Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
1 oktober 2011, om 08:19 uur
Bekeken:
681 keer
Aantal reacties:
3
Aantal downloads:
186 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" ‘Geen ellendig bestaan, dat kunstenaarschap’"


 ‘Geen ellendig bestaan, dat beeldend kunstenaarschap, helemaal niet, integendeel zelfs!’

 

“Voor alle zekerheid al vast een premature RIP want wie wat bewaart, die heeft wat en beter mee verlegen dan om verlegen!”

 

Fred van der Wal (1942-2012): ‘Een ellendig bestaan, dat hap snap schrijvers/schilder schap, beweert U? Nou, daar heb ik toevallig niets van gemerkt! Laat ie fijn zijn!’

 

30 sept. 2011

 

Naar aanleiding van het toekomstig over lijden van Fred van der Wal publiceren wij vandaag opnieuw dit in 2007 afgenomen interview: 

 

 

De bediening in Wally’s Bar van het Amster damse hotel De La France overziet de spaarzame klandizie vorsend, met de linkerarm, zoals geleerd op de lagere hotelschool,  voorbeeldig gebogen, niets op aan te merken, een lepstosoom onder ontwikkeld lucifers dik dienstarmpje waar overheen een onberispelijk gesteven witte handdoek gevleid als teken van uiterste serviliteit, rust, regelmaat en reinheid. De onbevlekte ober openbaar.

Zo ziet Fred van der Wal het nu eenmaal graag, want in achteraf schorumkroegen als “Stairways to heaven” te Utrecht komt hij als stokoude monkelende grijsaard voortaan liever niet meer vanwege de afschuwelijke pop teringherrie en de opdringerige, onappe tijtelijke teenagers die voortdurend om een saffie bedelen.

 

Als de laars bier van Oud-Duits Bierkeller model bijna leeg is, schiet een kelner met gepommadeerd achterover gekamd haar, dat als het glimmende schild van een kersentor over zijn schedeldak ligt geplakt, naderbij om de omstreden schrijver/ schilder opnieuw van dienst te kunnen zijn, want de in brede kringen omstreden raskunstenaar houdt van in nemen, zoals het een raskunstenaar ook betaamt. 

Het gebaar van de kellner kan de goed keuring van onze kunstenaar niet weg dragen.

‘Nee, zeg, wacht even, waarom neemt u eigenlijk mijn nog half gevulde glazen muil mee? Dat is toch hóógst onfatsoenlijk? Ik ben assepoester niet, zeg! Nog even en U begint er in te spugen met Uw tuberculeuze natte kuchje om omzet te genereren!’

 

Het is dat de auteur/kunstschilder in een joviale bui is vanwege de gestadig neer dalende motregen, maar anders...  

 

Nu komt de kelner er nog vanaf met een wel verdiende reprimande en trekt zich onder het uiten van duizend excuses knippend en buig end achterwaarts terug.

Zo zien wij dat graag. De oude gezags verhoudingen eindelijk hersteld.

"Voor die boy heb ik straks nog wel een waar deloze nickle and a dime over van mijn vorige reis naar The Big Apple " monkelt de bebaarde kunstartiest vergenoegd. Hij lijkt weer aardig in zijn nopjes. Hoogrode blosjes kleuren zijn ongeschoren konen en contras teren op merkwaardige wijze met zijn dunne, witte haar. Nadenkend wrijft hij over zijn gewelfde borsten. Appleknockersflophouse blues?

 

De afspraak met de schrijver/schilder, ooit befaamd om zijn wervende teksten en originele one liners over collegae, kwam niet zonder moeite tot stand: Hij houdt zich door een nieuw grill namelijk sinds kort principieel onbereikbaar.

De vijfenzestig jarige auteur, geholpen door dubbelfocusbril en zwarte wandelstok met zulveren knop, die een uit trekbare degen verbergt, blijkt overigens verder nog heel vitaal, voert graag nog zelf het hoogste woord en verwacht van eventuele aanwezigen slechts instemmend knikkebollen en een eerbiedig stilzwijgen als ja knikkers en klap vee. Zong die fifties pop singer niet "It's all in the game" en zijn collega "It's only make believe?"

Wat zijn medekunsartiesten betreft denkt onze raskunstenaar uit de Bourgogne toch eerder aan "Please help me I'm falling!" 

Aan zijn pols draagt hij een zware zulveren schakel ketting met naamplaatje met de eigen naam en adres er in gegraveerd: 

 

Vanwaar dat naamplaatje?

 

‘Nou, ik wacht gewoon tot ik niet meer weet wie ik ben en dan kijk ik, als het begint te kieren, eerst even voor alle zekerheid op mijn horloge hoe laat het is om tijd en ruimte te kunnen bepalen zonder dat boek over de Euclydische wiskunde en daarna loer ik stiekum met rood omrande ogen naar de lange benen van een voorbijwiegende jonge dame die sprekend op Francoise Hardy lijkt, helemaal mijn tiep van huis uit. 

En dan ben ik echt niet zo heel snel uitge keken, want lange benen dragen het nest ook hoog in de bomen en dan heb ik het bepaald niet over het eerste de beste takken wijf, maar heb ik genoeg gewatertand met mijn uitpuilende Basedowse ogen dan kijk ik gewoon voor alle zekerheid even op mijn naamplaatje en weet weer wie ik ben en wel de man die hier voor U zit, weet U en dat is lang niet mis! 

Zullen wij het eens over mijn meerwaarde boven U hebben? Ja? Een heel simpele Oosterse waarheid kan ik U dan mede delen: Als ik mijn ogen namelijk sluit, nou, dan bent U er gewoon niet meer en ik wel! 

 

 

Bij voorkeur drink ik dan ook om die reden geen Heineken meer want dat smaakt naar lauwe paardenpis. De geur ken ik van vroeger toen in Amsterdam de paarden van de Heineken brouwerij het gewoon lieten lopen dus kreeg ik op een gegeven ogenblik een grote weerzin tegen die bierbrouwer en alles waar hij voor stond. Goed dat ze hem indertijd ontvoerd hebben, daar stond ik helemaal achter.

Een trappist dubbel van Westmalle heeft al vroeg in mijn leven mij bekeerd tot de Bel gische bieren, die worden tenminste niet door paarden getrokken maar gewoon in een camion vervoerd zoals het hoort. 

Wist U dat mijn goede vriend horecaman Wim Koster verantwoordelijk is geweest voor de introductie van Belgische biersoorten in het vaderland en van het Jopenbier, dat uit gegroeid is tot een Haarlems festival? 

Nee, dat wist U dus niet.

Ik kan U nog zo veel meeer vertellen ter bijscholing, maar daar moesten we maar niet aan beginnen of U moet eerst even het cheque boek trekken. Graag een bedrag invullen van vijf cijfers voor de komma.

 

De een of andere mij persoonlijk totaal  niet bekende gepensioneerde leraar Nederlands die als Freek de Jonge impersonator naast zijn schrale onderwijzers staatspensioen bijbeunt om zijn plestik zeilboot te kunnen bekostigen, meent dat ik de weg totaal kwijt ben. Tevens beweert hij dat ik zijn mailbox overstelp met boodschappen. Ik ken de man niet en mailde hem nooit. 

De leugens van die nep- en namaak clown worden echter gretig opgepikt door bepaalde kritiekloze ex-Volkskrant bloggers.

Veelal uitgerangeerde academici, dan weten we het wel. Merkwaardig genoeg staan zij doorgaans vanaf den beginne vijandig tegenover mij, doch wat heeft de koude des nachts te maken met de zwoele warmte van de zomerdag, dat is toch wat ik vragen mag?

Wat betreft onze academici moet ik altijd weer aan dat weerhuisje denken. Als het weer mannetje naar binnen gaat komt het weervrouwtje naar buiten. Ik vermijd ze bij voorkeur.

 

Dan krijg ik een telefoontje uit de hoofdstad als de sharia wort afgekondigd door de linkse politici van verwerpelijke partijen als Groen links. Mijn varkensleren koffertje is zo gepakt. Varkensleer, jawel meneer, met opzet om de aanhangers van mohammed te schofferen.

Ik bedoel maar; voor ik gedwongen door het overheidsbeleid zes maal per dag  voort durend een versleten karpetje mee dien te torsen al waar ik dan op neder schijn te moeten knielen onder leidng van Mullah Oen Oen Lullah en mijn ongewassen reet de lucht in te steken om op religieuze wijze als bruin werker even stoom af te blazen na die verrukkelijke bruine bonenmaaltijd van Isis Nedloni dat is toch ook wezensvreemd aan mijn zuiver christelijke principes? 

Dat doen we dus niet. Ik blijf gewoon recht op staan waar ik sta en recht zo die gaat. Tot aan het gaatje.

Gelukkkig stemt in de Bourgogne meer dan 35 procent LePen, daar voel ik mij thuis. Verstandige mensen. Een paardehoofdstel aan de muur en de riotgun met afgezaagde loop paraat.

 

Maar voorlopig blijf ik liever uit de buurt van de collegaatjes. Het zijn voornamelijk slappe, leugenachtige mensen zonder veel breeding, daarom.

Aan hun woord ontbreekt het zoutende zout der betrouwbaarheid en bij menig gristenbroeder hangt de ruif der genade wel erg ver voorover zodat ook de vreemdeling er uit kan happen zonder het hoe of waarom te weten.

Dat gaat nog steeds op.

En als straks eenmaal de aap uit de mouw van de kaftan komt, wat dan? Dien ik dan op eigen kosten een zak apennootjes voorradig te hebben om de eigenaar te gerieven? 

Culture shock.

Welk een gruwel voor het Aangezicht des Heeren die moderne ontwikkelingen. Geprezen zij Zijn Naam, maar niet zijn aanhangers en al helemaal de EO niet. Onbetrouwbaar volkje.

 

(wordt vervolgd)


Daarmee is deze boeiende, leerzame, veelkleurige, alles omvattende en veel vormige, maar daardoor ook in zijne essentie evenwel schier onbeperkte uitwisse ling van diep gravende ideeën over de menselijke existentie in het algemeen en die van auteur dezes in het bijzonder voor slechts een korte wijle voorbij en blijft de toeschouwer aan de zijlijn van deze zo verlichtende bijdrage achter met zijn eigen gedachten, dromen, herinneringen en twijfels aan zijn of haar seksjuwelen identiteit, hetgeen voor menigeen zal resulteren in slapeloze nachten, tandengeknars, geween en klauwen met de handen in het hoofd kusssen en matras. Volgende keer, lieve lezers en – essen, maar weer eens met zijn allen gaan voor een goed, serieus internationaal gesprek op nivo uit angst vandaag nog ergens aan te komen, want zo kunnen
we toch echt niet door gaan in het dal van Achor waar slechts de dalles koning is en de merode onderkoning en dat hoor je toch van alle kanten. Heb ik gelijk of heb ik gelijk?



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Mevrouw Queeste! Verwachtingen! Ja, vanwege je (Uw) kwaliteiten.

Geplaatst op: 2011-10-01 11:14:25 uur

Queeste
Interessant onderwerp. Over tijdbeleving heeft prof. Piet Vroon gepubliceerd en als ik mij goed herinner is hij daar op gepromoveerd. Bijzondere man die Vroon.
Maar a propos (DIENSTGEHEIM); er zijn webloggers die veel van je verwachten en direct je kwaliteiten onderkenden.

Geplaatst op: 2011-10-01 11:03:50 uur

Queeste
Dank voor de aangename reactie. Zols bij velen bevangt ook mij soms de twijfel en kost het even een paar dagen om op adem te komen. Zo lang op die pauze een vervolg komt;niks aan de handa. Visueel tekstueel blijf ik gaarne Queeste volgen vanwege niet alleen door mij maaar ook door meerdere webloggers erkende kwaliteit van haar bijdragen.
Dat mag, nee, moet gezegd worden.
Laten wij met onze talenten woekeren.

Geplaatst op: 2011-10-01 10:33:34 uur