Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
14 november 2011, om 15:45 uur
Bekeken:
552 keer
Aantal reacties:
4
Aantal downloads:
215 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een verbod om mijn werk te publiceren"


Ik ben geen romanticus maar een realist!” zei de kunstschilder Fred van der Wal eens in een gesprek met een al lang van het toneel verdwenen in de Bourgogne woonachtige kunstenaar, die na een brouille met Fred zijn huis te koop zette om terug te keren naar de Hollandse havenstad. 
Gezien zijn traumatische verleden, is het echter niet verwonderlijk dat Fred een pessimistische realist is. 
Toen Fred nog geen twee jaar oud was jaar was, vluchtten hij en zijn ouders namelijk voor de Nazi´s van de Veluwe naar Amsterdam. Zijn moeder zag hij nooit meer terug, de mees tal afwezige vader incidenteel. De kleine Fred verhuisde sept. 1944 naar de grootouders en leefde een weinig opzienbarend leven waarbij hij tussen 1944 en 1975 wel verschillen de malen ternauwernood aan de dood ontsnapte. 

In 1978 vertrok het gezin van der Wal naar Friesland waar het beeldend werk van Fred werd geboycot. Hij kon geen lid worden van de Noordelijke realisten, noch van de kunst enaarsvereniging Fria, die ten huize van Fred en Ina van der Wal werd opgericht. Zijn werk werd tusen 1978 en 2002 geweigerd voor exposities in de Noordelijke provincies.

Fred zelf mag dan volhouden niet romantisch of pessimistisch te zijn, de onderwerpen in zijn werk zijn dit meestal wel. Ofschoon hij nooit een commercieël publiekssucces zou worden, zijn Fred’s schilderijen en tekeningen doordrongen van de vervreemdende, sata nische absurditeit van het leven. 
Het kwam hem te staan op een verbod om werk te publiceren in het blad van Christian Artists en een boycot door een vrijgemaakt gereformeerde art. 31 producer van kunst programmas voor de EO. Tevens werd hem zonder opgave van redenen de toegang geweigerd tot l’Abri Nederland in 1983 en de Professor Rookmaaker studiekring in 2004. 
De afgebeelde figuren op de schilderijen van Fred zijn altijd slachtoffer van een ander en van hun ei gen geest. Daarbij zijn geweld en sex onlosmakelijk met elkaar verbonden als de wapens waarmee macht over anderen verworven en uitgeoefend wordt. Dit vertaalt zich in homo- en bisexualiteit, traves tie, lingeriefetisjisme, incest, terreur en sadomasochis me. Dit alles klinkt voor fijnchristelijke, be krompen burgermensen enigszins pessimis tisch, maar ook in zijn teksten en scherpe, humoristische dialogen weet Fred van der Wal zijn absurditeiten en abominaties doorgaans in een opmerkelijk lichte toon te verpakken, die soms aan Remco Campert, gerard Reve en Jan Cremer doet denken.

Al tijdens zijn opleiding aan de kweekschool voor onderwijzers te Bloemendaal schreef Fred enkele opzienbarende teksten in het schoolblad. In de vijfde klas van dit instituut werd hij lid van een groep van jonge Haar lemse kunstenaars die al spoedig veel van zich lieten horen in het Kennemerland van de jaren zestig. Hoofdredacteur Burny B. schreef op aanraden van de directeur van de school een negatieve kritiek op de schilderijen van Fred om hem belachelijk te maken. Een maand later kondigde Fred aan de school vaarwel te zeggen. Hij verhuisde mei 1967 naar Amsterdam na een periode van tien jaar afwezigheid in de hoofdstad en beleefde daar zijn doorbraak door na een maand reeds vaste expo sant te worden van Galerie Mokum om een jaar later te worden opgenomen in de BKR regeling. Fred mocht zich bij de toonaangevende Amsterdamse kunstenaars uit de jaren zestig en zeventig scharen. 

In de teksten van Fred voeren hebzucht, corruptie, opportunisme, sadomasochisme, bi- en homo sexualiteit en vooral moreel verval de boventoon kruipen vlak. Hij gaat dieper dan de oppervlakte, zonder ooit echt los te breken in goedkope effecten, doch als een duidelijk gedemonstreerde en vorm gegeven, altijd dreigende, maar ingehouden sluime ring van het satanische kwaad dat in ieder mens huist. 

Met een serie zelfportretten poogde Fred na 1995 terug te keren tot het psycholo gische niveau uit zijn eerste werk. Zijn surrealistische collages en fotomontages zijn meer dan een oppervlakkige flirt met de modieus surrealistische en satanistische thema´s uit zijn vroegere werk.

De woede van Fred van der Wal lijkt eind jaren negentig tot bedaren te zijn gekomen. 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Hallo Mijler
ben een dag of drie nu in Haarlem
leuke stad
dank voor je reactie

Geplaatst op: 2011-11-15 09:41:09 uur

dag Marije,
oordopjes van Ohropax?
gebruik ik al jaren
zelfs in de Bourgogne waar het doodstil is
verslaving aan Ohropaxlijd ik misschien wel aan
als het daar bij blijft...

Geplaatst op: 2011-11-15 09:40:09 uur

pieter
eten?
pasta
lasagne of zoiets
ik stel geen eisen aan eten en vind alles prima behalve vis en liever geen vlees

Geplaatst op: 2011-11-15 09:38:21 uur

Goed verhaal en leesbaar voor mij :-)

Geplaatst op: 2011-11-14 18:50:46 uur