Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
19 september 2011, om 09:58 uur
Bekeken:
534 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
223 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik ben mijn hele leven lang al een luie kunstenaar ! (deeL 2)"


Ik ben mijn hele leven lang al een luie kunstenaar geweest! (deel 2)

 

Als wij in aanmerking nemen dat een JSF straaljager per stuk bijna een half miljard gaat kosten wat is dan het bedrag aan subsidie voor kunstenaars daarbij vergel ken? Een jodenfooi! Bij het be eïndigen van de BKR hebben tenminste twee kunstenaars zelfmoord gepleegd. Ik geef toe dat het niet echt verstandig is, maar het is de druppel op de gloeiende plaat van een uitzichtsloos leven geweest dat de emmer des levens deed overlopen. Emmeren deden de meeste subsidie artiesten toch al hun hele leven. Mogelijk zouden deze mensen nu nog leven als het belachelijke bedrag van in 1986 135 miljoen gulden voor de hele BKR aankopen van een vierduizend min vermogende ar tistiekelingen was gehandhaafd.

De tijd is een factor van belang in het kunstenaarsvak, wie langzaam werkt is in het nadeel van de vlot tere kunstenaars en zal zich nooit kunnen handhaven met een baan als hoofd inkomen. Ik moet er niet aan denken; in de jaren zeventig had ik een productie van 17 stuks per jaar die door de BKR werd opgegeten en heel wat aanvragen om exposities in het buitenland heb ik moeten afzeggen. Indien ik een bij baan had gehad had ik een fractie van het aantal qua productie bereikt, maar ook de BKR was voor de sreieuze kunstenaar een be perking. De tentoonstellingen in Duits land, Engeland en de VS heb ik toen alle maal af moeten zeggen, zonder veel spijt overigens. U ziet dat ook een door de over heid gesubisieerd bestaan zijn nadelen heeft.

Na mijn BKR tijd heb ik van 1976-1989 als bijverdienste dag, weekblad en boek fotografie beoefend, van 1990-1996 vijf huizen gehad die ik verhuurde aan studenten in Leeuwarden wat ook weer veel tijd aan onderhoud en verbouwen kostte. Voor mijn BKR tijd heb ik in een antiquariaat te Amster dam anderhalf jaar gewerkt en maakte illustraties voor een reclameburo en inci denteel voor het Algemeen Handelsblad. Verder sneed ik passepartouts en kleurde antieke prenten in, schilderde enkele huizen van binnen en buiten en assisteerde bij de binnenhuis inrichting van een collega die daar zijn werk van maakte.

U heeft nu een aardig overzicht van mijn activiteiten.

Ik ben onderdehand een bejaarde, vroeg oude, schier impotente zielige man, gebukt gaande onder zijn slappe slurfje en artistieke verantwoordelijkheden (het is een mooi beroep maar een zwaar beroep) die voor een onzichtbare bochel hebben gezorgd en nu dankzij mijn Bechterve helemaal krom loop gelijk een hoepel, net als die vrouw van de auteur van In De Bovenkooi, die malloot en zie mijn einde reeds naderen! Ook het actief beoefenen van het Vakmanschap Meesterschap in het kader van de pijn en ple ziercultus van het Hogere SadoMasochisme kost heel wat zweetdruppel tjes die allemaal op het aange name lijf van mijn dertien jaar jongere sensuele minnares druppen.

U ziet; de jeugd heeft ook in deze de toekomst! De zilte baren van de zoete pijn dus. Kunt U mij nog volgen, want dit gaat ver!

Voor het eerst in dertig jaar krijg ik over 2 maanden voor het eerst een regelmatig inkomen via de AOW en ben zo blij als een kind.

Ik ben voor subsidiëren van de kunsten, hoe meer geld er naar toe gaat des te beter. Waarom colle gas in moeilijke omstandigheden brengen? In het bijzonder als zij getalenteerd zijn! Ik vergeet nooit wat Jhr. Sandberg (Juist! die rooie rakker van het Stedelijk Museum) eens zei: liever 1000 kunstenaars ten onrechte subsidiëren dan één belangrijke verloren laten gaan. Moeten wij het Amerikaanse succes model omhelzen in Nederland met zijn kleine kunstmarkt waarop heel weinig verzamelaars figureren?

Een laagbetaalde baan is geen optie voor een kunstenaar, bovendien neemt hij de plaats in van een laag geschoolde man of vrouw daarmee en gaan we terug naar de dertiger crisisjaren toen ingenieurs op de tram als bestuurder stonden.

Een laag betaalde baan kost veel tijd en energie die beter besteed kan worden aan een oeuvre. De combinatie is niet erg ge lukkig. Ik ken trouwens kunstenaars die enige tijd zeer zwaar classificeer derswerk deden of treinen schoon maakten en dan denk ik aan de U wellicht bekende Siet Zuyder land, toch niet de eerste de beste. Het argument dat een kunstenaar er toch wel komt ondanks financiële moeilijkheden is onbewijsbaar want zij die het opgegeven hebben daar hoort men niets meer van.

Wie wil slagen in het beeldende kunste naarsvak zal behalve aanwezig talent gezegend moeten zijn met een grote dosis door zettingsvermogen en een stabiel karakter dat bestand is tegen grote tegen slagen plus een zeer goede gezondheid. En dan nog loopt menigeen in Nederland aan tegen de beslo ten kliekjesgeest van kunstenaars verenigingen waar binnen vriendjes aaierij een prima manier is om hoger op te komen. Veel pilsjes weg geven, was de goede raad in 1976 toen ik een keer Arti et Ami citiae binnen stapte. Dat heb ik goed in mijn oren geknoopt; nooit heb ik ook maar één drankje weg gegeven aan een collega. U begrijpt de consequenties. Ik tart graag het noodlot! Voor d emiddelmatige kunstenaar blijft dan het leuren met zijn onverkochte werk langs de landelijke SBK winkels over, een vernederende zaak waar ik geen deel aan neem, want daar ben ik veel te sjiek voor en zoud an ook nog vroeg moeten op staan op de inleverdata want de rijen die buiten staan lossen zich niet vanzelf op omdat die SBK kunstenaars ontzettende ouwehoeren zijn; geen cent te makken, maar praatjes voor tien in de kroeg en op straat!

Nu denkt U misschien met een verbitterd en teleurgesteld man te maken te hebben, maar niks hoor, het blijft hier allemaal Wein, Weib und Gesang van The Buena Vista Club. In mijn lidmaatschappen van Arti et Amicitiae te Amsterdam, Pulchri Studio te Den Haag en Le Groupe te Nevers verheug ik mij zeer en U moest eens mee maken hoe de ontvangst is overal waar ik kom; ik hijs me het schom pes, scheldt op mijn weblog iedereen verrot, ben de beste vrienden met Conan en de aanhangers van Lucaswashier en de rode loper die U heeft uitgerold is alras op zettelijk door mij onder gekotst. U heeft me met een zeldzaam ondankbare vlegel te maken! Niet voor niets leef ik in de Bourgogne en het kan allemaal maar niet op!

Verder heb ik vanwege slecht ter been zijn de met mijn houten poot en slappe anus een tentoon stelling in Parijs in het Grand Pa lais afgezegd (Salon du Dessin) en de Biennale van Florence, die volgens mij niks voor stelt.

Nou beste X., nu weet je echt alles! Nou ja, alles...dat bewaren we voor een volgende keer.

met een vriendelijke groet,

Fred van der Wal

vanuit een zonnig Bourgogne waar de flessen al weer op tafel staan en we tekeer gaan als beesten met zijn tweetjes!

 

P.S. Het is een misvatting dat de BKR een boven modale uitkering was. Er is veel misbruik gemaakt van de regeling waardoor deze om zeep werd geholpen en in 1986 afgeschaft in het kader van de Ame rikanisering van Ne derland. Persoonlijk heb ik baat gehad bij de regeling, maar ging er anders mee om dan anderen. Mijn werken kregen bijna alle maal de code BCW (bijzondere culturele waa rde) en werden daarom niet aan mij te rug gegeven. Ze blijven in 's Rijks bezit. Een goede zaak.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Queeste
interessante story...weg lopen van huis...noodsprong, heeft altijd eeen reden, maakt wèl nieuwsgierig.

Geplaatst op: 2011-09-19 14:37:40 uur