Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
2 september 2011, om 15:54 uur
Bekeken:
511 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
230 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Literaire bespiegelingen & ander ongemak (deel 2)"


LITERAIRE BESPIEGELINGEN EN ANDER ONGEMAK (DEEL 2)

 

Over Neerlandici en andere schoolmeesters gesproken:Tussen 1968 en 1972 bezochten de nu gerenommeerde veilinghouder Frits “Bubb” Kuyper en zijn toen onafscheidelijke vriend, de wa zige dichter-junk Arie Visser  U wekelijks in Uw woning aan de bekende Nieuwe Spiegelstraat 48 te Amsterdam-C.

 

Ik schaamde mij niet weinig voor de buren voor dat bezoek, want die langharige baardaap Bubb liep als student Nederlands in een lange witte Indiase jurk en iedereen dacht dat ik een travestiet met een baard op bezoek had als hij langs kwam.Toch leek hij me wel overwegend heterosexueel.Hij zag er uit als een Maharishi van het goeroetiepe Ali Ben Maf-Maf.Ik geneerde me niet weinig voor dat bezoek in onze zo sjieke straat.De mensen zouden wel kunnen denken dat ik van de klub van het handje was!Ze brachten meestal een fors stuk rooie Libanon mee dus tolereerde ik ze.Ik had ook veel te weinig geld in die tijd om dat uit te kunnen geven aan hasj of marihuana.Een keer ben ik met Ina uitgenodigd bij het studentikoze paar Bubb en Arie om daar eens “stijlvol” te komen eten,ze zou den ons eens een lesje leren en toen nodigden ze tot onze grote erger nis na een kwartier een stomdronken kroegmaatje uit om mee te eten en was voor mij de lol er wel voor goed af.Het was meteen de laatste keer dat ik die asociale bende bezocht,dat begrijpt U!Een jaar later huwde hij uit linkse politieke overwegingen een gescheiden oost-blok vrouwtje met een kind (ware liefde!) en vele ambities ergens uit Oost-Duitsland,die dolblij was dat ze als calculerende ex-staatsburgeres uit het kommunistiese arbeiders paradijs haar vestigingsvergunning in Nederland op die manier moeiteloos binnen haalde.Onder haar presie om zich aan te passen aan een kleurloos naar de Osstblok kultuur aangepast burgermansbestaan moest Bubb driedelige, stofgrijze pakken gaan dra gen en les geven aan een Heemsteeds elite school tje.Over resocialisatie gesproken!Arie Visser raakte aan de hard-drugs in navolging van de door hem zo bewonderde Amerikaanse auteur W. Burroughs.

Arie raakte steeds verder aan lager wal en ging zelfs stapels  boeken stelen bij de Atheneum boek handel waar de kittige,donkerharige  verkoopster Petra, zeer geïmponeerd door het junkiegedrag, hem oogluikend zijn gang liet gaan en de gestolen voorraden afboek te  als fiscaal verrekenbare verlies post.Hij verliet de zaak zonder te betalen met sta pels  poweziebundels van een hal ve meter per keer de winkel.Ik ontmoette Bubb bij de extreem linkse familie Hauser,die tegenover mij in de jaren zestig aan de Heemsteeds Dreef in één van de weinige huurhuizen in die elitebuurt woonden.Korte tijd ging ik om met de manzieke ravissante labiele Mila,de dochter des huizes,die echter psychies wat in de war was door een verbroken verloving.Ik was er kerstmis 1967 te gast.We aten (voor mij nieuw) aardappelen in de schil gekookt,met zilveren bestek en boven het bed van Mila hingen posters van Lenin, Mao, Stalin en het verplichte “pacifistiese” affiche van Che Guevara met een machinegeweer  ten hemel geheven om de wereldvrede op vredelievende wijze te bevorderen,naar goed marxisties voorbeeld klaar om de kapitalisten te lijf te gaan op die zo eigen pacifistiese wijze,die veel mensen het leven heeft gekost. Tot grote woede van Mila begon ik spottend te lachen toen ik de affiches boven haar bed zag hangen. Al snel klassificeerde ik haar als “niet interessant” en verloor ik haar uit het oog en kwamen Aletta v.d. M. ,Marijke de B. in successie om de hoek kijken. Pas achttien jaar later zag ik Mila  weer terug tijdens een toevallige ontmoeting,maar wat is toeval, in Amsterdam.

 

Toergenjev zei: De mensch is niet voor vrijheid geboren.

 

Nou,dat had die Toergenjev dan goed gezien.Voor het overgrote deel van de mensen die ik ken ligt het geluk in de slavernij.De enige periode dat mijn op voeders iets hadden meegemaakt was tijdens de tweede wereldoorlog en daar verlangden ze nog heel lang naar terug, hoe paradoxaal dat ook klinkt, daar praatten ze nog iedere dag over.De gemiddelde man in de straat hunkert naar terreur,martelingen, moorden,marcheren,diktatuur,massa executies,voor al als het van andersdenkenden of zakelijke konkur renten betreft,folteringen,anale verkrachtingssce nes van jonge,weerloze vrouwen met gummiknup pels waar een elektriese draad aan zit,hardhandige onderdrukking door milities in hoge leren, glim mend zwart gepoetste laarzen en urenlang twee aan twee in de rij staan voor een kommetje kool stronk soep met kolengruis,dichtslaande loketten en auto riteiten.Hoeveel brave burgers van de manlijke kun ne zouden er niet van genieten als hun vrouw werd verkracht door een zwaar bewapende bende Teutonen?

 

Over luciede dromen gesproken:Sartre zei dat de mens transparant moet zijn.

 

Dat kwam Sartre waarschijnlijk erg goed uit,maar wat is transparant zijn en waarom zou men dat zo nodig moeten zijn?Je kunt als afgestudeerde philosooph wel menen dat alle konijnen op jouw kommando een kuitenflikker moeten slaan van de hoge duikplank of onder water moeten kunnen snorkelen en rubber zwemvliezen aan moeten trekken voor het krieken van de dag of  U kunt wel zeggen dat een mens van hout is,van schokbeton of van waterverf.U kunt zo veel zeggen!Iemand die in zijn super transparantie er maar voortdurend van alles uitgooit onder het mom van totale eerlijkheid (zoals de zo fijnchristelijke schilderes Jeanne v.d. H. of de nog christelijker verkeerd gevormde vervilte alpinopet Henk P.) wil ik om die reden nog niet als vriend of vriendin.

 

Nu U het toch over diskretie heeft:U bent nog al eens in opspraak geweest,zowel in de provinciale als de landelijke pers.

 

Spaarzaamheid met informatie en diskretie is een grote gave die de artistieke medemens over het al gemeen slechts mondjesmaat is toe bedeeld.Wist U dat mijn ex-klas genoot van het Vossiusgymna sium,de oerkomiese toneelspeler Wik Jongsma,die al in de eerste klas dat naar Charlie Chaplin gemo delleerde tiepetje Dorus van Tom Manders zo goed kon imiteren, meer dan dertien jaar aan de drank is geweest,dat zijn wijf er al lang vandoor is en dat hij er tien jaar ouder dan ik uit ziet ofschoon we van de zelfde leeftijd zijn?Hoe krijgt een mens het vandaag de dag voor elkaar,zou U kunnen zeggen.

 

Een andere klasgenoot van het Vossiusgymna sium was de nu al weer jaren aan de Oudebildt dijk in Friesland woonachtige auteur Martin Hartkamp.

 

Ik kwam Martin in die zomer van 1967 weer tegen in de Nieuwe Spiegelstraat 46 waar hij met Heere Heeresma langs kwam,daarna zag ik hem nog een paar keer op zijn adres in de Lange Leidsedwars straat  en in 1993 bleken we vlak bij elkaar in Fries land te wonen.Nee,het adres kan ik U niet medede len,want de auteur stelt prijs op zijn privacy.Ik herinner mij Martin in de eerste klas van hetngymnasium als een grote, melancholieke jongen, die in de zomer een grote korte corduroybroek droeg.Heel kort zaten wij beiden in een clubje dat voor de schoolavond een scene uit een stuk van Shakespeare zou opvoeren.Het kon mij nauwelijks boeien dus ik haakte al gauw af.Dat jaar heb ik met Martin nauwelijks een woord gewisseld.Na een paar maanden begonnen zich in die klas vriendschappen te ontwikkelen, maar ik stond eigenlijk overal buiten.Niemand van die klas die ik later nog sprak kon zich mij herinneren.In 1967 kwam ik Martin Hartkamp die in gezelschap was van auteur Heere Heeresma weer tegen in de Nieuwe Spiegelstraat 48 in het antiquariaat waar ik toen tijdelijk werkte na die kweekschool voor onder wijzers en zij kochten toen beiden een tekening van mij.Bij Heeresma ben ik nog een keer op bezoek geweest, maar dat was een en al moedwil en misverstand van zijn kant, dus had ik daar na die eerste keer ook helemaal een zin meer in om me te laten koeieneren door een auteur.die als copywriter in het dagelijks brood moest voorzien.Bij Martin ben ik nog een of twee keer in de Lange Leidse dwars straat geweest, maar ik kreeg niet bepaald de indruk dat ik erg welkom was.We kregen ook nog een meningsverschil over een sociologiese kwestie en we hadden een andere politieke opvatting, dus ik vond weinig respons voor mijn ideetjes. Onder tussen was het mij wel opgevallen dat zijn toenmalige universitair geschoolde vriendin en latere vrouw altijd zo mysterieus glimlachte als ik haar tegen kwam bij de bakker en dat legde ik uit als minachting voor het artiestendom en een grove aantasting van mijn beroepseer.Dat was een mis interpretatie,want toen ik van haar een foto in de Volkskrant zag begin jaren ’90, toen zij als criminologe betrokken was bij het Yoegoslavië tribunaal glimlachte zij ook heel innnemend op de foto.Ze is dus criminologies gezien gewoon een glimlacherig tiep.

In elk geval concludeerde ik die zomer van 1967 en 1968 dat ik met auteurs heel weinig gemeen had als beeldend kunstenaar,een beroepscategorie   waar de geborneerde heren en dames schrijvers van uit hun discipline op neer keken.Er zijn van die bepaalde Amsterdamse beeldende kunstenaars die auteurs achter na lopen zoals die kaalkop Sjoerd Bakker, maar daar heb ik toch wat al te veel zelf respekt voor om dat slechte voorbeeld te volgen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.