Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 oktober 2011, om 19:21 uur
Bekeken:
484 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
198 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Zo lang de bierpomp pomt gaat ie goed..."


 “ZO LANG DE BIERPOMP MAAR AAN DE GANG BLIJFT IS ER NIKS AAN DE HAND IN FRIESLAND!”

 

 Ik zit naast een oudere dame aan de toog van de “Alles Kits Bar” een groezelige achteraf kit voor jongens zoals jij en ik  naast Café Mintjes waar een bord aan de deur hangt Geen klompen, Geen drugs.  

Café M&M op de hoek van de Hoogstraat waar eens per half jaar een onschuldige voorbij ganger wordt dood geslagen om niks.

Normaal in Leeuwarden.

 Een voorbij schoffelende Marokkaanse vrouw met een hoofddoek was in die dagen van de softe zeventiger jaren nog een event in Friesland om met open, bek van de barkruk op te staan en met z’n allen met open gulp naar het bewasemde raam van de kroeg te klossen op houten klompen.

Al kankerend in het onverstaanbare Noord Duitse dialekt dat Fries schijnt te heten stond de vol gegegoten cliëntèle dan met een uitzicht over de sobere nauwe straat,  de nabije toekomst aardedonker in te zien.

Menig straal tabakssap werd op de grond gespogen om hun afschuw op waardige wijze te uiten. Ik zie met belangstelling hoe een dozijn kaal geschoren hooligans een invalide oudere man vakkundig met kar en al omkeren en de banden laten leeg lopen. Zo kan ie wel weer. Het doet me denken aan mijn adolescentie toen ik met mijn artistieke vrienden elke melkkar om keerde die we tegen kwamen.

De slordig geschilderde letters die de naam van de kroeg vormen werden eens per kwartaal door een verlopen kunstenmaker uit het contraprestatie circuit bijgeschilderd. Hij werd be taald in natura en heeft een maand vrij drinken of veertig uur naar de hoeren van de Weaze waar hij toch al ruimschoots gebruik van maakte.

Drempelvrees kende de moderne kunstenaar niet in het bordeel. De diep gewortelde angst voor de gulzige vagina met al haar inherente duur betaalde schedebabbels kende hij evenmin. Beffen en rimmen zijn de ware kunstenaar op het lijf geschreven.

Ondanks deze minieme inspanning werden zijn schulden zo hoog dat er uiteindelijk voor hem niets anders op zat dan een steen door de grote Spiegelruit van café Spoekepolle te smijten omdat eigenaar Serge M. hem gevraagd had zijn werk te exposeren. Zijn  flat stak hij vervolgens in brand. Een prima kulturele follow up die veel applaus opleverde in acheraf knijpjes in de hoofdstad van Friesland.

Het feit dat er nogal fors wordt gekaart in de meest gore Friese kroegen om geld, een nummertje met de echt vriendin of volledige inboedels,  zeiljachten en tweedehands BMW’s en Mercedessen , bespoedigde de onder gang van menig Friese beeldende kunstenaar.

In de dranklokalen heerste een sfeer van oppervlakkige  'kroegvriendschap van jongens onder elkaar' die eindigt bij de drempel van de gore toiletten.

De inrichting van de meeste kroegen was duidelijk démodee, zoals uitspanning De Majoor aan de Oude Bildtdijk met gimmicks als Perzische kleedjes over de formicatafeltjes, bier pullen met de beeltenis van een vrouw met uit bollende tieten en glazen laarzen voor de Ware Happer.

Zonder enig nut, want veel klanten waren er niet.

Een bedelbusje voor de Vrije Universiteit stond ostentatief in het midden van de toog. Verder lag er nog een nooit gebruikte ploertendoder, een looien pijp  en een groot uitgevallen kaas bijltje achter de kist voor het geval dat.

Cafée De Mislukking was al na drie maanden gesloten omdat de kastelein opegapkt was voor een hasj plantage achter zijn huis.

Ik maak een uitzondering voor café De Ossekop die ik via underground dichter performer Keu heb mogen lerren kennen. Val je daar niet goed bij het bedienend personeel of heb je teveel praatjes wordt je er zo de deur uitgeslagen met bebloede kop door de bejaarde, dove manke kastelein, die als vierentachtig jaar oude ex-amateurbokser nog elke dag op de zak staat te beuken met een paar zakhandschoenen.

 

Ik praat met de dame die ondanks haar leeftijd laat zien wat verzorging met poederdoos, blanketsel en cachet plus een vaste hand kan doen als je je gerimpelde gezicht goed dicht plamuurt. 

Ze heet Thea Springfontein . Pas later hoor ik dat zij als Tante Thea bekend was als tv omroepster in de begindagen van de EO . Bartalk.  Ze is al lang van haar geloof gevallen, ging vreemd tegen de klippen op en haar echtgenoot, een architekt, nog sterker, dei lustte er wel pap van.  Ze komt af en toe nog naar het Hoge Noorden met een retour tweede klas om kinderen en vrienden op te zoeken. Een keer of wat getrouwd? Ik weet het niet meer precies. Het zal wel, denk ik.

Leuke vrouw? Neen. Sprekende ogen? Doffe blik. Sensuele mond? Dunne lippen!

 Geen borsten end at vind ik toch een minpunt.

Voor minder dan cup D ga ik doorgaans niet, alhoewel een vrouw met een jongenslichaam zoals Catharina ; in de silver sixteis had mij toen wel opwond en ik het orgasme eindeloos kon uitsellen als ik aan volle vullisbakken dacht terwijl ik op haar lag te krikken met heel mijn ziel en zaligheid.

Vroeger was Thea moddervet geweest, nu van de zenuwen broodmager. We drinken bier uit de grote Duitse Glazen laarzen waarvan de voorraad door breuk bij echtelijke ruzies be hoorlijk is geslonken.

Een buitenmaat - evenals het nogal lullige 'kleintje pils of een fluitje - en hier vanwege de innemers in het groot moeilijk verkrijgbaar.

Drie glazen is toch al bijna een liter. Je blijft scheneken dus waarom dan niet het beir aan de kubieke meter verkopen.  In sommige zaken wordt de klant gewoon horizon taal onder een vaatje bier in de kelder gelegd en een slang in zijn bek gepropt zodat het vanzelf allemaal goed komt.

De gesprekken  gaan al snel over die rotmoffen van de eeuwig durende wereldoorlog  2 en Thea, voor mij eigenlijk mevrouw Springfontein, begint over de hongerwinter en die schrijver die bij haar in Amsterdam woon de in zijn arme tijd en later nog iets over haar in een verhaal had geschreven. Fred van der Wal. Het was de grootste fantast die ze ooit zou ontmoeten. Ze was toen een jaar of vijfentwintig, dat zei dus wel wat vanzelf!

 

Ik kwam zoals gewoonlijk weer strontlazerus thuis en schreef een kort briefje met mijn relaas van die middag naar Fred van der Wal. Ik eindigde het nogal slordig geschreven klad met: 'zij noemde u een pathologische leugenaar'.

Drie of vier dagen later belde Fred. Geweldig!

Aan het einde van het gesprek baste hij: ‘Weet u wat mijnheer? Een pathologische leugenaar? Mevrouw Springfontein had volledig gelijk als ik onder haar lag want wat zij klaar speelde …in één woord, nee in drie; niet te kort, daar was geen woord Spaans bij!!’

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.