Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
1 december 2011, om 08:06 uur
Bekeken:
568 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
199 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Intervjoe met Fred van der Wal door HP medewerker Bert Nijmeijer"


Intervjoe met Fred van der Wal door HP medewerker Bert Nijmeijer 2007 (deel 3)

 

In het jaar 2001 belde Nieuwsblad van het Noorden mij op met de vraag of ik naar aanleiding van de diefstal van tientallen schilderijen van Helmantel de recherche al op bezoek had gekregen. Ano nieme bronnen suggereerden dat ik de schilderijen had gestolen en de ex jezuïet drs. Loek Brons, kunsthandelaar te Amsterdam, die zijn winkeltje bekostigde met het verkopen van porno videos via zijn ordinaire vrouw (Loek verpatst de schilderijen, Miep maakt erwtensoep, was een wer vende reclame in een duur kunstblad), verklaarde "zeker te weten" dat een niet nader te noemen Friese schilder de werken had gestolen en in zijn houtkachel had opge stookt. Die Friese schilder was een vreselijke prutser die maanden lang zat te knoeien met verf en dan een schilderij klaar had dat nooit een cent waard zou worden, wist onze helderziende kunsthandelaar met een zuinig mond

je te melden.

Kunsthandelaar Loek Brons heeft nooit een schilderij van mij gezien en ik heb geen kunsthandelaar nodig die graag de proleet uit hangt met wervende kreten over de soep van Mien. Zijn klanten zul len te bruin en te goud zijn met hun Jaguars en Rolls Royces.

De insinuatie dat ik de werken gestolen zou hebben kwam waarschijnlijk van de Onheilige Drie een heid drs. Loek Brons, drs. Hans van Seventer en Heer Henk Helmantel zelf. De redactrice van het Nieuwsblad wilde daar geen mededeling over doen. Ze wilde haar bron nen beschermen.

Maanden later werden de dieven opgespoord. Ironischerwijze heette één van de betrokkenen van de achternaam ook van der Wal. Jammer genoeg geen familie. Ik had het Helmantel graag gegund.

 

De Nederlandse realistische schilders zijn over het algemeen heel brave, timide, niets zeggende, niet al te slimme jong ens en meisjes.

Een boek wordt in die kringen zelden gelezen. Het beeld gaat voor alles. Veelal is de Nederlands realistische kunst van een bedenkelijk anecdotisch binnenhuiskamerrealisme. Een kunst voor dominees en behoedzame adjunktcom miezen van ’s Rijks belastingen. Kunst voor mensen die geen ver stand van kunst hebben en imitatie van 17-e eeuwse stillevens en kerkinterieurs aanzien voor kunst van eeuwigheidswaarde.

Carel Blotkamp, ’s lands grootste autoriteit op het gebied van de beeldende kunst vergeleek het werk van de Oude Meesters met dat van Henk Helmantel als een symfonie met een straatdeuntje of een kinderachtig aftelversje.

Cees Strauss van dagblad Trouw stelt terecht vast dat de kunst van Helmantel suggereert dat het 17-e eeuws is, maar daar niet aan kan tippen. Ik ben er van overtuigd dat in de nabije toekomst het werk van Helmantel nog geen dubbeltje meer waard zal zijn en op de veiling voor een fooi weg gaat.

 

Kunstschilders zijn geen slimme mensen. Schilderen is een tijdverdrijf dat uit een tekort ontstaat. Zij zijn de geamputeerden van geest, de tobbers met een onzichtbare geeste lijke bochel.

Polemiek kan het landelijke kunstenaarsbestand niet aan. Wie polemiseert stelt zich buiten de groep en wordt uitgestoten. Ik heb heel wat polemiek in druk verspreid. Ik houd mijn mond niet. Nooit zal ik zwijgen wat het mij ook kost. De aangesprokenen zwijgen verongelijkt of betichten mij van fascisme, sinds 1945 de algemeen gangbare dooddoener in literaire en beeldende kringen. De auteur W F Hermans werd van fascisme beticht omdat hij weigerde in het linkse utopistische denk en van de zestiger jaren mee te gaan. De waan van de tijd blijkt achteraf altijd belachelijk.

 

Helmantel is een behoedzaam man. Hij wikt en weegt. Zijn weegschaal is de mijne niet. Hij beweert een bewonderaar te zijn van Mondriaan en Appel, twee uiterste tegenpolen die niets met de realis tische kunst te maken hebben.

Ik sprak over Helmantels statement met een Helmantel epigoon, de alleen wonende Friese schilder Coco Cordèl uit Gorredijk. Ik vroeg hem waarom Helmantel een abstract schilderij van Martin Tissing had gekocht, een schilderstijl die geheel in tegenstelling is tot zijn op Bijbelse principes gestoelde visie dat de realiteit en alleen de realiteit geschilderd mocht worden.

Het antwoord van Cordèl was duidelijk: Henk dekt zich in tegen elk vorm van kritiek uit het andere kamp en Tissing heeft veel te vertellen in het Groningse kunst circuit. Een aankoop van een schil derij van Tissing werkt als glijmiddel in het wazige kunstenaars plantsoen als aanloopje naar Hoger op.

Tegen deze mentaliteit heb ik mij altijd verzet en zal ik mij blijven verzetten. En daarom houd ik niet van Helmantel en ook niet van zijn kunst, niet van zijn vooringenomen religiueze preoccupaties, niet van het milieu waarin hij figureert, niet van zijn vrouw, noch van zijn huis, ezel of paard, niet van

zijn zelfingenomenheid en zelfoverschatting, niet van zijn verongelijkte praatjes dat hij niet in het

Museum mag tentoonstellen met zijn dure kitsch en een dikke bankrekening laat mij al helemaal koud.

 

23 aanbevelingen, beveel dit bericht aan bij andere bezoekers

 

fred van der wal 02-09-2007 09:17

Voor velen is het bedrijven van beeldende kunst een weg om met weinig moeite, scholing en intellect veel te bereiken

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.