Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 augustus 2011, om 09:03 uur
Bekeken:
726 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
229 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ut Aliquid fiat. Steek een vinger in eigen gat. "


Ut Aliquid fiat. Steek een vinger in eigen gat.

Frank stond in het provinciaal ziekenhuis naast het bed van zijn schoonmoeder. Na een lange ziekte was haar onaantrekklijke lichaam verdroogd en ineen geschrompeld tot de afmetingen van een achterlijk gebocheld gehandicapt kind met een waterhoofd dat te lang naar middeleeuws voorbeeld in een houten blok krom gesloten was geweest als preventieve straf op een niet begane misdaad. Op het nachtkastje stond een foto van de een of andere zelf ingenomen roomse prelaat met een zware hoornen bril en een geknepen rooms pruimedantenmondje de zieke koud en verwijtend aan te kijken.

Frank voelde al jaren niets dan walging en minachting voor haar. Hij was hier alleen omdat zijn echt genote hem had verzocht met haar mee te gaan voor een definitief afscheid. 
“Ik ben nog een goed gristenmens van de protestantse denominatie dat ik niet ter plekke haar broze kippennek met de strumakrop die haar steeds meer op een slachtkip had doen lijken heel langzaam dicht knijp terwijl ik geniet van de doodsrochel en uren later tenminstee nog its zou hebben mee te delen aan de bar van buurtkroeg De Vette Bobbelomaan aan kunstenmaker Beer Bokito”, dacht hij bij zichzelf. 
Wat valt er aan afscheid te nemen als je elkaar nooit hebt gekend of ontmoet en meer dan 25 jaar alleen maar hebt moeten luisteren naar roomse hypokriete racistiese bakerpraatjes en zoethoudertjes? vroeg hij zich af en glimlachte honend om de poppenkast. 
Ze was nooit meer geweest dan een rondwandelende gemeenplaats op haar dikke olifantenpoten. 
Wat voor een man kon van zo’n geval houden zonder homosexueel te worden uit walging over haar fysie ke gebreken? 
De dure Sennheiser koptelefoon lag naast haar hoofd kussen. Hij pakte het op en trok met enige moeite de stekker er af, rolde het snoer keurig op en legde hem naast de goedkope radio die op het krypto fascistiese om roepstation radio Vaticaan stond afgesteld. 
Zonder veel moeite brak hij de uitschuif antenne van het toestel. Zelfs het volume van de roomsche klaagliederen zou haar pijn niet meer kunnen verzachten. 
Niemand had het gezien en de verpleegsters zouden haar zelf de schuld er van geven en als ze veel stennis maakte goten ze mischien nog wel en dodelijke hoeveel heid insuline in de zak met fysiologiese zout oplossing die aan een verrijdbare kapstok op wielen die naast haar bed stond en die ze elke morgen met zich meevoerde als ze dankzij de rollator als een kont op wielen naar de gemeenschappelijke wacht ruimte,dat voorportaal van de dood,ging om haar stokdove echtgenoot,een gepensio neerde, verbitter de egocentriese belasting ambtenaar, die er nog steeds moeite mee had dat de nazis niet de tweede wereld oorlog hadden gewonnen, te begroeten.

Eigenlijk ben ik veel te goed voor deze wereld, over peinsde hij. Een ander had haar al jaren geleden uit haar lijden verlost. Eén spuit en het was tegenwoordig bekeken.Er zou geen haan drie maal naar kraaien. Niemand zou de speldeprik van de dodelijke injektie opvallen en de druk bezette hoofd van de kliniek zou zonder aarzelen een verklaring van een natuurlijke dood afgeven.Fluitje van een cent! 
“Wie is U, meheeer? Is de soep al getrokken van de kippenbotten?” vroeg ze toen ze haar ogen opsloeg. 
Dat weet je zelf wel, ellendig mormel! 
Issu de dokter, meneer? 
Ik kan U van Uw roomsche haat niet genezen. 
Heb ik de injektie al gehad. 
Geen idee van. Wat maakt het trouwens uit. Een death trip is een one way ticket! 
Ze kreeg plotseling een kramp in haar darmen, die net als bij haar man altijd al een gevoelig punt wa ren geweest. Een kenmerk van sexueel gefrustreerde mannen en vrouwen. 
Ik ga er maar weer eens van tussen, kutwijf en doe ze de groeten in dee hel vanavond zei hij zonder verder afscheid te nemen.

Midden in de nacht werd er op de GSM  gebeld.Kort en formeel deelde een hoofdverpleegster die kennelijk ook niet veel zin meer in had mede dat ze eindelijk in coma was geraakt. Dat is ook maar het beste voor zulke gevallen,voegde ze er troostend aan toe. Hij drukte emotieloos de telefoon uit met de O.K, toets. Een buitengewone luciede helderheid beving hem. Alle dingen werken mee ten goede voor wie ge looft, herhaalde hij half hard op. Vage geluiden uit het weiland rond het huis leken ongewoon zuiver en betekenisvol. Ieder geluid droeg een gekodeerde boodschap met zich mee. De geluiden bleven hang en in de slaapkamer. Laat maar hangen dacht hij en stopte een ohropax in ieder oor om volkomen van de wereld geisoleerd te zijn. 

Hij stond op, trok zijn blauwe jeanspak aan, pakte een blikje Tuborgbier uit het six pack, maakte het open en klokte het naar binnen.Een retourtje ziekenhuis.

 

De man van de lift, een broeierig kijkend zwartjoekel met verblijfsvergunning keek hem vijandig aan. Een rond wandelend voorbeeld van de legitimiteit van de rassen segregatie zoals tot voor enkele jaren in zuid Afrika normaal was.Hij was het eens met de sticker van CP 86:het is fijn om blank te zijn.White Power! 
Ze lag op haar zij. Hij trok een stoel dicht bij het bed om haar stervensproces te kunnen bestuderen. De afbraak van het menselijk lichaam was een groot wonder! Ze mocht blij zijn dat ze nog recht op een zachte dood had! Elke arts met enig gevoel voor intermenselijke verhoudingen zou onmiddellijk de gifspuit pakken bij het eerste consult en haar uit haar lijden verlossen.

Hij stak een Golden Fiction op uit het aangebroken pak je alheowel hij liever een Luccky Strike had. Roken is een bedreiging voor de volksgezond heid stond op het pakje als waarschuwing. In ieder geval was hij dan in het ziekenhuis aan het juiste adres.

Ik ben hier, al zie en hoor je me niet in je coma! zei hij onderuitgezakt op de stoel en blies een rookwolk uit. De porieen van haar huid waren zichtbaar en geopend om tegen beter weten in het laatste restje leven uit de anti septiese omgeving op te kunnen zuigen. Meer dan een bloedzuiger was ze nooit geweest.

Het enige zinvolle als eerbetoon aan het leven was op deze plaats de zipper van je gulp omlaag te trekken, een potje gaan masturberen, de volle lading in haar gezicht sspuiten tot het bezoek uur om was. Tissuerollen, aantrekkelijke verpleegsters en veegploegen voor een helpende hand genoeg en tijd zat!



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.