Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
15 juli 2011, om 09:34 uur
Bekeken:
721 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
302 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Vanaf dat moment nam ze mijn Bowlingbaan baan serieus!"


VANAF DAT MOMENT NAM ZE MIJN BOWLINGBAAN BAAN ALS BALSTURIGE PARKEERWACHT SERIEUS. 

Vanaf dat moment nam ze mijn Bowlingbaan baan als balsturige parkeerwacht serieus.

Coetjeboe del Sol juli 2011

Als ik de vreselijke warboel van de wereld die zo dweerelt waarin wij leven –alle vlees is als gras, nee, gelijk een vluchtig gas, het duurt maar even- zie gelijk een waterdruppel uit de sloot door een microscoop, zo lees ik de teksten die ik er over heb geschreven, na geschreven, geplagieerd, geïmiteerd, geflambeerd, geparkeerd, gesorteerd, uitgerangeerd, verstjeerd, herken ik mijzelve met mijn bevende banale banaan niet langer in de eens zo witte, onbevlekte paginas van mijn (m)anuscript dat dit jaar bij de Beste Uitgever van Nederland gaat uitkomen, behalve als het niet uitkomt, paginas die zwanger van de letters gaan en onder de druk bezwijken van inhoudsloze mededelingen, gezwans, gezwets en gezwatel, gelul en geratel, leugens en flauwe kul dikke lul. 

Niet op de aambeelden van de door de koudwals gestanste gehamerde woorden die in de herinneringen van de supersone smederij liggen te sluimeren tot de dubbeldekker doornroosje het aambeeld kust met een vurige snelheid van wel drie maal de geluidsnelheid ploppend als we het pientere pookje van de tijdmachine in de versnelling zetten naar Tau Ceti. De hete plaats waar ik heb geleefd in vorige levens doet mij niets meer maar ook niets minder. Karma telt niet meer.

Het vuur! Het heilige vuur van Swami Banani uit zijn sloffen. De tongen die boffen! De speeldoos die de Ramayana rammelt en de berende Baghavad Gita giert door de gebedsmolens van mijn koortsachtige hersenen die staan te koken in onze imploderende atomaire bestel! 
De fysiognomie van de geloken ogen hebben nimmer een mens bedrogen. 
Wie de ogen luikt en het eerste het ruikt heeft zijn billen gebruikt! Zo zei Goeroe Swami Knuckelhead onlangs nog op CNN.

Iedere keer dacht ik vooruitgang te boeken maar kon ik de existentiële vraag waaruit die voor uitgang nu precies bestond in puur filosofische zin nooit beantwoorden, belemmerd door de koorden van het ingesnoerde dag bewuste die de lust dempt tot aan het onbewuste en dat verontrustte mij niet weinig omdat ik grensverleggend bezig was geweest met een dramatisch doordrammend film script op aanvraag van een Grote Progresssieve Omroep die bij nader inzien van niets wist. Toen heb ik de EO maar aangeschreven maar die gaven ook geen antwoord zoals het in omroepland hoort. 

Ik tob in symbolische zin nog steeds met de troffel der geloofwaardige gemeenzaamheid in mijn ene en een zak truffels van het kosmische mededogen in de andere hand dat leidt tot orgastische origami en andere knipsels uit het neuropsychobiofysiologische veld dat ons allen etherisch omringt en in onze eeuw onderzocht door Professor Rummikuttel zal gaan worden en nieuwe grenzen opent om de Sehnsucht naar het wilde woeden van de wereld terug te koppelen op cybernetische wijze dus binnen bepaalde grenzen schommelend om de norm, anders heeft de stuurkunde ook geen zin in het grote kosmische geheel dat ons allen kosmologisch om spant en overkoepelt door het onderkoelde licht van duizend zonnen dat in ander mans water schijnt zonder te gaan klotsen door botsende vooronderstellingen die elke vooruitgang in het menselijk denken beletten waar de wetenschap faalt. 

Deze nacht heb ik besloten uit Hoofddorp dat ik geregeld bezocht in mijn astrale reizen die het deeg doen rijzen van het onbewuste en waar ik door het Sanskriet machtig te zijn een lullig optrekje onder de hanebalken had gevonden voor veel te veel geld …, weg te gaan voor mijn kop saffraan ziet. Voor goed, omdat het moet. Ik kon het niet meer opbrengen dan ik kon opbrengen, dus liet ik mij overal van afbrengen als ik weer eens Los Parakwaajos draaide. 

Tante Greet van Sporenberg te Vaals betaalde tot nu toe alles en was dat niet toereikend dan was daar nog het UWV als kruk om niet om te vallen en natuurlijk Pa Pielejojo die elke maand ook een behoorlijke kluit in het riet stuurt als ze haar salaris beurt bij de Rambobank en ik weer eens blut of total loss gezopen op een terrasje zit te filosoferen en te niksen. 

Verhuizen en weer opnieuw beginnen te miezemuizen bij het ruisen van de zee of was de trekker defect van de plee, die mij associaties met verre stranden gaf. Ons gehoor kent frekwenties die zelfs ik niet kan horen. Een diepe gedachte!
Ik weet het niet meer en raakte verward. 
Ik moest mijn professsor maar eens bellen om goede raad. Bij ons op de Volksuniversiteit zeiden ze altijd "Goede raad is niet duur maar je speelt wetenschappelijk gauw met vuur "en dat knoopte ik goed in mijn oren als we een uur kolleezje wetenschapsfilosofie kregen door docent drs. Steun Niekamp, voorzitter van een kunstenaars vereniging. Hoogtepunt van zijn carrièrezucht. 
Het verlangen, om ergens anders op deze wereld een plaats in te nemen met mijn hangtieten en dikke pens, begint een duivelse dagvulling te worden. 
Een temptatie van de Heilige Antonius a Deo. Heb net reageerder de bloemensnuffelaar op het blog betiteld als de bloemenswaffelaar bloedblaarbobbelaar kant en klaar! Moet ie maar niet zo dollen, die Hollebolle Gijs!

Terwijl ik op bed lig te piekeren met mijn hand in mijn kruis -piep zei de muis in de voorhuid van mijn Pippi Lull kinderfabriek- waar ik heen zal gaan als ik het af leg begint het al weer te regenen. Ik hoor de regen door het dorre gebladerte ruisen en tuimel uit mijn doorweekte bed. De tunnel van mijn geweten wordt geschud.

Ik wil plotseling weten of het niet raar is om één bal te hebben die groter is dan een ei en één bal die kleiner is? En dan nog verdwijnt die ene bal soms helemaal naaar binnen en wil ie net als het weermannetje niet meer naar buiten komen als het weervrouwtje weer aan mijn Pippi Lullhannes begint te friemelen als ik half lazerus bewuste loos mijn valiumpje slik en het één en al impotentie is wat de klok slaat. 
Ze dacht in het begin dat ik echt maar éénballig was net als Hitler die ook één bal had, de andere is nooit gevonden door de geallieerden die genetisch onderzoek wilden doen om de nieuwe mens op te kweken uit die bal en daarom wilde zij de verloving op die gronden verbre ken tot ik de andere bal uit mijn buikholte mijn zaakje in duwde en riep "Piep, zei de muis in het voorhuis! En dan is er koffie van Tante Boffie!" 
Vanaf dat moment nam ze mijn Bowlingbaan baan als parkeerwacht serieus. 
Ik vertrouw dit toch niet helemaal als ik over mijn vette pens met een zakspiegel de ballen bekijk. Het lijkt wel alsof ze met de week groeien! Toverballen? Dan moet ik er maar weer eens op laten zuigen. Honey, I'll shrink the kids!
Ik wil een afspraak met de lullensmid. 
De onrustbarende ballen kunnen die baren op de woeste baren van de middellandse zee voor twee als ik op mijn waterskoeter helemaal toeter zwemmers over vaar? 
Ook zijn mijn ballen veel groter dan die van mijn vrienden en mijn broers. 
Is dat wel normaal? 
Great balls of fire? 
De stemmen beneden mij zijn nerveus. Tafels en stoelen worden om ver getrapt. Het vergroot de verwarring die mij toch al beving door de gedachte aan mijn bal last na die aardbeving en vulkaan eruptie.

Ik hoor een natte wind om mijn klotsende rotsen lawaai pijpen. Ik ben het zelf. Laat maar waaien. Lekker is maar ene vinger lang hoor en al weer een natte, bruingele plek van een halve meter op het linnen. Pa zal weer blij zijn dat ze als wasbever wat te wassen heeft met d’r voor poten achter de tobbe, die ouwe dobber. 

Moeders roepen hun kinderen van de wee zee.

Pietje, bejje nou nog niet uitgescheten?

Je zit vol met shit, man!

Drie in de pan!



(wordt verbolgd)



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.