Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
22 juli 2011, om 11:52 uur
Bekeken:
567 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
266 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Geschater in Arti et Amicitiae te Amsterdam"


Hoe in- en inmenselijk ik tegenwoordig omga met de allochtone medemens...

Het geschater is alweer niet van de lucht in de sociëteit van Arti et Amicitiae te Amsterdam waar de artist al sinds 1972 lid van is en waar voor hem de vriendschap nog altijd boven de kunst uit gaat.

Fred zit op zijn geliefde plekje vlak bij het raam, wat verscholen aan de lange tafel op een bank en als hij zit dan zit hij ook en staat niet op voor een collegaatje.

Naast hem de beeldend kunstenares/auteur Isis Nedloni (liever spaghetti dan macaroni).

Ook een dozijn zwart gerokte obers met gepommadeerd kapsels is aangeschoven om in ademloze bewondering naar de eloquente artiest te luisteren die vooral glorieërt in zeer kleine kring vanwege de beperkte draagkracht van zijn hese, haperende stem, maar dikke portefeuille. Zóóón tiet vol met poen!

Het is bijna zeker dat hij voor de klas ener lagere school een begenadigd schoolmeester van de onderbouw zou zijn geworden met zijn beschaafde stemgeluid van een wat hoger gestemd timbre, ware het niet dat zijn toenmalige streng gereformeerde verloofde van de op art. 31 vrijgemaakt gereformeerde Stichting De Kalebieten hem met het gemak gereformeerden nu eenmaal eigen omver had geluld door een schip vol Bijbelteksten naar zijn ongeschoren artiesten bakkes te smijten tot hij murw was … maar dat is weer een heel ander tranen trekkend verhaal, dat bewaart hij voor een volgende keer, dat is me een tearjerker, als hij daar over begint is een Oldeboornster boerenlullenzakdoek ter grootte van een bed overtrek nog niet genoeg, dus dat moesten we dan maar niet doen.

Gezegend met een heel tieperend, soms zelfs meeslepend, nasaal stemgeluid dat de aantrekkelijke kunsthandelares Janna van Zon zich na al die jaren nog steeds weet te herinneren ondanks dat zij hem vijfendertig jaar geleden voor het laatst in Galerie Mokum gesproken heeft en waar hij nu al weer enkele jaren mee correspon deert, maar zelden of nooit ziet.
De druk bezette agenda van onze raskunstenaar die overal schittert door afweigheid bij boekenballen en prijs uitreikingen matcht zelden met andervrouws agenda en wat dan nog; zijn geliefde Isis ziet haar compaan niet gaarne in aantrekkelijk vrouwelijk gezel schap van derden met de handjes onder de eikenhouten Berlage tafel. Gelijk heeft zij want wij kennen onze artistieke pappen heimers maar al te goed! 
Fred is geen uitzondering en verhaalt als overtuigd aanhanger van de Westerse cultuur maar al te graag uitvoerig over buitenlanders, die volgens hem allemaal naar kaneel gemixt met kokosnotendrank met een rietje ruiken of naar knoflook en wilde limoenen uit hun zuurstok.

Een geur waar hij al lang buiten kan en niet aan verslaafd is zoals menig van de pot gerukte socio met een paling broek vol naaste liefde. Hij heeft nog altijd schijt aan autoriteit en aan de multiculti samenleving, bemint de traditie in de schilderkunst, is anti Oranje gezind en wil dat Nederland onmiddellijk massaal terug keert naar de blanke top der duinen om aldaar ineen te zijgen in eenparig gebed om de ramp die Nederland te wachten staat af te wenden, zo de Heere Heere der Heerscharen het wil, want aan Zijn Zegen is alles gelegen en komt hangt er dauw dan komt er regen!
En hoe gaarne hij niet de reine, ongerepte Nederlandse maagd  met heur fiere borsten, volle heupen, ronde popo in al haar glorie in de golven van de branding des levens aan schouwt, daar kan hij uren over door gaan.


“Hier in Frankrijk woon ik tussen de afstammelingen van de Hugenoten en dat scheelt weer een slok op een borrel, want je weet waar de ander het over heeft als hij los barst in zijn krimineel getinte kolere. Ook daar weten zij dat aan God's zegen alles is gelegen en wie hem wederstaat wordt een doorregen lapje dankzij de drietand des duivels. Nu veroorzaakt de Bijbel vooral heibel. Zo moet het ook. Geeft niks want herrie trappen zit de mens in gebakken.
Wat er allemaal aan de kant van de weg staat in de Bourgogne en zich daar in het volle zonlicht afspeelt!

Niet te geloven. Die wijven hier zijn breder dan hoog en hebben allemaal cous cous snorren en harige poten, staan ongegeneerd op het trottoir te tepeldraaien, zodat ik van de weeromstuit bijna weer voor het perfide roze leven ga kiezen, omdat ik in mijn open gewerkte behahaha zelf ook toevallig een tepelman ben. Ze hoeven er in hun nooddruft maar naar te wijzen en ik ga gelijk door de knietjes om de andere de noodzakelijke lippendienst te brengen. Bef, bof, baf, pies en broederschap. De idealen van de Flower Power Generation.

 

Eeuwen incest zien op ons neer als wij van Couloutre langs 's Heeren wegen naar Donzy rijden in onze Peugeot Partner Diesel met airco en radnddebiele sukkels kijken ons aan met die niets zeggende starende koeienblik en de herkauwende dikke biefstuk tong half uit de mond, welbekend van die Mongolen uit Friesland en Groningen.
Het overgrote merendeel van die Fransen is geen verschrikkelijk volkje van nature, maar toch.

Lang niet zo erg als de KutDuitsers, de KutMarokkanen van Rob Oudkerk, de Kut Arnhemmers, de Kut Haarlemmers, de Kut Spanjolen en U hoort mij niet te lang spreken over de Kut Friezen van Ed Nijpels, de Kut Groningers van Rommert Boonstra en de Kut Rotterdammers van Leen en Ria La riviere, hoewel volgens extreem rechts de Kut Polen in hun busjes alles slaan met hun troffeltje, maar die werken zich de pest pokken en dat vooroordeel tegen die mensen slaat voor mij weer als kut op Dirk, voor zover Dirk niet op kut slaat, want zo is Dirk wel na zijn scheiding van Annemarie. Lang leve de singles, die komen er wel!
Ik ben eigenlijk tegen zulke kwalifikaties en veroordeel discriminatie ten alle tijde.
Menig weblogger begrijpt dat niet. Ik kan hem niet verder helpen en zal ook niet zo gauw zeggen Eigen Volk Eerst, maar wel Zoenvis en Fred van der Wal eerst.

De multi culturele samenleving is geen aanwinst. Ik juich de import ook beslist niet toe. Hoe meer zielen hoe meer vreugd, zeggen ze, is de PVDA ook weer blij, blij, blij met je handjes op je hoofdje en je handjes in je zij. Wat gelukkig dat we nu eindelijk werknemers uit Polen binnen kunnen ha len, die voor een krats je woning piekfijn op leuken en ook die fluwelen lievelingen van een Suri namers en Antillianen met hun soepele lijven plus olievaten muziek, dat klink zo heerlijk folklo ristisch en dan die schátten van Turken met hun befsnorren, die volgens auteur Heere Heeresma hem jaren geleden nog wel eens gniffelend in hun kleurige kaftans verrukt zijn komenvertellen: “Mieneer, die Nederlandse regering ies hartstieke gek. Ieke niet werken, ieke toch als maar door heel veel geld krijgen!”
En daarna om een paar koewartjes vragen voor de autobus naar de Bijlmer of de Indische buurt. Alweer zegt Fred hartelijk lachend dat hij zulke uitlatingen zeer kwalijk vindt.

Heer Heere "Herpes" Heeresma is een proto fascist, dat weten we toch allemaal en dat ongelet terde zoontje van hem met zijn verkreukelde smoelwerk, die pappie nawauwelt even erg.

Onder het gelach van de toehoorders arriveert juist een ober die duidelijk van mediterrane komaf is. Hij kwakt de koffie onverschillig op tafel en tracteert de gasten aldus op kopjes met een donker bruin voetbad.

Fred laat zich als internationaal, breed denkende kunstenaar niet gelijk kennen.
“Hartstikke bedankt, boy! Hier heb je een nickel en een dime, want dat lijkt mij een ruime beloning van je klant gerichtheid.

Ga maar gauw terug naar de keuken borden wassen, waar het net zo warm is als in je eigen land, anders vat je nog kou, boy, op je ballen! Niet in de soep staan rochelen of pissen, want daar ben ik als witmens niet van gediend. En neem er van mij nog eentje op kosten van de Bond Van Wederzijdse Saamhorigheid, want we moeten het ‘m toch met elkaar lappen in ons kleine kikkerkutklotelandje voor het onder loopt, hè!

Zet maar op de lopende rekening en je kraag voor alle zekerheid op, want wie het breed heeft laat het breed hangen en voor je het weet heb je ook nog een kou op je nek en kan je alweer de ziektewet in! En wij maar betalen voor jouw lol!” zegt Fred warm en glimlacht begrijpend.

“Ziet U nou wel hoe inmenselijk ik omga met autochtonen, hunderd tausend Heisse Luftballonen, allochtonen, directeuren en bedienden. Welk een barmhartige eenvoud ik uit straal naar de eenvoudigen van geest in het bijzonder en de minvermogenden in het algemeen!
Wie goed doet, altoos goed ontmoet, dat is een puur Bijbelse waarheid!

Als iemand die onder schrijft dan ben ik het wel… gotsalmebeware! Ook de beroepswerkeloze of voortijdig uitgerangeer de wetenschapper heb ik diepe compassie mee...diepe compassie! Of ik iets kan doen aan hun zelfhaat? Nee.”
De ober kijkt om en lacht breeduit. Van der Wal is ook hier innig geliefd, net als aanvankelijk in het Amsterdamse kunstenaarsplantsoen. Toch moest hij in de jaren zestig een uitnodiging voor mondelinge kennismaking van de vrijgevochten, promiscueuze beeld houwster M. V. af slaan omdat zij te brede heupen had en communist stemde en hij niet.

En hoe hij op de slaapkamer van Mila H. haar vierkant uitlachte omdat zij portretten van Lenin, Mao en Che Guevara boven d’r bed had hangen en Catharina S. verstandiger wijze jaren lang een portret van Fred van der Wal boven haar bed op het bloemetjes behang had geprikt om zich bij klaar te vingeren. Héél verstandig van die leuke, slanke meid! Niet dat hij er bij die meiden nog in kan met zijn pientere pookje sinds mensen heugenis, maar dat mag de pret niet drukken...hij zou niet eens willen nu hij de Grote SuperZoenvis Isis Nedloni heeft ontmoet!

frederico di pornotaria DI TAALBEEST / 29-06-2007 19:58
Ik blijf lachen, wat had U dan gedacht?



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.