Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
30 augustus 2011, om 08:45 uur
Bekeken:
626 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:
263 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het vloog de deur uit en ik er achter aan!"


HET VLOOG DE DEUR UIT ALS EEN ZESTIEN KLEPPER TURBOTIET OP WONDEROLIE !

 

ALS OUDERE AUTEUR EN BEEELDEND KUNSTENAAR LAAT IK MIJ DAAROM NOG NIET ONDER SPITTEN EN DAT ZULLEN ZE WETEN OOK !

 

Meestal staat onze oude, bebaarde bard vroeg op en gaat  met knikkende knieën en krakend egewrichten stijf van de reumatiek aan een tekening werken. Daarna is het even snel ontbijten en schrijven tot een uur of twee om voor een boterhammetje te pauzeren en de post in te zien, daarna loopt hij wat rond in zijn ruim bemeten park dat zijn huis omgeeft en realiseert zich bij The Ole Oak Tree dat hij meer overleden dan levende artiesten kent, plengt een traan om wat niet meer is maaar eeigenlijk wel zou moeten zijn en staat daar even bij stil om ter hunner nagedachtenis een yellow ribbon rond de oude eikenboom te binden.

Een symbolische daad. Een krachtig, bezwerend ritueel !

Hij denkt aan hen die de Grote Finale hebben bereikt en aan één van zijn gedichten waarin de prachtige regel :

 

« Toen ik wist

dat ik kunstenaar was

toen was ik het niet meer

en werd ik het pas

toen ik aan de was was

en was het weer niet

toen ik twee vliegen

zag vliegen

en dacht ;

het is ook nooit goed

er is één bij bij»

 

Je reinste naturalistische poëzie waarin de dichter dichter bij huis blijft dan ooit.

Hij mompelt : « Oude mensen moeten er op uit gaan met hun AOW-tje om een groen blaadje of kers vers pruimpje te verschalken maar niet naar een hoerenkast gaan om een temeier zonder brandend rubber om zijn l*l vol te pompen, want dat is een belediging voor de kunst ! »

 

De nakende dood ? Voor U een vraag, voor mij een weet ! De dood dus ! Einde of een nieuwe begin vol van zingeving. Mijn leven is doordesemd  van de gevolgen van WO II. Dat kan een vrouwtje als Helena die ver na de oorlog is geboren zich niet voor stellen. Ik ben een ongewenste vluchteling met een valse pas en een rugzak vol traumas. Dat werd mij goed ingepeperd door mijn grootuders en onghuwde tante. Op school voelde ik dat ik er niet echt bij hoorde. Op het Vossiusgymnasium negeerdde mijn klasgenoten mij. Voor de klasse avond bij Wik Jongsma in de theetuin in het Vondelpark werd ik niet uitgenodigd. Wik is nu al jaren dood, aan kanker overleden. Iedereen die zich tegen mij verzet komt door een ongeluk of dodelijke ziekte om. Gerechtigheid ? Ik gun ze een beter leven.

Ik woon in verschillenden huizen. Mijn boekenkast puilt uit. Ik koop veel boeken. In een hoger tempo dan ik ze uit lees.

Ik eet graag Hollandse kost. Veel vegetarisch maar soms een flinke biefstuk. Ik ben niet principieel. Principelijders zijn de meest vervelende mensen die ik ken. Het doet me denken aan het bevindelijk gereformeerde milieu waar ik te lang in verkeerde. Kwezels en zeveraars. Het viel mij op hoe lelijker iemand was des te geloviger.

Frankrijk is heel wat leuker dan Holland. Er wordt gelachen. Men heeft tijd voor elkaar in de Bourgogne. Er is een vanzelfsprekend contact tussen mensen. In Friesland heb ik mij nooit thuis gevoeld.

Ik geloof dus het laatste –de dood als nieuw begin- als goed gelovig gristen mens die op zondag naar SBS6 kijkt om David Maasbach aan te horen.

Dat zouden heel wat meer webloggertjes ook moeten doen. Het is mijn innige overtuiging. Ik bekommer mij om hun kwaadaardigheid en weet dat het de duivel is. Je reinste demonie. Ik weet zeker dat als we door de laatste deur gaan de waat’rebn der rust al van verre lonken naar de dooie die net binnen komt. De heidenen denken dat ze in een zwarte bodemloze put vallen, dat zou best kunnen.

Ik stel ook wel eens mijn wandeling uit en vertelt mijn gasten een verhaal waar ze weer even op kunnen teren met hun reet vol zweren.

Over die lerares die een kop had als een paardebek, toen ik nog in Heemstede woonde vlak bij Haarlem en de Kennemer kliek nog in de luiers lag in een met strikken en kwikken versierde satijnen wieg in een roze wolk van babytalkpoeder.

Die lerares was maar een paar jaar ouder dan ik, daar ging ik vaak mee op stap naar achterafknijpjes want de dame lustte wel een stevige keil. Ze was na een paar liter alcohol een verwilderd renpaard dat leefde op gauloises, drank en pizzas en dan slingerde ze iedereen van haar rug af als je er op klom of even aan haar tieten zat en onder haar rok en zich dan alleen voor iemand seksjuweel in wilde in spannen als ze een mudje chips en bier kreeg. En dan bedoel ik een Amsterdamse mud dat is ongeveer zeventig kilo in een jute kolenzak gedragen door een half waanzinnige koelie met een veneriese kolensjouwerskop.

Ik spande haar dan als ze stomdronken was na het café bezoek voor mijn hondenkar in d’r nakendje en met dat karrteje klakkerde en jakkerde ik dan als kunstenaar vervolgens naar de ochtendienst in een gereformeerde gemeente. Onderweg kreeg ze stevig met de zweep, hetgeen ze als beroepsmasochiste heerlijk vond, dan liep ze nog harder.

Tijdens die donderpreek werd er meestal gepreekt tegen alcohol, roken en de bioscoop, maar dan liet ik haar als dronken paard gewoon buiten staan bij de kerkdeur, maakte haar vast aan een regenpijp als een hond, daar had ik veel succes mee.

Op die hondnekar had ik geschilderd « de hoer van Babylon » dat was zij dus en voor een meier mochten de kerkgangers na afloop van de dienst een ritje maken.

Eigenlijk pooierde ik haar dus uit, maar dat vond ze prima als dronken paard. Leer mij de vrouwtjes kennen ! Hahahaha !

De artiest verontschuldigt zich en verdwijt door een nog niet eerde door mij opgemerkte geheime deur in de gemetseld muut die zijn park om ringt, teneinde aan de andere kant al wild plassend zijn berstensvolle blaas te ledigen zonder na afloop zijn handne te wassen.

Hoeveel malen per dag moeten de aanwezige gasten naar het gezeik van onze levenskunstenaar luisteren als hij de gouden waterval klaterend laat vallen in het struweel ?

 Is hij de man van de Golden Shower of het Gulden Schot ?

 

Hulde voor de man die lulde, denk ik bij mijzelf. Zal ik het hem vragen of toch maar niet ? Ik aarzel. Nee, toch maar niet. Je weet het maar nooit !

Mooie gelegenheid om U er eens aan te herinneren dat hij de schrijver is van het meest verkochte boek aller tijden in Holland :  « Met jouw waldhoorn tussen mijn alpen »

Geschreven op een zoldertje met los liggende planken gedurende de Grote Oorlog, een boek dat geëvolueerd is tot de seksjuwelen Bijbel van de naoorlogse jongeren.

In die oorlog konden de mensen maar twee dingen doen : neuken, nog eens neuken en elkaar voorlezen uit de fabels van La Fontaine, daarna weer neuken of ganzeborden en Mens erger je nieten bij een kopje brnadnetelsoep en gefrituurde bloembollen. Uit ouwe fietsbanden maakten ze con dooms. Honger en armoede maken creatief.

Dat clandestien gedrukte boek bij de Vrolijke Vrijbuiterspers vloog dus  van de persen af met de vaart van een tiet op wonderolie. Het boek was op de zwarte markt door zwarthandelaren voor astrono mische bedragen verkocht en ik had nog steeds geen rooie cent gevangen.

Er waren verschillende uitgaven van op de markt verschenen. De uitgever had een flinke partij ahndgeschept papier in zijn kelders liggen, waarop men aan vankelijk het boeiende verhaal « Nonkel Sjef, vertel mij nog eens over Adolf Hitler » had willen drukken, maar toen het tij in 43 keerde bedacht de uitgever zich, gooide zijn NSB speldje weg in ging papier en schrijfmachines aan het verzet leveren opdat ze hem na de oorlog als verzetsheld zouden kunnen eren en belonen.

Dat werd dus nu de feeste editie van  « Met jouw waldhoorn tussen mijn alpen » verlucht met pornografische tekeningen van een kunstschilder die eigenlijk typograaf was. In een vetleren kaft goud op snee met koperen sloten, net als de Statenbijbel. Honderd en vijf en zestig gulden per exemplaar in genummerde uitgave in eenmalige druk van duizend exemplaren.

Wat zien ik als ik mijn uitgevers contract in kijk in de kleine lettertjes die ik nooit gelezen had ? Dat ik uitsluitend een geldend percentage krijg over de ingenaaide exemplaren met slappe kaft, maar niet van de genummerde uitgave in leer gebonden. Per boek scheelde dat mij dus zestien en een halve gulden aan royalties.

Nou was een gedeelte van die uitgaven dus ingenaaid maar ik voelde me goed dubbel genaaid ! Het heeft mij dus zestien en een half duizend gulden gescheeld aan inkomsten en dat was vlak na de oorlog een kapitaal. Dus ik naar de uitgever, een dikke patser met een eeuwige bolknak in zijn bek en een kop als een onweerswolk die elk moment op uitbarsten kon staan.

Hij heeft nog een keer W F Hermans het raam uit proberen te gooien op een feestje, toen heb ik ‘m tegen gehouden anders was het toch een groot verlies voor de literatuur geweest in 1949 als Hermans te pletter was geslagen.

Die uitgever begon meteen te vloeken en te tieren : Bejjenou helemaal besodommieterd met je misjpoge ? Ik heb alle risicos gelopen met dta kutboek waar geen touw aan vast te knopen valt en op elke bladzijde wel geneukt wordt en het constant over kut en lul gaat, noem jij dat soms literatuur? Ik heb alles gefinancierd van dat rotboek, heb Jan en Alleman belazerd. Ik wou gotsamme ook eindelijk wel eens wat gaan verdienen en of dat over jouw rug gaat zal me worst wezen en nou mijn kantoor uit, opgesodommieterd, klootzak !

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Marije Melzer
flonkerende ster van BP

Geplaatst op: 2011-08-30 11:19:35 uur

Ik schud mijn veren los
nu mis ik het bomenbos

Geplaatst op: 2011-08-30 10:59:43 uur