Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
16 juni 2011, om 11:28 uur
Bekeken:
668 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:
224 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Men kan niemand vertrouwen, ook zichzelf niet (Deel 1)"


MEN KAN NIEMAND VERTROUWEN, OOK ZICHZELF NIET (DEEL 1)
 
…terwijl onder hun driedelige visgraatpakken een spannend setje kostb’re fijne Franse lingerie schuil gaat! En als het nou lingerie was die van de droogmolen van de buurvrouw was weg gejat, maar het kwam allemaal van respektabele zaken als Hunkemöller Lexis en de Hema, waar geen verkoopster opkijkt als de moderne man even komt passen! 
Daar is toch niks mis mee? Zelfs in Sint Annaparochie kan ik de luxe lingeriewinkel binnen lopen en behas staan passen in de stille uurtjes als de vrouwelijke klanten thuis achter het aanrecht de petattekes staan te schillen.
Of bij postorderbedrijven lingerie bestellen is voor de behahahabewuste man ook een optie. 

Voor wie gebukt gaat onder torenhoge kalvinistiese schuldgevoelens en kompleksen over zijn eigen sexuele voorkeur en identiteit zal zoiets misschien een doodzonde zijn, maar voor mij en vele van mijn gewaardeerde, losgeslagen kollegaatjes is zoiets niet al te schokkend.


Kunstenaars van enig belang, die nu nog mee tellen waren allemaal tijdens hun leven met een heel negatief etiket beplakt. Jan Dibbets is een vreselijke mopperpot, die altijd op alles en iedereen loopt te kankeren, Fernhout was een verwekelijkt moeders zoontje, Bacon een homosexuele zuiplap en gokker, die al op zijn zestiende levensjaar dameslingerie aantrok en daarom door zijn opvoeders het huis werd uitgezet, de fotograaf Muybridge pleegde een moord, Burroughs, die spuiter schoot voor de lol in een dronken bui zijn vrouw dood bij een spelletje Wilhelm Tell, Kerouac was een wanhopige echtbrekende biseksueel, die niet tot een relatie in staat was, een marihuana roker en een zuiplap, Bukowski een drankorgel met een maagzweer dankzij de drank en een sexuele veelvraat, Rimbaud een landloper, Breitner had een eeuwige druiper, Gauguin een syfilis, Modigliani een rondwandelende rochelende besmetbak met open tbc en geslachtsziektes en ga zo maar door. 
Een smakelijk stelletje beroemdheden om op de schoorsteen te zetten, naast die fotos van het koninklijk huis. Zelf deug ik natuurlijk ook van geen kanten, maar dat wist de lezer al lang! 

Er zijn toch wel andere kanten aan het beeld dat de medemens van de kunstenaar Fred van der Wal heeft dan deze roep van Cassandra? 

U zegt het, maar ik geloof er helemaal niets van! 

U noemde Uw ouders een chroniese, kwaadaardige ziekte die pas overging toen ze overleden waren? 

Niet alleen een chroniese ziekte, maar ook een stel immorele parasieten en onbenullige huishoud bacteriën. Niet dat ik mij schaam dat onze ouders de drie kinderen als baby weg gaven omdat alles ze te veel moeite was, want dat is vandaag aan de dag de heersende mode, maar wel wil ik zwijgen over de gebrekkige opleiding van mijn vader die nog geen jaar ulo heeft gevolgd en de nederige positie van mijn moeder als winkeljuffrouw en later als werkster bij een tofelemoonse weduwnaar die als monteur werkte en wijwater per hektoliter drinkt en op sterven na dood is. 

Nee, hoor, daar kijk ik helemaal niet op neer, maar veel nivo heeft het toch allemaal niet, vind U ook niet?

Die moeder van mij heb ik sinds mijn tweede levensjaar niet meer gezien, maar heeft heel cynies heel wat geld opgestreken na het overlijden van mijn broer en op die manier heeft zij en haar man heel wat verdiend aan zijn dood, waaraan ons mamaatje mede schuldig is door nalatigheid. 
Affijn, ze hebben er de hypotheek van die nieuwbouwrijtjeswoning mee kunnen af betalen, heb ik mij laten vertellen en ook nog een onnozel pastoortje van kunnen spekken! 
Over paapse parasieten gesproken! Ik ben mij er overigens zeer van bewust dat het geen enkele zin heeft je op te winden over de lamlendigheid en de domme kwaadaardigheid van mijn familieleden, de onwil, de tegenwerking, de haat, hun bizarre, sexuele afwijkingen en hun afgodiese spiritistiese praktijken. Het heeft weinig zin om ze met één klap dood te slaan, iets dat mij al ex-karateka heel weinig moei te zou kosten, neemt U dat maar van mij aan! 

Heeft U er ooit naar verlangd dat het allemaal anders was gelopen? 

Iedereen heeft zijn niet vervulde dromen te aanzien van die dramas,die het noodlot voor ons in petto heeft en ik zeg U;er is op korte termijn geen oplossing! Op de lange trouwens ook niet! 
Als hadden komt is hebben te laat, zei mijn opoe altijd. 
Van kind af aan heb ik altijd geloofd in een betere wereld -zelfs in de meest uitzichtsloze situaties en grootste wanhoop - en dat was mijn redding. 

Bovendien was ik heel gevoelig voor de schoonheid van de natuur,voor bepaalde muziek en de schone kunsten in het algemeen, maar ook voor het bevrijdende en genezende moment waarop je met je eerste geliefde samen bent en op een duintop op Vlieland naar de zonsondergang die zomer aan zee en het schemerende invallen van de avond zit af te wachten in woordeloze eensgezindheid en spontaan in tranen uitbreekt om de schoonheid van het moment waar op alles even in volkomen harmonie met elkaar convergeert. Heel bevlogen aanhangers van de E.O zullen zeggen; broe der, broeder, in dat moment ligt iets van het wezen van God besloten, maar ik vraag ze; hoe kunnen jullie dat zo zeker weten? Of zitten jullie me te besodemieteren waar ik zelf bij zit? Wellicht zult U als kind van de vooruitgang zeggen:dat is allemaal je reinste kitsch, die bovenaardse, schone gevoelens en al dat mededogen met de naaste, maar dan zal ik zeggen dat Uw inlevingsvermogen en gevoel voor gezonde romantiek is afgestompt. Die tere kanten van de werke lijkheid heeft U misschien ook nooit ervaren in Uw leven. U heeft dan wel de essentie van het leven en een stuk verdieping en trance dentie van het bestaan gemist. In het licht van een grote liefde ziet de schepping er uit als de voorspellende echo van een geheimzin nig, verborgen, groot, oneindig, raadselach tig vredevol paradijs vol veelbelovende perspektieven op de eeuwige toekomst. Als ziende door een donkere spiegel in vele raadselen. 

U weet waar U over spreekt? 

Als ik de wereld zou aanvaarden zoals die is en hoe die op je af komt in de media en ik niet verder zou kunnen kijken dan mijn neus lang was dan zou ik nog het liefst een goede huurmoordenaar of heroinedealer zijn geworden. Of twaalf meiden achter het raam gezet om ’s avonds het hoerenlopers geld en de huurpenningen op te halen, om vervolgens er één of twee een potje beuk te geven als ze te weinig hadden in gebracht. Ja,dat lijkt me wel wat! Ik geloof dat daar toch wel mijn ware roeping ligt! 

De waarde van sommige eigentijdse kunstwerken is volkomen spekulatief en net zoiets als een loterij met een overwegend aantal nieten, houdt U nog steeds vol, maar alles in de kunst wordt toch meer waard naar gelang de tijd verstrijkt? 

Sommige optimisten blijven tegen beter weten in graag wachten tot ze een ons wegen, dat is me al lang opgevallen en dan doel ik niet alleen op de sekte der kunsthistorici, die ambtelijk gesalarieerde kaste van gedoktoreerde onaantastbaren, want die hebben nog nooit iets van belang mede gedeeld.

Kijkt U eens: Er zijn natuurlijk uitzonderingen op de regel maar 99 % van de aktuele kunst is over een paar jaar totaal vergeten en weg gegooid in de container of op stoffige zolders beland in een zootje hutkoffers.

De kunstschilder Gestel was in de jaren zestig bij veilinghuis De Zon met een paar tientjes per doek duur betaald en nu brengt hetzelfde werk meer dan een ton op, dus zo nu en dan gebeurt het omgekeerde van mijn stelling ook wel eens, maar het komt heel zelden voor en het is zeker geen wet van Meden en Perzen, zoals weinig bonafide kunsthandelaren en perfide galeriehouders U daarentegen willen doen geloven. 
U kent toch dat zielige geval van dat aantrekkelijke, vers gehuwde, tamelijk naieve miljonairsechtpaartje die van miljonairpaps en miljonairmams een miljonairsaardigheidje mochten uitzoeken en graag mee wilden doen met de mode van het te duur betaalde schilderijen kopen, dus ze schaften een Julian Schnabel aan voor de niet mis te verstane prijs van 225000 dollar (een fooitje!) en dachten daar mee een uitverkoopje op de kop te hebben getikt. Het “kunstwerk” bestond uit een op een houten paneel geplakt in gruzelementen geslagen servies. Drie jaar na de koop was de liefde over en maakte het “kunstwerk” als kunstnijverheidsfrutsel deel uit van de te verdelen boedel bij de scheiding van de twee ex-geliefden om aan de torenhoge financiële eisen van de ex-bruid tegemoet te komen. 
Het bittere noodlot dat hen trof dat er geen kopers waren voor het kunstwerk tijdens de veiling wekt nog steeds homeries hoongelach op onder de kunstknechten van het zeer gerenommeerde veilinghuis Sothesby. 
Een ander zeer treurig geval is Rob Scholte, sinds enige tijd verlost van zijn achterpoten en echtgenote door de ontplofte handgranaat onder zijn autostoel. Een moordaanslag die waarschijnlijk eigenlijk bedoeld was voor advokaat O. Hammerstein, die een BMW had die op de auto van Scholte leek en toevallig om de hoek was geparkeerd waar ook Rob Scholtes auto stond.

De jongensboekenachtige paranoia, het megalomane ulonivo en de onvolwassen dadendrang van Rob Scholte zal ik verder maar buiten beschouwing laten. In elk geval stond de zeefdrukkerij van boven genoemde kunstenmaker te koop tegen elk aannemelijk bod en moet Scholte door geldgebrek gedwongen zijn zeefdrukken aan bieden bij kunstuitleenintellingen in den lande. Het kan verkeren verzuchtte Bredero eens. Goddank is de levensduur van de roem in zeer veel gevallen maar zeer beperkt. Daar zult U het toch wel mee eens zijn. De roem van de kunstenaar is zoiets als een spelletje roulette; we zien wel waar het balletje valt en eigenlijk kan niemand het wat schelen zo lang ze er maar aan verdienen. Het is volkomen willekeurig en heeft niets met talent te maken. 

U verwijt de geachte kollegaatjes niet alleen gebrek aan inzet, aan kennis van de kunstgeschiedenis, aan persoonlijke stellingname, maar voor al ook aan ontbreken van enig intellekt ? 

Voor het overgrote merendeel is het een stelletje sukkels en artistiekerige halve zolen en daar hoef je geen groot ziener of profeet van Bijbels formaat voor te zijn. Het mag toch wel bekend verondersteld worden dat Edward Coley-Burne Jones voor zijn onlangs geveilde schilderij Music bij wijze van voorstudie geruime tijd op zijn rug op de vloer van de Sixtijnse kapel lag te staren naar die schildering van Michelangelos sybillen en profeten. Die Burne-Jones had er tenminste nog iets voor over en dat zijn werk nu 700000 pond opbrengt is daarvan het resultaat. Niemand hier in Friesland durft het te zeggen, maar de rotsooi die Klaas Koopmans, Jan Kurk de Vries, Gerrit Benner of Sjoerd de Vries maken, daar zou een normaal mens met genoeg gesundes Volksempfinden in zijn body hard om moeten lachen of eigenlijk om moeten huilen. Moderne kunst is bijna zonder uitzondering entartete kunst, daar heeft de Heer A.H. groot gelijk in gehad, maar daarom wil ik de holocaust nog niet goed praten. Men ver wart in Friesland artistiek talent met de kwaal te veel alcohol tot je te nemen dan goed voor iemand is of vindt het heel bijzonder als iemand elk jaar bij het vallen van de blaadjes in een gekkenhuis wordt opgesloten of zwaar beschonken in het trap portaal van de galerijflat een nacht ligt te lallen. En als zo iemand dan ook nog in navolging van Beuys een grote zwarte hoed opzet en agressief en verwilderd uit zijn ogen kijkt in het stationsrestaurant in Heerenveen is hij een groot artiest volgens de Friese zede. Die achterhaalde aanstellerij had veel succes in de zestiger jaren maar is nu al lang passé over flakkee.

Alhoewel een griffermeerde doktorandus uit Groningen er altijd weer in loopt, maar die loopt vijftig jaar achter en zegt overal verstand van te hebben, behalve van het werk dat hij doet en dat niet boven het nivo van goed willend hobbyisme uit komt. 

Is het eigenlijk zinvol om beeldende kunstenaars in advies kolleges te benoemen die de subsidies, prijzen, reisbeurzen en werk stipendia toe kennen? 

Nee,uiteraard niet. Zo werkt men vriendjes politiek in de hand. Ik heb zo’n “adviserende kunstenaar” meegemaakt die tien jaar over zijn hbs-a diploma had gedaan in de zestiger jaren , daarna drie maanden zonder goed gevolg psychologie studeerde en cijfers haalde tussen de 0 en de 3,toen maar over stapte bij gebrek aan beter naar economie met het zelfde resultaat,daarna is hij maar gaan “studeren” aan de Haarlemse kunst akademie,waar je al helemaal geen diploma voor nodig had. (Schrijver dezes doelt niet op eeuwige student, annex E.O. producent Hans “doktorandus” van Seventer, maar op het ex-Bennebroekertje D.M. die ik in zijn beginjaren, toen hij nog de schilderijen van Peter Struycken letterlijk na schilderde, nog geholpen heb aan een Amsterdams adres zodat hij twee jaar lang op illegale manier een aardig bedrag aan kontraprestatie op streek als zakgeld ondanks dat hij nog bij zijn paps en mams thuis woonde en als dank mij later zo veel mogelijk ging tegen werken en lichtelijk labiele, overgesubsidieerde talentloze kollegaatjes als die hasjkikker Rik L. tegen me opzette).Op kosten van paps “studeerde” de latere “adviserende kun stenaar” D.M. nog twee jaar aan ateliers ’63 te Haarlem waar hij de plestik objekten van Pieter Engels aardig imiteerde.Daarna epigoneerde hij Jeroen Henneman, Ger van Elk en de slechte beeldhouwer Rückriem,die zo kwistig stukken rots op de grond uitstrooit. Tussen de bedrijven door schil derde hij nog wel eens een doekje in de stijl van de fundamentele schilderkunst na,een richting die in de jaren ’70 hoog in aanzien was bij mensen zonder veel talent. Een beweging die nu in de stoffige annalen van het Stedelijk Museum van Amsterdam is bij gezet. 

Zulke onbenullige epigonen staan binnen dat soort kommissies, die alleen in het leven zijn geroepen om een groot aantal overbetaalde talentloze kunstenaars aan een goed inko men te helpen,hoog in aanzien. Zelfs een ex-redaktrice mode van De Volkskrant, die kletskous Pauline Terreehorst bemant een belangrijke kommissie voor de beeldende kunst en als er wel iets tegenstrijdig is aan dat aanstellerige, vluchtige modewereldje is het de beeldende kunst.

Het Bennebroekertje, dat gefrustreerde sufferdje D.M. was kommissielid van de percentage opdrachtkommissie van de Bijlmermeer en vroeg mij aan steekpenningen 30.000 gulden cash te overhandigen, als ik een opdracht wilde. Dat was zes maal zoveel als ons jaarinkomen in die tijd. Ik heb voor het aanbod hartelijk bedankt en Ina heeft hem vervolgens terecht voor goed de deur uit getrapt. Hij stond maar te zwetsen: Iedereen is korrupt, ook Nixon, dus wij ook! Ik heb toen een klacht ingediend bij de inmiddels opgeheven beroepsvereniging BBK ’69 waar we allebei lid van waren, maar het bestuur, waar veel tekenleraren in zaten, vond die omkoop praktijken een normale zaak en achtte de klacht al helemaal niet ontvankelijk. Ze zeiden letterlijk:”De ene keer betaal jij onder tafel dertigduizend gulden en de andere keer betaalt iemand aan jou onder tafel dat bedrag. Zo gaat dat nu eenmaal onder echte kunstenaars! We zijn geen kommunisten of schoolmeesters, ben je gek! We zijn echte onder tafel revolutionairen! We doen alles onder tafel, niemand die het merkt! Jan Sierhuis en Ger Lataster zijn ook lid van onze organisatie, nou, dan weet je het wel! En anders moet je maar lid van de BBK worden, die padvinders willen alles volgens de regels oplossen!”

Hij heeft later als wraak aankopen van de gemeente van mijn werk tegen gehouden, terwijl we het geld zo hard nodig hadden. Na die ervaring hebben wij eigenlijk beeldende kunstenaars steeds meer en meer geweerd. Het zijn over het algemeen ook helemaal geen interessante mensen die iets mee te delen hebben! Ja, ik ben daar wel een uitzondering op, dat komt allemaal door mijn grote intelligentie, maar dat had U al lang door! 

Het irriteert U mateloos dat veel kollegas voor de beeldende kunst kozen omdat zij nergens anders voor geschikt waren? 

Als ik mijzelf als maatstaf neem,dan was ik geslaagd in wel tien andere banen. Als schoolmeester zou ik het niet slecht gedaan hebben, maar in de reklame had ik ook veel kunnen verdienen. Ik ben in de zestiger jaren voor verschillende jobs gevraagd, o.a. om als fotolithografies retoucheur bij een grote drukkerij te komen werken, ik ben ook gevraagd door een p.r. man van een grote producent van kantoor meubelen om op de automatiseringsafdeling te komen werken en daarna door een groot reklameburo om Account Executive in opleiding te worden, in dertijd ben ik ook nog in 1965 aangenomen voor een stoomcursus audiovisuele reklame op A.E. nivo en in 1976 gevraagd om les te gaan geven door de opstellers van een ontwerp voor een christelijke akademie aan de akademie te Kampen, maar daar kreeg ik na twee dagen spijt van mijn toezegging en schreef die timmerman die daar direkteur was een briefje dat ik er maar liever van afzag.Toen heeft later de direktie en die gefrustreerde nu al lang gepensioneerde koosjere gehaktbal Mark de Klijn die daar les gaf er van gemaakt dat ik was afgewezen, maar U denkt toch niet dat ik op zo’n gereformeerd schooltje vol halve zolen mijn tijd ga staan te ver doen voor de klas waar de leerlingen bij het model tekenen de naakt modellen op hun tekeningen een broekje en een enorme, zwart katoenen bustehouder aan moeten geven, omdat ze anders met de ouders, die allemaal lid van de E.O. zijn,last krijgen. En wat die Hans van S., die gereformeerde padvindersakela betreft, daar zie ik weer diezelfde eigenschappen in als in dat Bennebroeker slijmerdje D.M. dat me dwars zat en poogde op te lichten, dat is ook zo iemand van twaalf studies en veel meer ongelukken. Die sukkel van een van Seventer studeerde een blauwe maandag kunstgeschiedenis bij die gereformeerde profesor aan de VU en toen dat niet lukte omdat hij geen oog voor beeldende kunst heeft, zoals de meeste afgestudeerde kunsthistorici niet, switchte hij naar medicijnen en daarna volgde hij aan de Vrije Universiteit die vrijblijvende studie filosofie, die al helemaal geen emplooi bood behalve als leraar maatschappijleer aan een agrariese school, waar de randdebiele, boerse, doch krachtig gebouwde tuinbouw leerlingen hem bij het melkuurtje geregeld voor de lol tegen de grond werkten. 
Dat soort mislukkelingen als van Seventer gaat toch bij voorkeur de beeldende kunst in, maar alleen uit frustratie, niet omdat ze, zoals ik, daar een groot, geniaal talent voor hebben. 

U zegt altijd dat U de eerste realistiese kunstschilder nog tegen moet komen die behoorlijk kan formuleren? 

In het programma van Hanneke Groenteman van 23 maart 1997, toen ik de volgende dag deze tekst in een eerste concept uitschreef, was Matthijs Röling in dat vreselijke praat programma van die roddelende en rebbelende juffrouw, die onaantrekkelijke jodin en was hij daar het toonbeeld van de half bezopen, wazige, artistieke stotteraar, die meer op een stoffige concierge van een dorpsschooltje met den Bijbel in Zuidwolde lijkt, dan op een kunstenaar, zoals er in kunstkringen tienduizenden van rond lopen in de bijstand. Er wordt wat speksteen geklopt en frutsels van papier-maché gemaakt op staatskosten! Wist U dat eigenlijk wel? 

Nu moet U niet denken dat ik die Matthijs Röling niets vindt want dan heeft U het mis. In de zestiger jaren, toen hij nog bij M.L. de Boer tentoonstelde, heeft hij geweldige schilderijen gemaakt, die geen ander hem na deed. Hele mooie, grote doeken en panelen, veelal geïnspireerd op de Italiaanse Renaissance, die niet snel door die talentloze leerlingetjes van hem op die akademie Minerva zullen worden geëvenaard of nage maakt. Ik kwam een enkele keer wel eens bij M.L. de Boer met de latere internationale meester vervalser GeertJan Jansen, die toen nog braaf kunstgeschiedenis studeerde en assistent was bij Galerie Mokum. Hij heeft mij eens verteld dat Dieuwke Bakker, die ranzig ruikende, zich nimmer wassende juffrouw (net als Marylin Monroe, maar dan met kleinere tieten) hem in een beschonken bui heeft geprobeerd te grijpen bij zijn genitaliën, maar dat hij daar hartelijk voor bedankte met de woorden: ”Zullen we daar maar van af zien en overgaan tot de orde van de dag?” 

Toch blijft U van mening dat GeertJan Jansen kwaliteiten en talenten had als mens en als kunsthandelaar. 

Waar hadden binnen komt vlucht hebben de deur uit. Die lichtelijk asociale, in hoge mate door het Rijk gesubsidieerde kunstschilder Chris van Geest bood mij jaren geleden een groot aantal lithos aan van Sonia Delaunay, maar ik had zo mijn twijfels over de echtheid. Wie de contraprestatie instantie oplicht schroomt er immers ook niet voor zijn kollegas op te lichten! 

Later bleken die lithos inderdaad ook knullige ver valsingen. Jansen had zeker een naam te verliezen, want een naamgenoot van hem won de Tour de France, alleen de toer in Frankrijk die GeertJan daar bouwde eindigde in de Franse gevangenis en resulteerde in het verlies van zijn snijtanden. Het verschil met die wielrenner was dat hij daar in elk geval niet in een ravijn kon storten maar wel werden hem de tanden uit zijn mond geslagen door een medegevangene. Zo communiceert men nu eenmaal in dat milieu! 
Ik vond hem aanvankelijk wel iemand met visie, mooie pakken en heel veel flair. Zijn humor die nogal aan de sardoniese kant was waardeerde ik in hoge mate. 
De lithos van Delaunay waren inderdaad door GeertJan geproduceerd en zijn bij het door de recherche in beslag genomen materiaal gevonden. 

U verbrak het kontakt met GeertJan Jansen al in 1969? 

Hij heeft me bij een deal met een Londense kunsthandelaar (Jimmy Macmullan van Obelisk Gallery, Londen) toen opgelicht door bijna duizend lithos die hij aan de eigenaar van Obelisk Gallery, die o.a. handelde in Zadkine en Magritte, zou overhandigen op diens aanvraag bij mij, niet af te leveren. 

Ik heb ze nooit meer terug gehad en het is een schadepost van minimaal een ton.

Dieuwke Bakker van Galerie Mokum in Amsterdam, die mijn werk toen ver tegenwoordigde, bracht hem in verband met de diefstal van een groot aantal schilderijen van Ferdinand Erfmann, die ik persoonlijk gekend heb. Ik zie hem (Ferdinand E.) nog op die racefiets met een drollenvanger (hier wordt door de schrijver een Engelse plus four, een zogenaamde kuitbroek bedoeld. Een kledingstuk, populair voor de oorlog, dat in de vijftiger jaren al erg ouderwets was) aan en van die geblokte sportkousen aan komen fietsen!
En wat GeertJan Jansen betreft: Ik heb altijd lugubere, onbetrouwbare en duistere figuren, maar ook charletans ontweken. 
Ik heb het kunstenaarsschap niet gekozen om me met misdaad of misdadigers op te houden.

Neen, niet ik heb het kunstenaarsschap verkozen; het kunstenaarschap heeft daarentegen mij verkozen! En dat schept morele verplichtingen! 
U ziet dat ik wel degelijk etiese en morele maatstaven hanteer, ondanks dat sommige kristelijke kwezels me zien als het vlees geworden kwaad en het grote beest uit de openbaringen. 

(wordt vervolgd) 

1998, Oldeboorn 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Ook in deze bijdrage van mijn hand tientallen fouten
heb gisteravond zoveeel mogelijk gecorrigeerd

Geplaatst op: 2011-06-17 09:46:42 uur

HOI GIL
Altijd commentaar aanbevolen
je hebt gelijk
je hebt WEER gelijk
ik corrigeer te weinig
vaak helemaal niet
typ de teksten op laptop
sluipen altijd vertypingen in
en ik moet inderdaad beter opletten
en eindelijk
eens serieus worden
MAAR
en ouwe hond valt volgens mij bijna niks meer te leren
en ik BEN een ouwe hond
WOEF WOEF

Geplaatst op: 2011-06-16 22:08:15 uur