 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
271 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Jaren geleden reeds constateerde ik..."


JAREN GELEDEN REEDS CONSTATEERDE IK...

 

Jaren geleden constateerde hij al dat alles wat er met pen en penseel viel te bereiken, door hem, als unverforen rasgenie van den beginne, al lang bereikt was.

Sindsdien is hij dan ook definitief uitgeschil derd fluistert men, maar beslist niet uit gepraat.

Hij lult je de oren van het hoofd waar je zelf bij staat en als je niet goed uitkijkt tilt hij ook nog zijn poot op en watert je gloednieuwe maillot onder. Mogen wij hartelijk bedanken?

Wel exposeert hij nog regelmatig zijn magis trale meesterwerken uitgevoerd in olieverf van de hoogste kwaliteit in dure galeries in de hoofdsteden van Europa. Vanzelfsprekend niet op het platteland in Holland of Rotter dam, daar heeft hij alleen maar dédain voor. 

Je hebt golf en je hebt boerengolf, dat mag wel zo zijn, maar je hebt geen kunst en boerenkunst, alhoewel, als ik die doeken van Diederick K., de leuke kiekjes van R.B. of de kladwerken onnozele overgesubsidieerde Diep Friese collegaatjes van Fria be kijk... hun schetsboek wordt alras een vergeetboek in ht verdomhoekje. 

Voer voor de muizen op zolder.

 

Een ontmoeting met de onstuitbare Fred van der Wal, die ook in Frankrijk zegt wat hij denkt en weet wat hij zegt, maar vooral weet wat hij wil en dat is toevallig niet niks, gotsammetruttenbollen..., want voor wie niets wil gaat toch de zon op en treedt een kunstenaarssubsdie in werking. 

 

De artiest met een van zijn vele onafscheide lijke zonnebrillen is er heel duidelijk over.

" De mensen vinden zo'n donkere bril soms niet zo erg prettig, weet U. Ik hoor regel matig van de aimabele Anneke Koster dat mijn zonnebril uit 1986 niet meer kan, maar ik vind het toch zo'n imposante bril en dan ...dan lopende de meningsverschillen toch zo op tot zij komt aan dragen met een zak vol gekoelde pils en een bord Cassoulet, want als ik ergens voor val!

 

Ja, die zonnebril! Laten we het daar eens over hebben. Ik houd er niet van als men aandringt om ‘m af te zetten, maar ik ben als goed gelovig gristenmens natuurlijk een uiterst flexibel, Bijbelvast man, vraag maar aan hen die regelmatig om mij heen staan en uitsluitend Ja knikken.

Kritiek leveren uit de suikerzoete hoek van de belijdende gristenen is er niet bij. Zij zwijgen liever uit gemakzucht.

 

Ik kom hier trouwens bij U binnen met een heldere doorzichtzonnebril, zo ongeveer als een door kijkbeha, gekocht op een jaarmarkt buiten het toeristenseizoen te Donzy, Frankrijk, een landstreek bekend om zijn optiese instrumenten van wereldnivo.

Men slijpt hier tijdens lange, donkere winter avonden bij een olielamp de lenzen nog voor de vuist weg met de hand met carborundum poeder en bij hele sloten zelf gestookte malt wisky waar een normaal mens, met de natte bips gezeten op een eikenhouten fust na één slok al blind van wordt. 

En hoe ik dan zie, wil ik U wel verklappen, namelijk als...affijn, laat ik het zwijg en er maar toe doen, acht jaar, want het is zó ongelóóflijk!

Menig huwelijk duurt toch heel wat korter!

Ik zie dan na een litertje of wat samen met mijn goede vriend Wim Koster als... als een Sony Digital Camera met Night Shot.

 

Die slag is U! Als ik overdag langs het strand loop dan kijk ik met mijn speciale Leitz op tiek met night shot namelijk dwars door de schaarse dames kleding heen, dat wil ik U nog wel even verklappen. 

En wat ik dan zie, daar word ik als metro seksjuweel met een door velen betwijfelde heteroseksjuwelen status niet altijd even vrolijk van, dus laat ik het er meestal maar bij zitten en hou mijn kalvinistiese jatten bij me, omdat er om te beginnen visueel al geen eer aan te behalen valt, laat staan de rest, dat wil ik niet eens wé ten! 

Als eigentijdse jonge man prefereer ik goed geklede vrouwen, dat is heel modern, in plaats van die naakte, kale apinnen me geschoren achterpoten.

 

En als ik des zomers zelf als gebogen grijsaard monkelend met mijn bespataderde benen met knoestige knieen over het naaktstrand loopt met een speciale gekleur de bril en de in Zwitserland gekochte berg stok? Wat dan?

 

Dat is heel merkwaardig dat ik ‘t aanroer, want daar zie je dan al die in werkelijkheid ontklede mensen juist weer gekleed dankzij die inversie funktie van de briljant geslepen glazen met cylinder. 

De opticien weet wel wat ik bedoel.

Ik doe er dus verder het zwijgen maar toe voor de lieve vrede. Ik heb namelijk geheim houdingsplicht opgelegd gekregen. 

U niet, want U bent journalist, dat zou me wat, moois zijn als U zich daar op beriep, dan hadden we elke dag een blanco krant tot de kalveren op het ijs dansen want dan houdt echt alles op en willen we daar voor betalen?

Nee, dat willen we niet."

Als ik hem verzeker dat hij zijn bril mag op houden, barst hij los: " Wat zullen we nou beleven? Ik heb U alles zojuist nog eens uittentreure uitgelegd waar ik sta en enig begrip verwacht voor mijn heldere stand punten in deze en dan krabbelt U nu plotseling weer even hard terug? Zie ik zo bleek? Want ik sta hier en U staat daar! En als ik mijn ogen sluit dan bent U er niet meer. Die onoverbrugbare kloof  tussen ons, laat ik het daar eens over hebben!  

Of is U dat niet opgevallen? Is het U dan niet bekend dat die journalisten er van huis uit wat op los liegen? En dat daar onder mijn vrienden beslist niet schuil gaan! Maakt U daar even notitie van?"

 

Fred van der Wal verwierf grote faam in de zestiger en zeventiger jaren met zijn beel dend werk. Zo tentoonstelde hij zijn werken in Engeland, Duitsland, België, Frankrijk, de V.S. en in mindere mate in Nederland, waar hij sinds 1972 geen galerie meer kon vinden die genoeg interesse in zijn werk kon opbrengen. 

Waar niet is verliest zelfs de keizer der realisten zijn recht en meneer van de Wallen blaast hoog van de oren als het zijn werk betreft.

Wat hangt er uit, een gouden fluit.

In Friesland woonde hij vijfentwintig jaar maar zou er nauwelijks tentoonstellen.

De Friese Pers voerde sinds 1978 een fanatieke boycot tegen onze kunstartiest. De laatste jaren vervaardigt hij nog maar een of twee werken per jaar en lijkt te zijn uitgeschilderd, maar nog niet ten volle uitgeblust, dat laat hij graag over aan over betaalde geborneerde percentageregelings staatskunstenaars en oudere jongeren met artistieke aspiraties die menen door wat aan te fröbelen met hun kunstnijverheidsuitingen van modern ogend wanbegrip waar het de beeldende kunst betreft toch nog een schamel in komen bij elkaar scharrelen dankzij vriendjes in de kunstcommissies. Je hebt van die olijke, gesubsieerde staatskunstenaars die denken dat ze kunst maken als ze naar de laatste mode op de sluiterknop van een digitale camera druk ken, maar zij hebben het mis en ze weten van zich zelf dat ze verachtelijk zijn en niets voor stellen. 

Ze hebben gelijk.


 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.