Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 november 2011, om 09:42 uur
Bekeken:
515 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
225 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Toename van de creativiteit?"


U denkt niet erg positief over de veronderstelde toename van de creativiteit?

 

Lange tijd heeft men veel te positief over de toename van de creativiteit gedacht. Creatieve expressie was het toverwoord waarmee handwerkjuffrouwen en leraren maatschappijleer lange tijd aan de lera  ren opleiding om de haverklap mee schermden.

Optimisten als Constant c.s. waren daar van over tuigd dat iedereen creatief was.

Een nieuwe maatschappij zou de heilsstaat brengen.

Geen wonder dat veel beeldende kunstenaars het communisme of het fascisme als een zegening zagen. Nu zijn kunstenaars toch al geneigd tot het achterna lopen van dictaturen omdat ze doorgaans zelf weinig karakter hebben, dus dat is niet zo verwonderlijk.

Het zijn overwegend ijdele, slappe, jaloerse neuroten waar ik liever niet mee om ga. 

Ze praten het liefst andere, grote voorbeelden na.

Daar heb ik weinig respect voor.

Simon Vinkenoog, die half Amsterdam aan de drugs heeft geholpen en in zijn kielzog kunstenmakers, die rond Sigma hingen beweerden dat het tijdperk van de kunstenaar die meer creatief was dan de niet-kunstenaar voor goed voorbij was.

Dat ging er in als zoete koek bij dat leger van talent loze handenarbeid-, teken- en hand werk krachten die zoals o.a. Wies Noest zure dweilen gingen ophangen aan klerenhangers en die onzin “ De Dwaze Moeders Van Argentinië” noemden en er aan toe voegden: “Ik bedoel er niks politieks mee” om niet de schijn te wekken dat ze ergens ooit een standpunt over in zouden nemen.

Kunstenaars- en hun navolgers- papegaaien het liefst anderen na en roemen altijd die collega-kunstenaars die al lang in de historie zijn bij gezet en vooral veel geld opbrengen.

Ze verkeren in de waan dat hun zogenaamd goede smaak afstraalt op zichzelf en financieel zijn vruchten af werpt, zoals de streng gereformeerde Henk Helmantel die zegt zo’n bewonderaar te zijn van Karel Appel en Mondriaan.

Gereformeerden zijn met hun uitgestreken pastoorsmoelen de vader van de leugen, dus wat zijn hun woorden waard?

De fotograaf Rommert Boonstra is ook zo’n bewonderaar van modieuze beeldende kunstenaars, vooral als ze rijk zijn of door het Stedelijk Museum worden geprotegeerd.

Iemand die iedereen naar de mond praat als hij er een dubbeltje voordeel uit kan halen, maar hij blijft een kleine knoeier.

Een schijn talent. Geen wonder dat hij om gaat met failliete kunsthandelaren zoals Hans Brinkman, die als rondvaartbootkapitein de maat schappij een stuk brood af dwingen.

Soort zoekt soort. Nooit zal hij iets origineels ontdekken of zeg gen. Alleen zijn echtgenote gelooft hem nog, maar voor hoe lang?

 

De kloof tussen publiek en kunstenaar is groter dan ooit

 

Die onzin over het opheffen van de kloof tussen publiek en kunstenaars werden al verkondigd eind jaren veertig toen Cobra werd opgericht. Een kunst voor iedereen beweerden de deelnemers, maar het was een kunst voor rijke, verveelde mensen en een paar kunsthistorici die op dat onderwerp konden promoveren zoals de zuinige Schot Dr. G. Birtwistle van de VU, die na kletst wat hij bij anderen heeft gelezen.

Het deed me heel wat genoegen dat hij bij Sothesby hoogstwaarschijnlijk twee door GeertJan Jansen vervalste etsen van Jorn voor veel geld kocht en beweerde dat ze echt waren. Dat soort abstracte kunst kan iedereen namaken en daarom is het geen kunst. Voor het oordeel van kunsthistorici geef ik geen cent.

 

In de jaren zestig en zeventig probeerden steeds meer kunstenaars greep te krijgen op de over heid en vooral de lokale politiek.

 

In het kader van de Grote Sprong Voorwaarts Naar De Kluizen. Bonies die in Wassenaar woonde en in een blauw Mao werkmansjasje rond ging lopen. Zijn constructivistische zeefdrukken exposeerde hij als Mao communist in grote banken. Ik heb toen al ingezien dat de politieke principes van extreem links te koop zijn. Als je oude SM journaals (Stedelijk Museum journaals) doorbladert zie je dat van de honderden namen er nog maar een heel klein percentage beeldend bezig is. Ik heb dat eens bijge houden: van de honderd deelnemers aan de atelier tentoonstellingen bleef slechts tien procent actief. De anderen waren zo geschrokken van hetgeen zij als erkenning zagen dat ze het penseel en palet aan de wilgen hingen en timmerman werden. De Rooms katholieke minister Marga Klompé wilde dat de beeldend kunstenaar sociaal werker werd en in het buurt en clubhuiswerk zou worden ingeschakeld, weer een andere overheids meneer dat kunst sociaal relevant zou moeten zijn, maar het enige dat de kunstenaar moet doen is kwalitatieve kunst maken en zich verder nergens iets van aan trekken. Vooral niet van de politiek.

 

Op Uw Volkskrant weblog krijgt U nogal wat anonieme, soms heel heftige reacties van collega kunstenaars?

 

Onder de meest idiote pseudoniemen, zoals een kunstenares die vroeg of ik soms zwaar aan de coke was. Ik ben misschien wel eens van de kook; maar niet aan de coke, mailde ik terug. En van iemand die zich mysterieus De Man Met De Sombrero noemde, maar die vond het wel lekker lezen wat ik schreef. Ik mailde hem een bedankje terug onder het pseudoniem De Man Zonder Sombrero. Hij bleek een Rotterdams kunstenaar te zijn die in grote financiële moeilijkheden verkeerde dankzij tegen werking van de WIK instanties en andere uitkerings instanties.

Wie aan de onderkant van de samenleving afhankelijk is van de ambtenarij is nog niet jarig. Ik vind de fooi van de Wik, zo’n beetje de helft van de bijstand een grove schande voor Nederland. Beeldende kunstenaars worden als bedelaars behandeld. Je bent nog beter af als door de overheid er kende heroïne junkie, dan verkeer je in een luukse positie en in dromenland. Dat kunnen niet velen nazeggen in het beeldend kunstenaarsplantsoen. Daarbij komt dat Nedreland veel te veel academies voor beeldende kunsten heeft en veel te veel kunstenaars. De meesten zijn grote prutsers en dan spreek ik over wel vijfennegentig procent.

 

Creativiteits propagandisten zeggen dat de ware creativiteit met het stemmen op een linkse partij, plus de bevrijding van de vrouw gekoppeld aan  baas in eigen buik gedachten vanzelf uit het ondernavels opborrelt?

 

Dat is een ongeloofwaardige vooronderstelling. Als ik die juffrouw van groen links zie… dat mens kan beter kleuterjuf worden. En uit die steeds lelijker worden Ozewiezewoze van der Laan van D’66 met haar verbeten kop kan nog een prima toiletjuffouw groeien.

Ze is voorzitster van een partij voor domme mensen. We hadden het echter over het spontaan opbor relen van creatieve bronnen en de positieve invloed die daar vqn uit zou gaan… 

 

Een padvinderachtige opvatting?

 

Je had vroeger de AJC, de NJVN en de padvinders. De oprichter van de padvinderij Baden Powell sliep zomer en winter op zijn balkon om alvast een begin te maken met het verbeteren van de wereld. Een even loffelijk als onhaalbaar streven. Wel scheelde het een paar mud briketten. De aan Rousseau verwante gedachte heerste dat wie veel in de natuur verblijft vanzelf een vredelievend mens wordt die nooit meer oorlog wil voeren.

Een idioot idee.

U heeft gezien wat er van de padvinderij geworden is. “Padvinders zijn gatvinders, daarom dragen ze korte, wijde broeken”, zei mijn grootmoeder altijd. Mijn broer en ik mochten dus niet naar de pad vinderij. Toch werd hij een overtuigd homoseksjuweel ondanks dat nooit een hopman in zijn broek heeft gegraaid.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.