Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 april 2011, om 20:30 uur
Bekeken:
767 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
276 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Na 2 glazen wijn loop ik over het plafond met m'n tong uit..."


NA TWEE GLAZEN WIJN LOOP IK TEGEN DE WAND OP, OVER HET PLAFOND WEER TERUG...

 

NA TWEE GLAZEN WIJN LOOP IK  TEGEN DE WAND OP, OVER HET PLAFOND WEER TERUG, MET OGEN ALS THEESCHOTELTJES EN MIJN TONG UIT MIJN OOR TE RAASKAL LEN ALS EEN KRANKZINNIGE  KUNSTKABOU TER OF VENERISCHE KOLENSJOUWER. 

 

Frank Forrest aan het woord:…het enige dat ze wilde in 1968 was drie maal per dag te worden gepakt in alle rangen en standen tot zelfs omgekeerd in de ringen in een verlaten gymzaal aan toe met de tl verlichting aan. 

 

In het begin leuk, later weet je het wel en pak je liever een goed boek. Je kunt je wel suf neuken of ruggemergstering en hersen verweking op lopen.

Die afgeneukte venerische beroeps beeldende kunstenaars  gingen op de lange duur allemaal sprekend lijken op de doorgroefde varkenskoppen met kleine geknepen ogen die van achter de camera de Nederlandse film produceren. 

 

De virussen en bacillen van de arrogantie stegen via de bloedbaan naar hun verwaten koppen, takelden het vlees af, vraten zich een weg door het gebeente gelijk boktorren door sappig jong hout en deden daar  in de hersenkwabben hun vernietigend werk. De afvalrace op weg naar de Grote Finale. Marley was dead; as dead as a doornail en ik vvoelde me ook al niet lekker, dus dat was mee genomen. 

 

Zo zijn die Heemsteedse artistieke wijven uit de villabuurt, die knijpen je voor zover ze van onderen gezond zijn letterlijk uit als een citroen en daarna jatten ze je portemonnee. 

Je ballen verdrogen, je tong is als leer en zijn na verloop van tijd je kloten niet groter dan kersenpitten, de met kippenvel overtrokken huid van de glad geschoren inhoudsloze balzak hangt er troosteloos bij als een uit het nest gevallen dood vogeltje .  

 

Lila. Een bloedzuiger was ze. Op de meest vreemde momenten kon ze in tranen uit breken. Vooral als er publiek in de buurt was aan de bar van Arti et Amicictiae. Aanvankelijk vond ik dat wel een min of meer intrigerende artistieke eigenschap, maar al snel ging het me vervelen toen ik een hoog aanstelleritis gehalte vermoedde. Ze had een periode gekend dat ze twee maanden in bed bleef liggen. De grote depressie, alleen te dempen met sterke drank uit een Bols fles en elke uur een dozijn joints achter elkaar. 

Totaal uitgeneukt en afgeserveerd. Op weg naar het einde. Ze sleepte mij er in mee.  

Ik begon er zelfs moeilijk door te lopen- the syphillittic walk- en kreeg kringen onder mijn ogen.

Mijn lippen en handen begonnen te trillen en ik ontwikkelde een merkwaardige zenuwen tic rond mijn ogen en voelde mij als door een vreemde bovenaardse macht gedwongen elke tien seconden met mijn hoofd te schud den, gore taal uit te slaan en hevig te gaan vloeken nog voor de eerste collecte in de kerk. 

 

Ik voelde me meestal in gezelschap onder de kerstboom een WC eend met een kop als een pleeborstel. Het kon zo niet langer door gaan. Ik moest er iets aan laten sleutelen door een psychologiater. Ze zeiden het allemaal.

Ik wist het heel goed van mezelf hoe ver ik was af gegleden en nog maar aaan één ding de hele dag dacht. Een drieletterwoord en de middelste letter was een U.  

Nog even en ik waggelde achter een rollator door park Groenendaal op weg om de eend jes te voeren met het uit de kunsthistorie bekende schommelende hoerenlopers loopje als een soort Charlie Chaplin met de voeten onder een hoek van honderdtachtig graden gelijk een Peking eend op weg naar de kippenslachterij.

Schoorvoetend met O-benen alsof ik een kojboj was met mijn krom gegroeide biggenvangers. 

Waanvoorstellingen waren mijn deel. Paranoia. De door Lila vereiste doorsmeer beurten werden mij als genitale monteur te veel en de zure dampen naar het hoofd gestegen. Doorgassen en weg wezen was mijn devies. 

 

Achter elke boom zag ik in mijn paranoia op een gegeven ogenblik een bloot wijf staan lonken. Niks op tegen. Heemstede is nu eenmaal niet de Grote Stad of de wallen. 

Alleen stonden die wijven er helemaal niet ! Dat was nog het ergste. Wat was er met mij aan  de hand ? Goede raad was duur ! Psiegologiatries of neurologies konden ze niks vinden, behalve vlieg angst, dat zat ergens in de kleine hersenkwab verborgen en wilde er niet uitgezwaveld worden door psychologisch gelul van hulpverleners. Het merendeel van de psychologen- en psychia tersstand behoorde tot de gulpverleners. Totaal geperveteerd en verrot van binnen door al die rare afwijkingen waar ze de hele dag mee werden dood geggooid in de spreek kamer op de bank.

Aderlaten hielp ook niet, dus vrat ik die bloed zuigers zelf maar op, dat had ik gezien op de TV hoe een Belg dat flikte.  

Ik besloot mij in mijn agonie terug te trekken op het Franse platteland om me als een mon nik aan de kunst met een grote ka te wijden. In seksjuweel opzicht bekeerde ik mij tot de Do It Yourself groep van vrolijke trekkers in mijn trekkershut. 

Veel efficiënter. Ik was altijd een liefhebber van Junk Food en Junk Sex, toch stopte ik mijn etterende lul nooit tussen een broodje gezond met die druiper. De hamlappen sloegen gelijk groen en geel uit. Ik moest het toch eens met rosbief proberen of dat wat minder smette en anders een kwak mosterd er op gooien tegen de venerische stank. 

 

Het kwam in elk geval die zwoele nacht tot een keiharde konfrontatie Aug. 1998. Frank , altijd al eenzaam, zielig en alleen na het aan genaam verpozen, de achterbank beladen met  de schillen en de dozen, rijdt zonder rijbewijs na nachtelijk bezoek aan de plaatse lijke diskotheek in zuid Frankrijk zwaar onder in vloed van alcohol en XTC tabletten de open cabrio van Serge Monsanto langs steile bergweg nabij Laquépie.

Hij is in een opperbeste stemming na een avond van gesprekken over kunst, litera tuur, lesbiese liefde, sadomasochisme  en alles wat daar bij hoort, dus al gaauw werd het vuilbekken en gore bakken voor aan de bar, zoals een gangbare gewoonte in artis tieke kringen.   

Hij fluit een blues van Bo Diddley, dus is onze romanticus dik te vreden met zichzelf en in tune met de wereld.

Rock me baby, rock me all night long.

Ziet plotseling groot licht achter zich opduik en in achteruitkijkspiegel.   

Denkt : hee, ook toevallig, gezellig, aliens, zeker een soucoupe volante!  (vert. : vliegen de schotel). Niks aan de handa. Ik zal die boys er wel even op wijzen dat ze ook maar gasten zijn op aarde en heel gauw moeten maken dat ze weg komen met hun anti gra vity aircraft want anders trapte ik ze wel even tienduizend lichtjaar weg naar Tau Ceti of het zevengesternte. 

Frank is als vrije kunstenaar direct bereid tot gedachten uitwisseling op telepatische basis met een zootje buiten aardse allochtonen. Mompelt : Mannen komen van Penis, vrouw en van Mars, mijn lul die niet van steen is, de kattenbak vol paardenpis, dat moet ik onthouden, dat is literatuur van grote klasse, maar hoe memorer ik het in deze staat van dronkenschap? Morgen ben ik het weer kwijt.   

Vier blousons noirs in een Jaguar E- type uit 1966 achter hem aan. Zouden die vuile Hollander -via de achter bumper- wel even een vierhonderd meter diep ravijn in duwen. 

De immer alerte kunstartiest spuit in 8 sec. van 0 tot 120 km. weg. Prestatie an sich op de bochtige bergwegen. Kiest voor de hinderlaag. Parkeert de cabrio in een inham. Stelt zich verdekt op achter een berg geit maar pakt eerst de doorgeladen parabellum van onder de stoel. Liefkoost even terloops de stalen kolf van het half automatische zwarte pistool waarin hij in navolging van de voormalige bezetter de woorden : ”Gott mit Uns & Voor Godt en vaderland, maar niet voor Oranje” heeft laten graveren door een ex-SS-er die nu een tattooshop heeft en smakelijk kan vertellen hoe hij het vak in Dachau heeft geleerd. Hele verhalen hangt hij op over gevoelige SS-ers en criminele Joden en hoerenjongens uit das Homoviertel uit het kamp waar de Unterscharführers graag uit putten voor het ondernavelse ver tier.  Een willig reetje op zijn tijd was en goeede afwisseling voor de blonde Gretchens die thuis met zeven Buben bij de Schnapps zaten te wachten op Vati in zijn onberispelijk Todeskopf uniform.

 

Blousons noirs stoppen, zetten weer groot licht op, denken hem te verblinden en te intimideren. Zet cool and collected als een komkommer uit het vriesvak van de koelkast Ray Ban zonnebril op het voorhoofd omdat hij de toestand altijd optimisties in ziet en overal de zon ziet schijnen. Dat wil hij laten merken ook. 

In het donker als alle katten grijs zien; ook de rooie, voelt hij zich thuis! Frank zet inwendig knop om op killersinstinkt. Red Alert! Alle alarmbellen rinkelen in zijn sys teem. De bloeddruk gaat naar 220.  De testosteron spuit uit alle gaten en hoeken.

 

Heeft nog net tijd om de cassette speler aan te zetten op top volume.  

Het agressieve geluid van de Rolling Stones met “Sympathy For The Devil” schalt dreig end door de nacht. De sadisties angehauchte artiest-die naar men zegt op papier niet voor een moord meer of minder terug deinsde tijdens zijn artistieke loopbaan en dankzij zijn ontembare moordzucht en bloeddorst geschikt werd bevonden voor de Groene Baretten toen hij amper 18 was- mompelt veel betekenend: ”Beatles zijn voor watjes! Stones forever!” laat een schallende boer door de stikdonk’re nacht , schreeuwt totaal niet ter zake “Vive La France et La Bière de la Hollande!” (zijn credo in gevaarvolle mo menten. Gevaar geilt de artiest op zoals niets hem kan opgeilen) en krabt zich wel lustig, doch nadenkend aan zijn ballen en ervaart een bijna pijnlijke King Size erektie uit de Grootste Ter Wereld Klasse. Zou hij al weer last hebben van platjes? Past wel in het plaatje van het moment.

Geweld geilt Frank nog steeds op als het tenminste niet zinloos is want dat is niet politiek correct en als iemand zich aan past dan is het onze Frank wel als braafste jonge tje van de klas.  

Ballen krabben! Zakschimmel? Neen, neen en nog eens neen! 

Eén van zijn gewoonte gebaren in stressvolle situwaatsies! We kunnen het gerust neuro ties noemen. Krabt wederom aan de jeukende, strak gespannen naar de laatste mode glad geschoren balzak…Hij zal toch gotdome geen balzak ballast schimmel hebben opgelopen na dat intermezzo op het toilet van de lucht haven General de Gaulle tijdens dat onderhoud met een wereld reizigster die haar backpack weigerde af te doen onder het rammen, zodat er wel erg weinig ruimte over bleef voor zijn boter duimpje?  

Geen tijd voor overpeinzingen van de filoso fiese seksjuwologiese soort waar onze kunstenaar toch al niet erg sterk in is, dat laat hij liever over aan gesubsidieerde nit witten. 

Blousons Noirs stappen uit. Bijlen en klauw hamers in de kontzak van de morsige jeans. 

Een geblondeerdde Franse teef in mini jupe op lieslaarzen staat geïnteresseerd toe te kijken hoe de garcons het 'm gaan lappen. 

Lopen met kromme kojboj poten achteloos op onze anders zo beminnelijke levenskunste naar af  af als 4 mislukte Jean Paul Belmon dos uit een Franse b-film. Sigaret in de mond bungelend, de duimen in de frontzakken van de jeans, de blousons open tot op de navel.  

Frank roept overtuigend: ”Salut les Copains!”

Richt parabellum op het groepje. Schreeuwt: "Bienvenue, Pichegru!"

Verwarring bij nozems evident als zij het vuurwapen zien. Deinzen terug. Ze overleg gen even wie Pichegru is. Ze kennen hun eigen geschiedenis niet. 

Frank maakt van het moment van aarzeling gebruik. Haalt trekker over! Bammm! Bammm! Twee schoten verscheuren de nachtelijke stilte. 

Verboden munitie; Dum Dum kogels buitelen zich een weg in het zachte vlees en richten onherstelbare schade aan in de ingewanden. Bamm! Bamm! Koplampen achtervolgers aan gruzelementen. Nog een keer twee schoten. Radiateur eveneens. Lichten gedoofd. Richt op knieschijf van de vervaarlijk ogende leider van de groep, een pokdalige baviaan met een scheve kop en een dun rafelig snorretje. Haal de trekker over! Het stuk aangeschoten wild ligt gillend op de grond. Een steeds groter wordende bloed plas om hem heen als het aureool van de dood.

 

Schiet verscheidene malen in de lucht. Pakt als het magazijn van de parabellum leeg is vervolgens de handzame snubnose punt 38 polietsie revolver uit jucht leren schouder holster. Op alles voorbereid! Zijn bloeddorst is al lang ontwaakt. Achtervolgers sjorren de aangeschotene als een dood hert de wagen in en scheuren weg in opperste staat van verwarring.

Relaxed stapt Frank in de geleende bolide. Het elektries bestuurde linker raampje en de stoffen kap zoeven geruisloos omlaag. Hij zet de radio aan en hoort het geile hijglied Je t'aime moi non plus. Op dat moment beleeft Frank een woest orgasme. Het leer van de voorbank helemaal onder en een natte plek van een halve meter doorsnee ter hoogte van zijn gulp. 

 

Hij snuift de koele, serene avondlucht op die in het voertuig hangt. Een grimmige trek om zijn mond. Karwei geklaard. Scheurt weg met grote lichten. Zijn belagers achter na. De punt 38 met rokende loop in de vuurvaste linker hand uit het open autoraam snel vurend als een volleerde FBI agent op zijn belagers. Bericht in de Laquépie Dimanche twee dagen later: ”Vier inwoners van Laque pie omgekomen op raadselachtige wijze tijdens nachtelijke rit langs ravijn”. De dader zal nooit worden gevonden.  

 

Aanslag 1976 In 1974 wordt het Amsterdam se atelier van Frank  aan de tweede Nassau straat 8 op een avond beschoten door een onbekende vanaf een balkon op vijftien meter afstand. Kogelgaten in de ramen verraadden dat Frank, die net even naar de avondwinkel voor een sixpack bier was gelopen, in een ander geval dood geschoten zou zijn. De volgende dag doet de kunste naar aangifte bij het politieburo aan het Marnixplantsoen maar krijgt te horen dat hij maar moet terug komen als de aanslag gelukt is.  

Een goede grap is nooit weg.

Moord In 1972 wordt ’s nachts om half drie in het atelier gebouw aan de tweede Nassau straat de beeldhouwer Ben d.B. door een herowiene junkie dood gestoken. De dader is na een jaar weer op vrije voeten.

Frank ontmoet de moordenaar eenmalig als hij op een zomer avond staat te wachten voor de open brug bij de 2-e Nassaustraat. Enkele jaren later overlijdt de dader van de moord aan een overdosis herowiene. Het kwaad straft zichzelf.

In 1977 vindt op een zaterdagavond een schietpartij plaats in de gangen van het naargeestige atelierkompleks. Een bloed spoor van meer dan 100 meter loopt door de gangen van de tweede etage naar de uit gang begane vloer. De broer van Frank, een notoire Haar lemse naar liefde hunkerende homosexueel, is in 1985 dood geslagen in Haarlem, de asocialenstad, door een poten rammer. De dader werd door de rechtbank naar huis gestuurd alhoewel hij een bekentenis aflegde. Dat kon toen nog met die modieus extreem linkse advokaten kollektieven, die van elke RAF terrorist of politieke moordenaar een held maakten. Je maakte iemand kapot en kreeg na afloop een felicitatie van de rechter, een hand van de officier van justitie en een zoen van de griffier. 

Frank zegt verbeten en kijkt ons grimmig aan met zijn hongerige ogen:”Ik heb toen nog met een paar fitness jongens een aanslag op de dader beraamd, maar Mr. Rotshuizen uit Leeuwarden van het kantoor Boonstra en Rademakers heeft me toen even haarfijn uitgelegd dat ik minstens 7 jaar bajes zou krijgen maar waarschijnlijker 12 jaar en dat had ik er niet voor over. Het plan lag al klaar. We zouden in de kroeg wat rohypnolletjes in zijn glas gooien, daarna hem op wachten na het café bezoek als ie op straat onder invloed liep rond te waggelen en met een karate stoot voor zijn eikel hem uitschakelen, dat kun je aan mij wel over laten als black belt full contact karate in  de jaren tachtig, toen ik nog met lieefde een behoorlijke stoot kon weg geven.

Nu ben ik natuurlijke een zielige, bevende, oude, gebogen, tandeloze man die uit zijn bek stinkt, voort strompelt en al een beetje begint te malen, dat is populair bij de weblog lezertjes.

Als het maar zielig is dan is het goed. Na twee glazen wijn loop ik trouwens al tegen de wand op, over het plafond weer terug, met ogen als thee schoteltjes en mijn tong uit mijn oor, loeiend van geilheid, balkend als een krankzinnige kunstkabouter. En verder gaat het heel goed met mij…

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Goedemorgen Doortje
Lila bestaat echt en is geen fictie. Ik kenddenhaar vanaf haar 17-e levensjaar. Voor het laatst contact mee gehad in 1985, een jaar of tien later belde ze na wat correspondentie een afspraak af en dat is voor mij de reden dan ook geen verder contact te zoeken. Ik ben geen tharepeut of van de pot gerukte socio en ben de laatste om mij op te dringen aan wie dan ook.
Mooi toch?

Geplaatst op: 2011-04-22 11:03:07 uur