Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
1 december 2011, om 07:51 uur
Bekeken:
454 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
194 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Brief aan directie christian artists rotterdam 2001(deel 4)"


Brief aan directie christian artists rotterdam 2001(deel 4)

 

Gisteravond om tien over half negen toen we net in een roze wolk van wederzijds begrip en tole rantie jullie verlieten en op het perron stonden, gekonfronteerd met de harde werkelijkheid van een ijskoude blizzard, begeleid door striemende regenvlagen het omgeroepen alarmerende bericht ho rend dat er geen trein ging. Krijg nou gauw tieten, dacht ik bij mijzelf! Niet dat ik dan onmiddellijk in een schier eindeloze reeks van Godvers uitbarst, maar toch versomberde ik met het kwartier. Na drie kwartier toch trein naar Utrecht. Weer via luidsprekers koele uitdrukkingsloze perron stem van frigide NS juffrouw dat het niet bekend was of er nog een trein naar het noorden ging. Kut met peren dus! Chaos alom en heel veel wachtenden voor U. Hier en daar brak een vermoeide grijsaard ondersteund door een rood-witte stok waarop en metalen schild met de letters S.H. was bevestigd, in tranen uit. Men sprak elkaar bemoedigend aan in eensgezinde gemaakt optimistiese sfeer, die angst, droefenis en on zekerheid maskeert; klopte tevergeefs net wat al te hard op elkaars schou ders, schertste hier wat, kletste daar wat. Een beschaafde vrouw met een koffer op wielen lulde Ina de oren van het hoofd en ik bleef vol houden dat we al lang in een derde wereldland leefden en daarom naar Frankrijk wilden. Een enkeling waagde zelfs een kwinkslag in de richting van Bin La den. Onzekerheid en chaos, dreiging en gebrek; dat is wat we nodig hebben om aan te scherpen en de ander te kunnen bereiken! Rampen komen en gauw ook,dan leven we weer! Het moet maar weer gauw oorlog worden voor de gezelligheid.

 

Menigeen nam zich voor de volgende zondag ter kerke te gaan en belde met bleek vertrokken ge laat het barse vrouwtje thuis op via de GSM. De boodschap was duidelijk. Vanavond niet op tijd thuis? Géén eten en en een half jaar geen sex! Geen nieuw bankstel en een bont jas volgende week? Twee jaar op een droogje jij, de helft minder aan zakgeld en naar de leesmap kun je voort aan wel fluiten!Dat is de moderne samenleving en dat is goed.Voor wat, hoort wat en we kunnen uit van alles lering trekken,zo zei mij laatst een min of meer aan trekkelijke pinkstervrouw (de 42-jarige P. met haar nog steeds zo mooie kop en stevige klapkuiten, echtgenote van de erudiete, be gaafde, guitige guitarist J.) uit H.!

Een zegen die draagbare telefoniese apparaten,voor zo ver ze dan prepaid zijn. In elk geval waren we om één uur wederom in ons huis.In de gang van de eerste klasse belde een jongeman ter hoog te van Amersfoort met zijn gekreukelde grijze overhemd uit zijn mosgroene broek naar een kollega en ver klaarde morgen maar gelijk een vrije dag te nemen op de goede afloop.

”Je zal zo’n werknemer hebben! Echt een gemotiveerde kracht!,” zei ik afkeurend tegen de mede passagiers om ze tegen de telefonist op te hitsen, keek eerst nog even fluks naar het formaat van de beller of hij er niet al te krachtig uit zag en daarna voegde ik de telefonerende heer toe; ”Luie zak! Ga werrukke!”

Je ziet hoe je zelfs als gristenkunstenaar in de trein een didaktiese en therapeutiese funktie van alge meen maatschappelijk belang kunt op pakken als je maar oog voor de ander hebt om hem of haar een helpende hand en een maat 42 voet te bieden.Hoe goed voelt het niet in onbekend ge zelschap de lachers op je hand te hebben. Het mooiste vermaak is toch altijd weer leedvermaak!

 

Te Heerenveen half één des nachts uitgestapt. Voor ons in de verlaten donkere spoortunnel twee wat erg fors gebouwde Russies sprekende jongemannen met grote rugzakken. Spionnen? Spetsnatz kommandos die een aanval voorbereiden op de plaatselijke Blokker of Gamma? Je moet uitkijken met die Russen, dei komen niet voro niks naar ons land.

“Afstand houden,vrouw, je weet maar nooit! Uit de maaicirkel van die werkmanschoenen met ijze ren neuzen blijven” gaf ik op gedempte toon als goede raad. We versnelden onze tred. Wantrouw een ieder totdat het tegendeel bewezen is. Een kwartier later maakte ik ongedeerd het hek open van onze oprit en reed Ina naar binnen.Twee dagen later vernamen wij dat er leden van een Russisch orkest in Heerenveen waren aangekomen. Waarom blijven de mensen niet gewoon thuis, net als ik?

 

We hebben het allebei een heel geslaagd bezoek gevonden bij jullie; ook de smaakvolle lunch en de lange rit door de stad, het bezoek aan die lepe textieldame, het hernieuwde kontakt met Ria, een eerste ontmoeting met Leen. Het was al weer een jaar geleden dat we Ria zagen. Ook toen droeg ze de jas die ze gisteren aan had. Met enig ontzag spraken we altijd over de voormalige Suzuki jeep van Ria die steeds meer de proporties aan nam van een strijdwagen uit de oudheid met Ria als schik godin annex wagenmenster. We namen aan dat ze er in de weekenden mee door de Sahara crosste met 160 km, p.u. het spoor van de kamelen route volgend, gejaagd door de wind en zandstormen als bij een slopende éénvrouws Camel Trophy Race en daar de glimmende bekers mee verwierf die in het kantoor van jullie op die kast staan in dt kliene kutkamertje dat als directie suite dienst doet. Als ik de sluitende begroting zo zie van C.A. dan begrijp ik dat je daar ook al niet echt rijk van wordt. Het ordelijke karakter en de hoge graad van organisatie binnen het gebouw; dáár stond ik wel even van te kijken. Niet dat ik er allemaal veel verstand van heb, maar je wilt ook wel eens mee praten. In de ongelooflijke rotsooi van mijn eigen, te kleine werkkamer in Oldeboorn kan ik nooit wat terug vinden en eigenlijk kan het me niet eens wat schelen. Zo zie je hoe een van oorsprong grote stadsmens heel snel dérailleert in de provincie en het verval onomkeerbaar toe slaat. En dat moet ook. Anders zou het zo op vallen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.