Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
2 september 2011, om 16:37 uur
Bekeken:
541 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
209 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Literaire bespiegelingen & ander ongemak (deel 3)"


LITERAIRE BESPIEGELINGEN EN ANDER ONGEMAK (DEEL 3)

 

Heeft U deze konklusie later herzien?

 

Ja, daar zijn konklusies soms voor.Ik heb al die jaren wel de carrière van Hartkamp op de voet ge volgd in de couranten en zijn opvatting dat een au teur begrijpelijke taal moet schrijven deel ik, omdat ik als beeldend kunstenaar hetzelfde standpunt deel.

In het TV programma van Theun de Winter, die langharige pluizebol luizebol met dat Texeliaanse moederkompleks,dat programma op de buis “Terloopse Obsessies”,ik geloof op SBS 6,zag ik Hartkamp naar aanleiding van zijn laatste roman “Flitslicht.”Hij hield een geweldig verhaal over de rol van het getal veertien in zijn leven en werk.

Hartkamp en ik woonde in Amsterdam op twee kilometer afstand van elkaar in het centrum van de stad.We vertrokken beiden onafhankelijk van elkaar in 1978 naar Friesland en woonden toen wij tussen 1991 en 1994 in Firdgum waar we een tweede huis hadden weer, hemelsbreed gemeten, op ongeveer twee kilometer van elkaar.Nu is twee keer zeven veertien,dus vandaar!Hij verhuisde,net als wij,in 1978 naar Friesland en 1978 gedeeld door veertien is 141.28571,dus daar zit ook weer het getal veertien in.Ik ben nu bijna 56 op het ogenblik dat ik dit allemaal opschrijf.U raadt het al;vier keer veertien!!!Wij wonen op nummer zeven!Veertien gedeeld door twee!

In het restaurant “De Majoor”aan de Oude Bildtdijk vond ik toevallig een menukaart met een gedicht van Martin Hartkamp en ik informeerde bij de nor se, dikke waard,die weer eens in een ruzie was ver wikkeld met zijn vrouw,of de auteur hier in de buurt woonde.”Ergens in een huis op de dijk, hier vlakbij.Het moet één van de eerste twintig huizen zijn,” bromde hij onverschillig.

Ina en ik gingen zoeken maar het was niet één van de eerste twintig huizen.

Thuis gekomen sloeg ik het Friesch Dagblad op en zag een foto van het huis van Martin.Ik pakte mijn opgevoerde Honda Vision en reed naar de Oude Bildtdijk terug.Na een uur zoeken had ik het huis gevonden.Ik schreef op een kaart:Beste Martin. Terloopse obsessie of supranormale coïncidentie?In Amsterdam woonden we op minder dan twee kilometer afstand van elkaar en nu in Friesland weer!In ieder geval van harte welkom!Ina en Fred van der Wal.

Het telefoonnummer van ons tweede huis in Fird gum schreef ik erbij.Diezelfde avond belde Martin op.Op technies gebied stond Martin in elk geval zijn mannetje als alleenstaande man,want het ont luchten van een cv radiator heeft hem de gehele  radiator gekost.Dat is mij nog nooit gelukt.

Als jongeman zakte Martin voor zijn verkeers examen door op de vraag welke hand je uitsteekt als je naar rechts afslaat te antwoorden:met de linker hand.Het verklaart tevens waarom Hartkamp net als ik geen auto rijd en op negentiende eeuwse wijze het continent doorkruist per trein en één keer met een goedkope chartervlucht naar new York vloog omdat de dollar zo sterk gezakt was dat een retourvlucht ver onder de duizend gulden was.

Een andere overeenkomst tussen Martin Hartkamp en Fred van der Wal is dat ook mijn ouders geschei den waren toen ik vier jaar oud was.Moederliefde, noch enige aandacht van de vader heb ik nooit ge kend en ben opgevoed door een ongehuwde tante en twee verbitterde grootouders die niet tegen el kaar spraken en in aparte kamers sliepen.Een volko men verziekt milieu.

 

In een verhaal van de onlangs overleden auteur W.F. Hermans waar U een groot bewonderaar van bent sinds 1975, speelt het Mariotteplein een ondergeschikte rol.

 

Het was een truttige middenstandsbuurt in de jaren zestig.Hoe het er nu is weet ik natuurlijk niet, daar voor ben ik te lang uit Amsterdam weg.Ik ben er nog één keer geweest,een paar jaar geleden toen ik na dertig jaar de ouders van Els D. nog één keer bezocht.Ze waren erg op hun hoede,lichtelijk nerveus en het gesprek verliep nogal stroef.Ze dach ten dat de kategorie psychiatriese patiënt of beroepskriminele TBR klant een equivalent voor beeldend kunstenaar is.Ik heb de opkomende erger nis kunnen onderdrukken,dronk mijn kopje slappe thee op en ben maar weer naar huis gegaan.Het maakt mij niets uit wat men van mij zegt of denkt in evangeliese kringen;ik ben een mens zonder illusies.

 

Tot op welke hoogte identificeert U zich met W.F. Hermans?

 

Daar identificeer ik mij helemaal niet mee,omdat daar weinig reden toe is.Ik heb nu eenmaal geen fy siese geografie gestudeerd,maar net als Hermans va der volgde ik wel de kweekschool voor onderwij zers,dus indirekt zijn er wel dwarsverbindingen.De initialen van zijn voornaam W.F. zijn het spiegel beeld van de mijne en – alsof dat feit alleen al niet genoeg zegt - net als hij bracht ik mijn jeugd door in Amsterdam oud zuid,alhoewel de Palestrina straat,die ook een rol speelt in een Hermans verhaal,altijd al van een veel betere stand was dan de Helmerssstraat.In elk geval woonden Hermans en ik ongeveer even ver van het Vondelpark en hadden wij allebei een autoritaire,hardvochtige in de negentiende eeuw geboren grootmoeder en ook ik ben opgevoed door mensen die in de negentiende eeuw zijn geboren en ook die men taliteit vertegen woordigden.Het was net de wereld van Couperus als je bij ons thuis kwam.Je had nog net geen paspoort nodig om binnen te komen en er heerste altijd een bedrukte,nare,ruzieachtige,veron gelijkte, rancuneuze stemming in huis. Daarom heb ik altijd zo’n hekel aan Couperus gehad.Ik kon zijn boeken gewoon niet lezen omdat het te herkenbaar was.De wereld van Couperus was de wereld van mijn grootouders.De wereld waar ik ongewild deel aan had omdat mijn ouders mij en mijn zuster vanaf het tweede jaar bij de grootouders hadden gestald en nooit meer op kwamen dagen

Er is verder wel een heel merkwaardige overeen komst tussen Hermans en mij;zijn zuster is ver moord door een politieagent en mijn broer werd omgebracht door een drugsverslaafde.Als die politieman nou was blijven leven dan had hij die drugsverslaafde op tijd kunnen arresteren en op laten sluiten,dan had de zuster van W.F. Hermans langer geleefd,maar mijn broer ook.Hermans had een hekel aan zijn zuster;ik aan mijn zeer verwende broer,die van jongs af aan in alles zijn zin kreeg.Ik had net als W.F. Hermans al heel vroeg be langstelling voor de natuur,maar ook voor  weten schap,geschiedenis,archaeologie,geologie,ruimte vaart,elektronika en chemie.Mijn meeste klasgenoot jes van de Nicolaas Maesschool gingen naar het Barlaeus gymnasium net als Hermans,ik daaren tegen naar het Vossius gymnasium omdat mijn opvoeders dat toch wel wat sjieker vonden. Her mans bleef zitten op het gymnasium;ik eveneens. Hij had belangstelling voor het surrealisme;ik ben als surrealisties schilder begonnen en verzamelde al op de kweekschool allerlei artikelen,boeken en reprodukties van de surrealisten en magies realis ten.Hermans schreef als jonge man sonnetten;ik schreef op mijn eenentwintigste enige (slechte) gedichten waarvan er enkele in de schoolkrant werden gepubliceerd.Verder zijn er niet zo veel overeenkomsten met Hermans want ik ben zoals U wel weet,geen auteur,volgde nooit een akademiese opleiding,waardeerde Hermans aartsvijand Adriaan Morriën en heb nooit,zoals hij onder druk van zijn Surinaamse echtgenote, een betaalde overheidsbaan geambieerd.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.