Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
1 november 2011, om 13:09 uur
Bekeken:
467 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
209 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Is er een dokter op zaal? (deel 4)"


Is er een dokter in de zaal? Dokter! Spuit 'm helemaal plat! (deel 4)

 

 "Misschien weet ik nu eindelijk wat de elf de dimensie is nu ik jou heb leren kennen," zeg ik voor de vuist weg. Hij stopt met zingen. Ernstig kijkt hij mij aan.

 "Weet je dat nu pas?" vraagt hij verwij tend.

 "Hoe lang heb je aan de drugs gezeten?" vraag ik, bij wijze van geveinsde interesse.

 "Dertig jaar,' zegt hij otomatisch zonder er bij na te hoeven denken. De vraag is ook al vaak gesteld van af de intake sessie.

 "Wat heb je zoal gebruikt?" vraag ik op neutrale toon.

 "Alles heb ik gebruikt; weed, hasj, opium, coke, heroine was mijn daaglijkse vitamine, amfetamine mijn benzine, LSD en hele sloten wiskey en wodka…je kunt beter vragen wat ik niet heb gebruikt! Mijn vader was trouwens zijn hele leven lang leplazerus, die heeft ook nog in een gekkenhuis gezeten! Ik heb het niet van een vreemde! En mijn moeder schijnt ook nooit van de frisse geweest te zijn! Jarenlange therapietjes! Helaas geen succes! Een treurig geval! Opgegeven door de H. H. medici!"

 Hij wil nog doorgaan met de hele lijst verboden drugs af te werken maar dan staan we hier morgen ochtend vroeg nog in het toilet.

 "Hoe lang heb je eigenlijk niet gebruikt?" vraag ik.

 "Een paar dagen!"

 In de kliniek is alles te krijgen wat een junkie hart begeert, maar hij zegt een wilsbesluit te hebben genomen. Hij wil niet meer. Ik denk dat hij liegt dat ie barst. Ik test hem uit.

 "Heb je zin in drugs om even de werkelijkheid te ontvluchten?"" stel ik hem voor.

 Hij knikt heftig van ja.

 "Wil je niet een paar honderd microgram LSD om eens lekker uit je dak te gaan?" vraag ik pesterig. Hij kijkt mij met wijd open gesperde ogen hongerig aan alsof hij me elk moment kan bespringen.

 "Voel je de trek in drugs?"vraag ik verder.

 "Dat is de elfde dimensie. Trek, Star Trek, ruimtemannetje die door je hersens marcheren, kaboutertjes door je maag, " beweert hij stellig.

 Ik leun achterover.

 "Je bent nog steeds verslaafd. Je wilt er helemaal niet van af. Je voelt constant trek als een pas ge veegde schoorsteen bij windkracht elf. Dat bepaalt dus je hele wezen, je identiteit zoals jij dat noemt, maar ik noem het je zwak te!" zeg ik ern stig.

 Hij wil er over na denken. Het lukt niet. Dan wil hij weer het lied inzetten. Hij aarzelt en er klinkt een benauwde neurie alleen maar. Ook het lied wil niet meer. Als hij weer over drugs begint te zingen, bewijst hij mijn gelijk. De achterkant van het gelijk dat hij nog niets aan kan.

 

 Enige dagen na het gesprek, dezelfde kale spreekkamer, tralies voor de ramen, meubilair dat aan de vloer vast zit geschroefd, plestik drinkbekertjes en bordjes om van te eten, een gecapitonneer de muur. Zijn haar is pas gewassen en gekamd, de jeans schoon. Geen half geloken drugs ogen meer. Een levendige blik. De medicatie is aange slagen. De dosis al snel verminderd. Hij is rustig. Totaal zichzelf.

 "Je hebt gelijk gehad over die elfde dimensie," zegt hij deemoedig. Ik knik bemoedigend.

 "Gooi het er maar uit, boy! Vooruit met de geit!" moedig ik hem aan.

 "Ik had me vergist. Ik bedoelde niet de elfde dimensie, maar de twaalfde. Ik zat er een kosmos of wat naast. Niet dat het wat uitmaakt, want alles is relatief zoals de Grote Einstein al reeds zei, weet je wel," beweert hij.

 "Hoe zit het nu met de trek van je psychedelische schoorsteen?" vraag ik.

 "Okee, ik wil de hele dag wel een hijs van een joint nemen of iets sterkers voor onder mijn kurk, ouewe soepjurk, " zegt hij optimistisch.

 Ik vraag het op een zo neutraal mogelijke toon want een junk die zegt te willen stoppen is zo zeldzaam als een paardebloem in de van Sminiawei bij de boerenhufters uut Oldeboorn.

Hij vertelt dat hij zich niet meer kan concentreren. Hoe hij zijn gedachten niet op een rijtje kan krijg en, dat hij niet kan televisie kijken, lezen, scrabble spelen, laat staan nadenken over zijn nabije toe komst. Ook verliest hij steeds zondagmiddag bij het spektakel “Schijt je rijk” als een koe in een genummerde vakken verdeelde wei in wordt gejaagd en nooit begint te schijten op zijn favoriete getal 69.

 "Alles is nu helemaal niets en niets is alles, ik voel niets, ik ben niets, ik wil niets, ik ben een grote nul, rien ne va plus" zegt hij veel betkekenend en slaat zichzelf enekel malen op de gewelfde borst.

 "Hier! Hier! Hier van binnen zit een groot gat. Het hart is uit de stad geslagen. Een leegte. Daarom draag ik als man een beha, om het gevoel terug te krijgen.

 Door die drugs voelde ik tenminste nog iets, weet je, een constante geilheid, maar nu helemaal niets meer. Ik kan niet eens mijn lul meer om hoog krijgen. Kloten van de bok! Noem je dat soms normaal? Moet ik nu al een pretpaket Viagra gaan bestellen? Op mijn leeftijd?"

 Terwijl hij de symptomen van zijn ziekte , die schizofrenie heet, op somt, voel ik geen enkel mededogen op wellen. Ik zal hem gaan vertellen wat de naam is van zijn ziekte en dat hij er nooit meer vanaf zal komen. Een oordeel vellen. Een verrordeling. Hij is gevangen achter de tralies van zijn paranoia. En dat de medicatie het gat in hem alleen nog maar groter zal maken tot hij op lost in het grote niets. De tweede dood.

 De anti psychotica zullen al zijn gevoelens dempen, maar altijd nog beter een gat in je medicatie dan omgekeerd, zoals ik liever een gat in mijn sok dan een sok in mijn gat heb. Menig patiënt is door deze medicijnen weer aan de drugs geraakt om ten minste nog iets te voelen. Terugval.

Het is een vicieuze cirkel; zonder medicatie komen de wanen en hallucinaties in volle sterkte weer onverbiddelijk terug. Hij staat voor een afschuwelijke keuze: de hel van de psychose of die van de absolute leeg te. Een Zen Meester zou er jaloers op zijn. High of Low; de uitersten van de elfde dimensie.

 

(wort vervolgd)

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.