Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
17 november 2011, om 10:16 uur
Bekeken:
556 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:
249 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik hoor nog liever de LP "Bakken voor aan de bar"!"



“SLABLAADJESGEDICHTEN OF BAKKEN VOOR AAN DE TAP! IT’S UP TO YOU, FOLKS! “

NA HET SUCCES VAN RUTGER KOPLAND MET ZIJN SLABLAADJES GEDICHT IS VOOR ELKE STAATSGESUBSIEERDE AMATEUR POWEET DIE ZO NU EN DAN LIEFHEBBERT IN FOTO GRAFIE ELK SLABLAADJE EN SPERZIEBOON, IEDERE GRASSPRIET OF AFGEVALLEN KAS TANJE EEN OPENBARING, WAAR HIJ VERRUKT BIJ STIL STAAT EN KLAAR KOM KREETJES SLAAKT DIE ONMIDDELLIJK TOT EEN GEDICHT BIJ EEN FOTOOTJE NOPEN, ONDER HET MOTTO; EEN PLAATJE BIJ EEN PRAATJE EN KUN JE NOG LULLEN, LUL DAN RAAK!

IK HOOR DAN NOG LIEVER “BAKKEN VOOR AAN DE TAP” VAN HARRY TOUW!

Ik ken een naieve, doch zeer pedante me neer die wat liefhebbert in fotografie en powezie. 
Niets op tegen, helemaal niet; een AOW-er moet op zijn tijd ook zijn tijd vullen, ware het niet dat het slechte fotografie en nog slech tere powezie is die hij maakt.
Hij is een fel tegenstander van auteur dezes die onderdehand tot een zielige, bevende, oude, gebogen man met een befbaard van hier tot Tokyo achter zijn rollator met lekke banden is verworden. 
Geen probleem, zult U zeggen, Tokyo is ver weg en wat U slecht vindt als kakelende, monke lende grijsaard, nou, pak um vast bij de takken van de mast, dat vinden wij juist goed en wie denkt U eigenlijk wel dat U bent met Uwe misjpoge? 

U heeft al weer gelijk in Uw onfeilbaar onoirbaar oordeel, lieve lezer/-es. 

U ziet verder maar! Mijn bord friet met pikkels komt toch wel op in het Vloams Frietkot op de Grote Markt en daarna een gaar sopje er over heen en in de otomatiek "De Vette Bek" nog een berenhap voor toe.
Wel vergeten wij dan in onze consumptiedrift voor het gemak dat de zeer middelmatige resultaten van menig kunstartiest de alziende alomwezige onweerstaanbare Fred van der Wal, die schattepetat, soms toevallig onder ogen komen, een kunstenaar, die net als de grote W.F. Hermans elk middelmatig of slecht kunstwerk als een persoonlijke belediging ervaart en dan zijn neusje op trekt, de stiff upper lip op zet, de middel vinger dreigend heft  en een Lucky Strike of Golen Fiction filter op steekt. Bij voorkeur uiteraard gebietst want meneer de kunstenaar is me toch een uitvreter, daar lusten de honden geen brood van.

En daar heb ik an sich maar één remedie op: het roze vlakgummetje aan het uiteinde van het grafiet potlood! Ausradieren en op de Flucht erschossen. Figuurlijk dan. En dat hij het timmermanspotlood achter zijn oor of in de bilnaad bewaart voor het pittige aroma zal geen lezer (es) hem toch kwalijk nemen? En verder? Haal op je wekker; snot smaakt lekker
Ausradieren die hap, zei U! We gaan toch geen nationaal socialistische propaganda bedrijven?

Wij weten ook dat de van zichzelf overtuigde Fred van der Wal geen middelmatige of kwali tatief slechte beeldende kunstenaars in zijn omgeving duldt, zelfs niet als hij in zijn lingerie, geblanket, geparfumeerd en met glad geschoren betere bolle bipspartij heupwiegend rond trippelt op geleende pumps maat 42 van zijn goede weblog vriendin Isis of bij maanlicht door de tuin rond walst in zijn glanzende Meesteresse pakje met de hoog aan gegoten lieslaarzen en een nerveus opgesneden jucht lederen discipline slip met ingebouwde butt plug om kwalijke uitstoot te voorkomeen  om dan uren lang op de klanken van PV and The Heartbeats een paringsdans te dansen en dat de bastonen van deze feest band aan komen als een leverstoot in een up tempo met een after beat waar een normaal mens ter plekke van in mekaar zou storten dondert dan ook niet meer voor de gemiddelde maso die graag de klappeen op vangt in het verdomhoekje damesbroekje. 
Ik kan daar alleen nog maar op zeggen: “Baby, I don’t care!” en “Let’s have a party” met Wanda Jackson, want some people like to rock, some people like to roll!  
De bass player van The Heartbeats, Heartbeast Conan is de Cassius Clay van de Dutch Rock Association en daarmee is genoeg gezegd. Een beer van een vent met mussels als kabel touwen uit d etijd dat de rokkenrol nog echte rokkenrol was.

Ik had het over slechte beeldende kunst. Laten wij niet afdwalen. 

Alweer niets op tegen, voegt U mij veronge lijkt toe en die zit, ouwe rukkers! Zijn er niet honderden uitleeninstellingen voor beelden de kunst onder de afkorting SBK die voorzien moeten worden van kleurige wanddecoraties die de burgerman voor kunst verslijt? Kloten van de bock! En hiermee classificeren de SBK’s zich toch een preten tieuze versie van de Decorette en aanverwante winkels voor goedkope binnenhuis kamerversierselen van de nieuwbouw boerderette. Turkenlampen en bijou doosjes met glitter en strass steentjes die zo leuk oplichten bij de multi culti water pijp. 
SBK kunst is minder dan middelmatige rotsooi en daarom neem ik daar geen deel aan.
De SBK is een werkverschaffing voor duizend en beeldende kunstenaars en even zo veel lager administratief personeel dat er een aardige wedde aan over houdt.
In 1972 stapte ik in Haarlem een keer de SBK binnen waar een nerveuze, brood magere rood harige juffrouw in een spijker goed tuinpak met kruisbanden op Zweedse houten muilen met een couperose kop achter een immens buro alwaar zij zat te rieleksen met haar besmeurde schoeisel en achter poten op het bureau als de eerste de beste vol gevreten VVD proleet. 

Ik bleef beleefd als vanouds, raakte met haar in gesprek en wist binnen vijf minuten dat ze naar de mode van the seventies extreem linkse sympathiën had, iedereen die er anders over dacht een fascist was, haar echtgenoot de voorlichter van de gemeente, zij zelf op een oude opoefiets reed om sympathie op te wekken van de plaatselijke hongerige, hologige contraprestatie kunstenmakers in de kunstkroeg, dat ze per maand wel tien mille schoon had, dat ze haar schimmeltjes en andere venerische ziekten graag liet behandelen door de altoos glunderende krullenbol Dr. “feelgood” Peter L. en zij vanwege de uitstekende medicatie en sluitende ziekte kostenverzekering een hobby had in permanent vreemd gaan, want zoals ze zei “twee spuiten en je bent weer fit”. Quickshit dus in eerste instantie en Quick Fit in twee de. Ik werd er een beetje misselijk vaan als self proclaimed romanticus.
Aids was toen nog niet uitgevonden in de militaire laboratoria als algemeen gangbaar verdelgingsmiddel. Een variant op de oude flitspuit van mijn opoe.
Een gevoel van walging kon ik nauwelijks onderdrukken na de schimmel story van de kunst hotemetoot en heur ongeremde keuze voor artistiek talentloos tuig waar het van wemelt in kennemerland..  
Haarlems kunstleven. Knäckebröd Knekel huis. 
Ze kon geen zeefdruk van een offset reproductie onderscheiden, maar dat mocht de pret niet drukken.

 

(wordt vervolgd) 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

WAAROM VOND JE HET STOM VAN JEZELF? IK VOND HET NAMELIJK NOGAL NORMAAL, VOORAL OMDAT IK ALTIJD HEB GEZEGD DAT JE ALLES KUNT ZEGGEN MAILEN OF SCHRIJVEN.

Geplaatst op: 2011-11-17 15:45:21 uur

DEAR iSIS lIEF
iK HEB HET NET VANOCHTEND GEZIEN
DAT DE GROENE DUIM GEVERS WEG ZIJN
NOU DAN MAAR NIET
HET KAN ME NIETS SCHELEN
XXXXXXXXXXXXXXXX

Geplaatst op: 2011-11-17 14:18:23 uur