Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
8 oktober 2011, om 15:49 uur
Bekeken:
573 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
189 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik ben Brallemans, de vriend van Miss Beffeloni (deel 1)"


Ik ben Brallemans, de vriend van Miss Beffeloni

 

“Wie denk jij eigenlijk wel wie je bent, verkeerd uitgepakte fluim?” vraag ik op arrogante toon aan de behandelende psychiater. 

 Hij zegt dat hij de psychiater van dienst is en spreekt op zachte toon.

 

 “Zeg maar Arbo dan weet je wie ik ben. Arbo Peter Krielhaan. Afkorting APK. Vrindjes uit Leijen  noemden mij bij het corps De Houten Gehakbral, dan weet je het wel. Brallemans, de vriend van Miss Beffeloni, daar eet ik liever spaghetti mee dan macaroni.

Ik kon op de soos met één hand de biljarttafel optillen en deed daarom aan denksport. Cryptogrammen oplossen. Daar ligt ook de basis van mijn studie psychologie. De stap in het ongewissse.

Ik weet alles van de beroepsgroep pyschopaten af en tel er mijn beste vrinden onder van jongs af aan. Je kon ontzettend met ze lachen, die psychopaten; om niks trokken ze een ander de kop van de romp onder het uitroepen van ‘kun je nog trekken, trek dan mee’ en gingen daarna de hersenpan lekker uitlepelen. Na gedane arbeid is het goed rusten en ontspannen.

 Soms denk ik dat ik zelf ook niet helemaal koof in mijn bol ben, dat komt meer voor on der psychiaters die hun kerstpakketten het raam uit de gracht in kwakken! Zit toch alleen maar rotsooi in die over datum is. Stinkkaas, sjaggerijnwijn, Côte du Kut, Vin du Chagrin met een schep sulfiet en droge scheepsbeschuiten waar je een ander de hersens mee in timmert. Zalig kerstmis en een goed uiteinde. En na zes flessen Droë Rooie kondigt zich de Katzenjammerblues in je hersen aan als het een beetje mee zit en je niet in coma ligt op de flat van Joost in Haarlem.

 Heb je trouwens wel eens een normaal mens ontmoet in de tram? En? Beviel het als ze aan de lus hingen om de stad te bedwingen met een vogelnestje in de ringen bij die ijle klanken van Hildegard von Bingen die de tranen doet dwingen? Je zou je daar eens op moeten richten in plaats van al die gekkigheden te demonstreren alsof het niets kost!” deelt hij geruststellend mede. “

 Ik zeg terug dat ik  helemaal niet van gediend ben van dit soort informatie door een glim lachende slijmjurk uit de therapeutische sector.

 

 Wat zullen we nou beleven?

Opzouten met je handel!

Ik mag dan wel met een last geving van de officier van justitie via een dwangopname in een gekkenhuis zitten, net als galerie houdster Dieuwke Bakker indertijd, maar dat betekent nog niet dat ik echt gek ben. Helemaal niet! Ik hoor alleen maar kwetterende vogeltjes aan de binnenkant van mijn hoofd tegen het schedeldak pikken. Ik kan er niet van slapen. Ik ben niet gek.

 De wereld daarbuiten is gek. Stapelgek. Mijn familie is ook gestoord, die moesten ze maar eens opsluiten en plat spuiten, het Leben uit hun domme lijf abspritzen, koude wisselbaden geven, de brandspuit er op bij buitentemperatuur min twintig, mijn moeder en zuster aan de elektro shock apparatuur leggen om met Hoogspanning hun harde schijf voor goed te wissen in hun bovenkamer, dan kunnen ze opnieuw beginnen met het vullen van hun kokosnoot  als ze bij zinnen komen, hetgeen lang niet zeker is met die behandelingen van tegenwoordig.

En anders? De harde aanpak! Onder het spanlaken met die hap of een paar weken in een dwangbuisje in de isoleer. Electrofolteren. Een beetje martelen moet kunnen. Stinkende heelmeesters maken zachte wonden, zo zegt het spreekwoord. Daar helpt geen Golden Shower als koude douche tegen.

 

 (Deze hint in de richting van de doorsnee geperveteerde, in het homoseksjuwelen sado masochistische jargon goed doorknede onderdanige masoslaaf, die aan een half woord genoeg heeft om spontaan klaar te komen bij de gedachte alleen al. Over abspritzen gesproken. When the shit hits the van zitten we allemaal onder)

 

 “Aaaarghhh….interessant vak, maar zeker een zwaar vak, hè, met al die gekken om je heen, hè doktertje, met die witte kutjas en die stethoscoop. Lekker om daar de tieten van de patiëntes mee te onderzoeken? Kan ik niet eens mee op consult? Kuttenkijken? En nog betaald krijgen ook? En hoe staat het met je eigen bovenkamer? Nog steeds regelmatig in de boeien bij de Sadista Sisters uit The goldden Cockring? Of heb je liever een dominante venerische kolensjouwer uit de Rotterdamse overslaghaven aan je lijer om intiem seksjuweel gefolterd te worden? Lekker,hè, om in andermans brein te spitten in de derrie van al die hersenscheten?” vraag ik spottend aan de Psych en begin bulderend te lachen.

 “Een heel interessant vak en toch een mooi vak! Ondanks alles! ” antwoord hij zuinig.

 “En lekker verdienen, hè, aan al die idioten! En stop die kerstpakketten voor de minima ook maar in je dikke reet, ga je missschien kerstballen schijten!” voeg ik er aan toe.

 “Zo is dat! Het valt te proberen! Er past geen kerstkransje om je dikke lul, hoor!” zegt hij met geestdrift.

 “Wij moesten elkaar maar eens spreken over tal van onderwerpen! Het einde van de wereld. Ik weet wanneer de datum is maar mag het niet verder vertellen! Laten we wat met elkaar gaan babbelen! Of het nest induiken! Eerst neuken, dan praten,” stel ik hem voor.

 “Goed idee,” zegt hij.

 “Zou je wel willen, hè, vuile flikker! Fuck you! Jullie zijn allemaal van hetzelfde laken en pak, gore klootzak!” zeg ik en steek mijn middelvinger naar hem op.

 Hij reageert niet.

 Ik maak een gebaar met mijn wijsvinger tegen mijn voorhoofd dat hij de gek is en niet ik, trek een lange neus, laat een roffelende scheet en maak vervolgens een huppel pasje zodat de koffiejuffrouw er langs kan.

 Ik begin te zingen.

 “De psychiater! De psychiater! Hij is de man die komt altijd later; hij is de wildeman, die me lekker pakken kan, die geeft me psiegies een flinke optater, de psychiater, de pyschiater…leve de koningin, want daar gaat de koning bij in, anders was het geen koningin, dan ging er een ander in!” zing ik vrolijk. Je bent gek of je bent het niet en dat zullen ze weten ook.

 Een zelf gemaakt lied dat me aankondigt bij de andere patiënten. Ik heb er altijd veel succes mee. De begeleiding op mijn elektriese guitaar is slechts twee akkoorden, dat gaat nooit mis. Als de psychiater zich om draait ben ik al lang weer verdwenen, de academicus verbluft ach ter latend. Ik kan weer even normaal doen.

 Een paar weken later zien we elkaar weer. De geneesheeer directeur van de inrichting heeft me gevraagd om met hem te praten, omdat het maar niet lukt om vast te stellen aan welke ziekte hij lijdt.

Borderline? Posttraumatische stress stoornis? Borderline met psychotische trekjes en een handvol sexuele afwijkingen? Schizo affectieve stoornissen? Vitale depressie met randpsychotische verschijnselen? Mild major depression of the fifth degree?

En O, jee, hij heeft een lange geschiedenis van drugs gebruik, dat komt er ook nog eens bij. Misschien dat ik er als psychiater nog iets van kan maken als de brokstukken zijn opgeveegd.

Ik moet toch eens overleggen met de gedragstherapeut of er hoop op betere tijden is. Mijn patiënt doet denken aan die kunstenaar Erik uit Turks Fruit van Jan Wolkers. De blauw grijze melancholieke ogen zijn nog steeds dezelfde. Toch zie ik verbetering. De pupillen zijn niet langer verwijd. Zijn aanvankelijk zo glazige drugs roes ogen hebben plaats gemaakt voor een doffe oog opslag, de ogen half gesloten vanwege de zware anti psychotica die hem intraveneus zijn toegediend.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.