Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
13 oktober 2011, om 19:53 uur
Bekeken:
535 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
215 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het (on)navolgbare leven van een blogger (deel 4)"


HET (ON)NAVOLGBARE LEVEN VAN EEN BLOGGER (DEEL 4)

 

Het leven van een Blogger bijzonder? Onnavolgbaar? Ik geloof er niks van! Integendeel. Het is familie door snee. Passé Overflakkee. Tobben geblazen. Sappelen. Bescheten levens, kort als een kinderhemd van je kleine zusje waar net de beuk bij is ingegooid en de ramen ook. Matschudding en stennis. Anderhalve man en een paardenkop en de rest houdt ook niet over. Kloten van de bok. Mediocre. Belast en beladen met  frustraties, verslavingen, angsten, fobies, obsessies, geheime driften, sex bizarre, mislukkingen, lage lusten, hooggestemde verwachtingen, verlies, vervlogen illusies, niet vervulde dromen, ijdele gedachten, gemiste kansen en dat maakt het leven van de blogger  juist zo funny, want het is niet goed of het deugt niet en komt het vandaag niet dan komt het morgen ook niet!

 

Zesde glas Gato Negro. Zij. Middelbare leeftijd. Drankorgel. Wazig. Half van de wereld. Manisch depressief. Ritalin kuur. Nog even een joint ter grootte van een conifeer rollen met zo’n fijne punt er aan.  La vie en rose. P & W op de buis drong ook niet meer tot haar door. Politieke shit. Verkrampt bekkie die Albino Witteman. Alsof ie in de bleekwater was gevallen.

Op memo recorder gaan zitten. Beter dan op de kat. Jammer. Rotding. Wat moest zij er mee. Gadgets, getverde getverdemme. Vroeger kon je toch ook zonder? Nou dan! Nieuwe bij Wehkamp bestellen?

Wat was ze? Mafkut? Eenzame blogger? Onnavolgbaar? Zij? Krijg nou wat! Helemaal niet! Middelmaat!

Of was hij het? Haar chef. Slappe lul met zijn geklaag. Veertig en dan nog mammies liefste jongen. Pappen en nat houden. Mannen. Klootzakken. Identiteitsproblemen? Allemaal! Geboren penispauzepikkies. Miesjmachers en minkukels! Gelul! Bullshit. Viva nieuwe stijl opgeklopte problematiek.

Hulp? Hij? Hulp voor zijn gulp. Laat ie naar zijn wijf gaan of de dominee. Ze had het gehad met de wereld om zich heen. The world about us? Gotcha! Stomme zwart wit film Laurel en Hardy kon je nog beter zien.

Ze stond op. Mascara vergeten te verwijderen. Anders weer dikke, rooie, bloed doorlopen ogen morgen op werk. Zou koffiejuffrouw Misja weer treiterig opmerken; “Heb je weer stennis gehad met je vent? Huilen is voor jou te laat op jouw leeftijd, meid. Koffie verkeerd? Blauw past bij jou met die kop. Met melk en suiker of doen we zonder vandaag?”

Badkamer. Keek in de spiegel. Schrok. Leek steeds meer op die ronde pannenkoekkop van pyknische onderdeur Sylvia Witteman. Nog even en ze ging als uitgewoonde ouwe doos met pretenties kutstukkies over bezoekjes aan supermarkten schrijven voor de Volkskrant. Kamerolifant.

Volkskrant? De linkse Telegraaf. PopieJopie koleretiefusreetveegkutkrant voor op de plee.

Na het opheffen van het Vkblog had ze gelijk het abonnement opgezegd. Martine was ook de redactie uitgeknikkerd, maar die kon na een cursus natuurgeneeskunde aan de lopende band weer pekingeenden en natuurtaarten gaan bakken met een koksmuts van een halve meter op haar kop.

Zij niet. Het was al heel wat als de aardappelen gaar waren.  En verder maar naar otomatiek De Vette Bek voor een Berenhap of petatje oorlog.

Lekker de WW in die Martine en hele dagen CD van Hildegard von Bingen draaien. Mannetje werkjes doen voor vrouwtje. IJle treurmuziek van die Hildegard voor aseksjuwelen met een Maagd Mariakoekiesblik in de ogen. Of de lichte pingelmuziek van de nooit uitgebotte tengere kleuter Bibi Soerabaja op zetten. Luisterde geen hond meer naar. Achterhaald met zijn witte handschoentjes en kinderstemmetje. Had ie soms eczeem? Candida Albicans? Teveel anaal gevingerd? Mannen! Smeerlappen! Schoften! Kolerlijers!

Gotsammetruttenbollen, waar had ze haar tas nou weer gelaten? In de tram?

De strips Oxazepam en Diazepam om kalm te blijven. Zonder die tabletten zou ze met liefde de halve afdeling van het redactie secretariaat in mekaar rammen en de ogen van GeertJan, chef  internetredactie uit zijn kop krabben, alleen haar baas Beer Broertjes zou ze sparen, die had een zwak voor haar na de dertiende kerstborrel. Ombudsman Thom Gemeen kon ook een paar rammen krijgen voor zijn opgetogen babyface vurrukkulluk bek. Arbeidsconflict. Vloog er binnenkort ook vast uit door die kop. Net goed.

Een kinderwens kwam plotseling in haar op toen Beer Broertjes voor haar troebele geestesoog voorbij trok. Een warm gevoel. Was ze maar de moeder van een weblogger. Zo’n klein Beertje met broertjes. Kindergekrijs.

Toch maar effe het web opduiken via de Dell naar Wayne of naar Facebook. Een late chat. Misschien was Marleen Postduif of Sjoukje Galoppe met haar nieuwe motor er nog. Of die gast van het gas die een eigen fitters bedrijf had in de Pijp naast otomatiek De Vette Bek.

Bertus Stijgerpijp met vennoot Tinus Tusssengas. Firma Beun & De Haas.  Joviale dikzak van 120 kilo. Reed een nieuwe Porsche. Zij in een derdehands Panda als intellektjuweel. Ze kon het nog beter bij Fred aan lager Wal op zoeken, had ze meer lol bij een pot pils.

Kwart voor twaalf. Kon ze nog iemand bellen? Slecht idee.

Een weblog opstarten? De grootste sukkel kon het. Als die Fred van der Wal het kon, die kunstartiest, dan kon zij het ook. Binnen een kwartier was ze binnen. Lay out? Niet nodig. Het hoefde niet zo mooi te worden als van Isis Nedloni godin van de rozen. Eén Isis was genoeg. Rozen? Volgens Freud kutten op steeltjes. De negatieveling.

Het lettertype nam ze Times New Roman. Lekkere, leesbare ouderwetse, degelijke krantenletter met vriendelijke uitstraling. NRC sfeertje van vijftig jaar terug. Ze had de pest aan de Arial. Te kaal, te niets zeggend, te zakelijk. Echt iets voor de Story. Verdomme, voelde ze daar een knobbeltje? Nee, het was een verdwaalde gebakskruimel.

Een header?

Te veel werk.

Een zweepje als avatar?

Nee, teveel refererend aan het SM genre waar ze van gruwde. Vanillesex en dan nog met mate kon haar bekoren. De snelle wip met de een of andere voor de derde keer gescheiden vlaflip uit de kroeg. Een maal per week en daarna met de poes onder de doeszj. De walging weg spoelen. Love is just a four letter word.

Ze wilde schrijven over Het Navolgbare Leven Van Een Weblogger. Een novelle. Makkelijk zat! Het was toch ook standaardprocedure op het Web? Iedereen lulde iedereen na. Een plaatje bij een praatje. Kutfotootjes bij geouwehoer. Die weblogs; het was allemaal onderdrukte sex, sex en nog eens sex. Een verkapt huwelijksburo noemde vriendin Anneke het. Ze had geprotesteerd. Als ze het wilde vergelijken met sex was een weblog toch meer droogneuken. Isolement. Geschikt voor binnenhuiskamerfilosofen en uitgerangeerde academici met psychische problemen. Je had al klupjes op websites die met elkaar zeilden op zondag. Voor toe warme sjokola en een appelpunt uit de diepvries.  Burgerlijker kon niet. Truttiger ook niet. Of ze voerden sketches op in de stijl van Freek de Jonge tussen de schuifdeuren. Gelachen dat ze hadden! Alleen de bouvier van Martine bleef tijdens de voorstelling blaffen, dat zenuwebeest. Eigenaren van honden gingen op honden lijken. Het begon met een lage gutturale stem aan te kweken. Daarna hondenbrokken vreten.

De komende dagen meldde zij zich ziek. Het weblog was belangrijker. Stond om 6 uur op. Statistieken bekijken. 3500 pageviews per etmaal. Via IP tracker achterhaalde ze sommige reaguurders. De wereld ging voor haar open. Weblogborrels bij de vleet, afspraakjes, secret manoeuvres in the dark. Elkaar bepotelen onder tafel. Ze begon van de weeromstuit weer repen sjokola te vreten en de pukkels kwamen weer aardig op. De weblog fever. Peggy Lee. Fever. Wat hield ze van die stem, maar wie hield van haar? De stembus?

De eenzame blogger? Bestond ie wel? Ze geloofde er niks van. Knakkers die zich op het weblog zielig voor deden en vol gevoel over hun tranen trekkende eenzaamheid in dichterlijke taal presenteerden. Venerische lieg beesten tot en met.  Ze wilden maar één ding. Je plat lullen. Er in, drie keer Ho Ho Ha Ha roepen bij het klaar komen, vierde keeer er uit, omdraaien, een roffelende scheet laten als dank voor het aangenaam verpozen, in slaap vallen en snurken met open bek.

Voor je het wist had je zo’n besmetbak uit Haarlem met powetiese neigingen te pakken en kon je weer naar de lullensmid om een paar honderdduizend eenheden antibiotica in je bil laten spuiten. Weer een paar putjes  erbij in je sinaaspappelhuid. Ze was toch geen wegwerpartikel?

Life was full of strange surprises, mailde een jonge lector uit Groningen waar ze net kennis aan had.

Ze had hem gemaild met de vraag of lector hetzelfde was als het eerste woord in Luctor et Emergo. Hij had geantwoord dat hij homerisch had moeten lachen en Zeeland nog wel eens onder zou lopen door de Klimat wechsel als het aan het nivo van haar algemene ontwikkeling lag. Afgeserveerd.

Homerisch, had zij zich afgevraagd. Wat is dat nou weer? Iets met homos? Maar even op Google opzoeken. Op haar schrijftafel lag een kleur potlodendoos van het ouderwetse, vijftiger jaren merk Homerunpas. Misschien moest ze het maar in de kunst zoeken…iedere stad zijn eigen kunst schat, elk dorp zijn eigen Picasso!

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Dear Isis Lief
DIT WEBLOG IS EEN KORTE VERSIE VAN HET OBA WEBLOG
DAT HAD IK HERSCHREVEN

Geplaatst op: 2011-10-16 11:29:30 uur