Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
23 mei 2011, om 20:40 uur
Bekeken:
618 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
294 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" Je zag het als ufoloog gewoon aan zijn kop..."


WIE NIET DOOR DE TEKST HEEN KAN KIJKEN KAN BETER EEN (F)LUISTERB(R)OEK PAKKEN

WIE NIET DOOR DE TEKST HEEN KAN KIJKEN KAN BETER EEN LUISTERBOEK PAKKEN.

MENEER VAN DE WALLEN, ALS WIJ EVEN EEN TEKSTANALYSE LOS LATEN OP UW ZINNEN, WAT BEDOELT U IN HEMELSNAAM MET: "

De Bedeesde dubbel gekloonde vierkant achterstevoren ondersteboven binnenste buiten gekeerde baarmoeder uitgeslingerde uitgewoonde kubieke stekebeeskegelaar met stekke beentjes peentjes zwetend gesignaleerd op het zebrapad, die drillende nageboorte moest haast wel uit een UFO afkomstig zijn."

Wij begrijpen U niet en als wij het niet begrijpen dan begrijpt de lezer het ook niet! En als de lezer het niet begrijpt waar blijft U dan in Uwe dalles en merode?

 Je zag het als ufoloog gewoon aan zijn kop. Afkomstig van de grijze mannetjes, dat stuk ongeluk. Klein en bescheten die gnurp. Stofjastiepe uit een magazijn van een firma in schroeven en moeren Fa. de Hete Bout en co. 
 Brutaal als de neten, die kop. Wat een teringsmoel. 
 Tiepe Arie Contrarie onder het motto schijt an de buren en daar gaattie nog een keer! 
Tegen de keer in. Zoals zovele geslachtszieke jongeren die maar wat an rotsooien met hun zuurstok en honingpotje. De wereld is ziek. Ik zou willen dat de wereld één grote l*l en balzak had dan zou ik dat veelkoppige monster met mijn hakbijl ontmannen.

 Het ruimtewezen nam gewoon de verkeerde afslag in het leven en was op een vreemde planeet geland met zijn schotel. Kon ie ook niks aan doen. Hoteldebotel en totaal de weg kwijt, die grijze muis. 
 De veldlijnen van het aardmagnetisme waren net omgeklapt en hij had zijn Stendec Navigator niet ge post-programmeerd via een Boolean Arithmetic Interstellar Timelapse program. De Zuid- èn Noordpool had ie per ongeluk in het menu van plaats verwisseld en er waren geen parameters vast gezet dus alles hing in het ongewisse software matig. Kan gebeuren. 
 Ik zag gelijk dat ik moest toe slaan of de kans op een smakelijk hapje ruimtevlees met ionen was verkeken. 
 Ik wist dat hij in mij met mijn killers instinct de verkeerde man op de verkeerde plaats op het verkeerde moment was tegen gekomen! 
 Opportunity knocks! Ik zag dat ie zijn straal wapen was vergeten en dat was maar goed ook, die reptielenkop! 
Als ik hem haast je rep je mee sleurde naar huis hoefden we niet naar de slager voor een kilo klapstuk.
 “Pik ik heb je, kleine hufter van Betelgeuze of heb je zitten kloten in het zevengessternte vuile koleerelijer met je kut schotel!”, zei ik tegen het vreemde exotische wezen en pakte hem stevig bij zijn dunne pols. 
 "Bliep, bliep" zei hij mat. 
 Het leek op een alien uit een tekenfilm met zijn gebliep. 
Niet groter dan één meter twintig en met grote, zwarte amandelvormige ogen die als dekschilden over de zijkant van zijn vreemd gevormde marcrocefale kop lagen uit te puilen. Uitdrukkingsloos, autistisch tiepe.
Hij was bepaald niet moeders mooiste, maar wat kon je verwachten vandaag de dag van die schotelbemanningen. Je had het maar te nemen zoals het op je pad kwam. Het was net als met de Kunst van vandaag; als je het niet vreten kan dan is het niks.

Ik liep daar in die menigte zoals elke zaterdagmiddag te flaneren in de Grote Houtstraat met Dobber Dubbelsloot uit Slowkaije, ex- asielzoeker die al aardig een mondje Hollands begon te klappen na zijn erkenning in de COA als levenslang recht hebbende op de sociale voorzieningen die hem in ruime mate werden toe bedeeld en om die reden als extra Bonus ook nog een voorrangspositie boven de autochtonen bij de toewijzing van woonruimte in nam. Als nieuwgekomen, verse ambteloze burger van de Staat der Nederlanden zat hij geramd en gebeiteld, vond hij.

Een gesubsidieerde kunstenaar van tegen de zeventig met een hoed op in de stijl van Joseph Beuys liep teer hoogte van de Blokker een houten speelgoed kinderpaard voort te duwen over de stoep om een statement te maken. Als voorbijgangers hem vroegen wat hij aan het doen was zei het dat het een surrealistische daad was, die hij binnen kort in de Vishal zou tentoonstellen.

Even verder op zat een bedaagde Haarlemse protestzanger met een opgeblazen drankkop het lied van Armand ” Ben ik dan te min” te galmen bij een gebutste geel kleurige guitaar. Ik vond dat ie gelijk had en gaf hem een rot schop dat hij van zijn kruk af tuimelde. Net goed. Gebrek aan kwaliteit kon op geen een enkele ander manier beloond worden.
 Iemand zonder zelfrespect heeft geen bestaansrecht. Ik zou hem het liefst de kerst boom in schieten als engel uit de hel, hem castreren en in de open gessneden balzak een paar kerstballen met musketkransjes proppen. Het klinkt hard, maar waar gehakt wordt vallen de ballen onder de valbijl. 
 De omgekeerde alpino met vijftig eurocent voor een middag spelen nam ik mee.
We namen de de goed gemarineerde drillende ruimtevaart nageboorte mee naar ons huis om op te bakken met olijfolie van de koude eerste persing, dan blurbte en spetter de de smurrie beter, maar eerst zou ik hem eens flink gaan martelen om het dat ruimte vee af te leren zo maar onze reine aarde te besmeuren.

 Ik pakte de spuitbus pepperspray en spoot hem recht in zijn Alien ogen. Daarna het stroomstoot apparaat gepakt waarmee ik vijftig duizend volt door zijn lijf joeg. Hij klapte tegen de grond. Ik bond hem vast en trok een rugzak over zijn onaangename kuttekop die ik dicht gespte. Daarnaa gooie ik het onappeetijtelijke wezen als een mud aardappelen over mijn schouder en floot onder het lopen What A Day For A Daydream. 
 Thuis gekomen kwakte ik hem op de bank. 
Het leek steeds meeer op een SM sessie uit een goedkope B-film toen ik de messen uit het snijblok begon te wetten. Zoiets als The Invasion Of The Body Snatchers.

Ik ben een bondage fan. Een echte BDSM-er van de bovenste plank. Leuke vrouwen wil ik graag vast binden in lingerie en omgekeerd houd ik er ook van vast gebonden te worden en tot sex gedwongen.

Life is full of strange surprises , leerde ik op de middelbare school uit een boekje. Niet dat er ooit iets gebeurde dat tegen de regels was in de klas, maar de belofte lag vast gelegd in mijn Engelse leerboek en in de alledaaagse wwerkelijkheidd in het verschiet. We moesten er maar het beste van hopen wat de toekomst betrof, dacht ik als leerling van de achterste bank.

Het kostte geen enkele moeite om met de broodzaag en een betontang het buiten aardse wezen te fileren, ontleden en couperen. Staart er eerst af. Wie niet van de aarde was had geen rechten op een menswaardig leven, vond ik als aanhanger van de trilogie Moorden, Martelen en Marcheren, een leuke ombinus voor de koude winteravonden.

 Het opgewarmde lijk van de Alien werd in gedeeltes geserveerd met een glas ijskoude Prosecco. Ik had een appel in zijn bek gestopt, dan leek hij meer op een varken. Teminste, de plek in geramd waaar een bek hoorde te zitten want er was geen opening. 
 “Vind je het lekker, die ruimte soufflé?” vroeg ik Dobber Dubbelslo liefjes, die meteen alles met handen en voeten naar binnen begon te proppen, die boerenlul. Die uitlanders kenden toch ook geen manieren. 
"Heb je nooit met vork en mes leren eten bij je communisstische volksstam? Vind je dat soms lekker?" vroeg ik argwanend
“Lekkerder dan een zak Oma’s petatten met pikkels, want dat wijf heeft van huis uit stinkende poten alsof ze de hele nacht in d’r ongewasssen reet en droge, broeierig kut vol looproom heeft liggen wortelen, die teef is een rond wandelende gierput. Voor je het weet val je er in, bedwelmd door de methaangassen en dan zit je tot aan je nek in andermans paarse blubber en etter derrie” zei Dobber.
“Je bent een echte Dobber. Zo ken ik je weer! Altijd weer dat bloemrijke Oostblok proza!” zei ik om ook eens een vriendellijk woord tot de steeds meer uitdijende dikzak te richten die meer weg had van Bokito, dan van een menselijk wezen met zijn kale kop en onderkin.
 Ik vroeg hem of ik het programma van Paul de Leeuw af moest zetten en overschakelen op Ketnet. Daar ging het over pedofiele paters die hun eigen wijwater of andermans akker lieten lopen in het geval van kleine jongetjes met pielemoosjes zo dun als een potlood. 
 Dikkere pielemozen konden zij niet aan. Het moest klein en breekbaar zijn, net als de onschuld van de kinderen, kort en bescheten als een kinderhemd. Zo was hun onbe zorgde potlood ventende leventje geweest. Alsof dat allemaal maar normaal was!
 Ik zapte door, want pedofiele paters, daar werd je tegenwoordig mee dood gegooid, dat had al lang geen nieuwswaarde meer. 
Ik vond er geen bal meer aan. Zij waren de giftige vruchten van de seksjuwelen revolutie van de zestiger jaren. De kijkers vraten programmas over pedo pastoors, pedo paters met pukkels en verkneukelden zich bij al die beelden met candid cameras genomen van kleine zusjes waar grote kerels de beuk bij in hadden gegooid bij het neuken in de keuken onder tafel. Een lid van de Stichting Martijn verklaarde dat hij van kleine kinderen hield omdat hij ze net schuimpies zonder schaamhaar vond en spekkie voor zijn bekkie.
“Houd je daar nou van om naar zoiets op de TV te kijken?” vroeg ik Dobber.
“Ach, wat al ik zeggen. Bij ons is dat allemaal heel normaal toen de Kozakken het be wind over namen. Er is niks nieuws onder de zon op mijn balkon! Alles draait om het gaatje en Kozakken zijn nu eenmaal klootzakken! ” zei Dobber onverschillig en liet een roffelende scheet.
“Knollen rapen, doet het gat gapen!” grapte ik.
Ik zapte verder en kwam bij een show over problematische adolescenten. Een vrijwel tandeloze Amerikaanse junk kwam in beeld met lang, sluik vettig haar en een Buddy Holly bril die lijzig verkondigde: I fucked ma brother, ma sister, ma daughter and ma brother! Het publiek applaudis seerde. Ze herkenden de situatie. Oost west, thuis best!
 Ik had mijn buik er van vol en gaf de rest van het ruimtewezen aan de hond. 
Het beest heette Baflo omdat het uit Schubbekuttennijeveen kwam en zes jaar lang de school met den Bijbel daar had doorlopen en daaarna afgekeurd werd voor een oplei ding tot blinde geleidehond, dus wilde ik 'm eigenlijk naaar de vleesverwerkende fabriek verdder op brengen om tot kroketten te laten draaien.

Hij was dus wat eenkennig en gedesorienteerd die blinde junk. Ik kende een blindeman die als hij in de Xenos even wilde rond kijken zijn blindegeleidehond bij zijn staart pakte en boven zijn hoofd rond zwaaide. De helikopter, noemde hij dat. Niet dat ik het normaal vind, maar onderdehand! Het is een wonder hoe de gehandicapte mens zich soms aan past en bewijst dat waar een wil is altijd een weg valt te vinden.
Ik zag hoe hij zijn hond als een dolleman in het rond zwiepte op twee meter hoogte in die winkel van Kristiene Kaduuk, waar plestik en rubberen fopkutten in alle soorten en maten met getuite, pervers omgekrulde schaamlippen de toeschouwers verleidelijke kusjes lekken toe te werpen.
Tegen de verblufte verkoopsters zei hij als excuus: Ik wilde even rond kijken en daarna wil ik je wel even beffen met mijn binde kop, dus je hoeft je nergens voor te schamen; ik zie toch niks en in het donker zien alle poezen grijs, ook de rooie!

 Vroeger had je in de feestwinkel van die kleine metalen kikkers, waarmee je een klikkend kikkergeluid kon maken. Ik wou dat ik er een mudje van op de kop kon tikken, dan zou ik ze uitdelen aan kerkgangers van de vrij gemaaakt griffermeerde art 31 aanhangers om voor het zingen de kerk uit ook eens lol in hun leven te hebben.Vanuit de anti revolutionaire politiek had ik ook een duidelijke visie op vrouwen. Ik was voor ontwikkelingswerk, want als je die zwarten niet gaf wat ze vroegen zouden ze het in gammele bootjes al peddelend over de oceanen zelf komen halen. Die lui waren zo brutaal als de beu, anders woonden ze wel in behoorlijke huizen in plaats van plaggenhutten in de kraal. 
Arme mensen zijn slechte mensen, anders waren ze niet arm, zei Beer Bonkesstoter altijd, die in Rolex namaak horloges handelde. Volgens heem was het een beste business. Hij kocht ze in voor een paar euro en verkocht ze voor drie roodjes het stuk.

 Ik was geen liefhebber van allochtone lectuur, maar was het soms toch eens met een allochtoon. Zoals de grote Zoeloe interculturele import dichter Zoelalaika Boem Umma Bankirai al zei: Hola de Bola, Stola Stoem Kwakwasi Mbala AmmeHola, vertaald; teven moeten hun bek houden en wijd en zijd verspreid de dijen openen onder tafel in de keuken en het strijdlied Benen Wijd Voor De Klassestrijd zingen voordat de kerklokken beginnen te beieren op zondag want dan verliest een echte man zijn konzentraatsie en kan hij beter met zijn tentstok op de draagbare Camping Gaz eenpitter een paar rauwe gehaktballen met zijn hete adem klaar blazen.
Eindelijk krijgt de allochtonen lectuur vanuit de Berbertenten hiermee een serieuze bijklank, maar of het beklijft op de overtreffende trapnaar de litteraire hemel is een tweede.

 Neuken is gepijpt worden door het rozevingerige tweede mondje met de getuite, goed gefruite gelipstickte lippen. Ik zal dat helder, heerlijk Heinekens syndroom na vele 30 cl. pijpjes verkondigen van de daken en fantasievol beschrijven in komende, pakkende stories vervuld van gloedvolle woorden zoals het verhaal “Meer sjans op zijn Frans” en “Met mijn tengels aan jouw bengels” waar ik de “Stichting Martijn Prijs” uit handen van Pater Beerepoodt van de Heilige Orde Honerd In Het Lood nog wel eens zal ontvangen met een goudkleurige plaquette die op een goed ingeoliede tropisch hardhouten plank van Bankirai is gespijkerd.
 Het zijn verhalen waarin de lach bestorven op de lippen ligt die zich tot ijs transforme ren. Sterker nog gezegd; in de grachtengordel zal de tijd stil staan en het verkeeer bevriezen. Voorwaar, ik zeg U wie geen kloten heeft zal op de blaren zitten en wie niet door de tekst heen kan kijken kan beter een luisterboek pakken als hij niet zijn laatste oortje heeft versnoept.

 Zo vernam ik gisteren dat het dolgedraaide echtpaar Bobbero en Bille Bokito-Trippel fietz mij met een extreem rechtse opoe in todden van dertig jaar geleden van een kantoor aan de Grote Zavel in Brussel een proces aan zullen doen op zijn Frans omdat zij het niet eens zijn met mijn teksten en manier van leven, maar wel duidelijk zal worden gemaakt dat zij niets kunnen beginnen met een Hollandse ingezetene. In de dag vaarding zou staan “immense, bovenaardse, onherstebare, morele, anti materiële schade” en een eis tot onmiddellijke betaling van drie miljoen euros, eventueel te ver vangen door een equivalent in Zloty’s.

 Bij voorkeur houd ik de klagers een lachspiegel voor die alle shit terug kaatsts in hun zultkoppen. Wat is literatuur doorgaans? Schijtbakkerigheid en pietepeuterige huisvlijt die bol staat van de angst niet binnen de grenzen van de goede smaak te vallen. 
 Er zijn bepaalde mensen die mijn teksten goedkoop gelul vinden. 
 Je hebt allerlei soorten gelul, net zoals je verschillen hebt in de aantrekkingskracht van schaars geklede hoeren, want je hebt ouwe hoeren, lellijke hoeren, jonge hoeren en mooie hoeren. Ik krijg scheldbrieven en mails van totaal onbekenden, die mij toch zo cynisch vinden schrijven. 
 Zij vinden mijn taal grof, negatief, onmenselijk, asociaal, plat, banaal, grof en zoals heel fijn christelijke mensen zeggen; niet getuigen van de goede smaak die ons land door Willem van Oranje groot heeft gemaakt. Zij vragen mij; kan dat allemaal maar zo? Kan het niet anders? 
Ik zeg daar op, net als professor Adelheid Waterbolk; het kan niet anders, het mag niet anders. Elke tijd krijgt zijn eigen teksten. Wie geen snoeihard proza kan produceren en met veel gevoel voor camp is pathetisch. Een niet nader te noemen dame noemde mijn proza herhaaldelijke malen vals. Ik geef haar gelijk. Toch zal zij nooit mijn grootste vriendin worden.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.