Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
18 april 2011, om 08:56 uur
Bekeken:
727 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
273 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het liefst zit ik de hele dag in bad met mijn geliefde..."


WIE HIER ALS ARTIEST BINNEN KOMT WORDT ER ZO WEER UIT GESTOMPT !

EN DAT IS GEDVERDUKKELS NOG AN TOE GEEN SCHUDDEKUL IN SCHUBBEKUTTEN NIJEVEEN, WANT ALS IK DAAR EEN BOEKJE OVER MOET OPEN DOEN ! GETVERDEKKES ; DAN KRIJG IK SOWIESO MATSCHUDDING MET DIE KOLERELIJERS VAN EEN BUREN VAN DRIE HOOG ACHTERBALKON WANT DAT ZIJN ME EEN STEL ROTTERDAMSE RAMPOKKERS DIE BIJ HET MINSTE OF GERINGSTE TOTAAL MATTAKLAP GAAN MET HUN BOUVIER IN HUN VURIGE ARBEIDERS AGRESSIE, DAT WIL JE NIET WETEN !

 

Ik heb niets met beeldende kunstenaars hier in de Bourgogne.

Wat doe je dan als man met je kutspek in de pan? Aanbraden? Flamberen?

Dan krijg je Die Flambierte Frau. SM speel film.

 

Het liefst zit ik de hele dag in bad met mijn geliefde om de boekhouding des levens door te nemen en dan word ik me toch week om het hart, mijn teen nagels en wimpers krullen er helemaal van om, wilt U dat wel geloven, maar ik vul wel steeds warm water bij op aan raden van mijn partner, die zegt dat ik moet uitkijken als oude man voor ik het recht op me longen krijg, dat zou toch zonde zijn om er aan onder door te gaan aan longschimmel, venerische wratten, een loopneus of balzakzwammen en mij altoos de goede raad geeft : Vat geen kou, boy! 

 

Over koubojs gesproken! Heb je het ooit zo badzout gegeten? Als ik er ook maar iets over zeg...dan krijg ik me toch voor de lol een puts ijskoud water over mijn tieten dat meteen mijn tepels op standje stijf staan, maar dan grijp ik haar natuurlijk gelijk bij d’r natte tumtummetje want voor wat hoort wat van zelf en dan wil ik er ook gelijk in als ik als celebrity die met zijn kruisraket op ram koers lig! Als die inslaat door een raam zijn de rapen op tafel goed gaar!

 

Eén ding doe ik maar zelden in bad; schijten. Ik maak er liever geen drollenbak van. Het leven is al moeilijk genoeg. We gooien elkaar zo nu en dan als we een schijthumeur hebben in bad vette, hapklare drollen naar elkaars kop. Als het raak is dan is het ook goed raak. 

Het draait altijd weer uit op een lachkick en een bescheten kop.

Ik heb verder niks met cowboys, die stinken uit hun ongewassen paardenreet en vond die film van twee poepstampende romantische kojbojs in Broke Back Mountain helemaal niks. 

Ik stoorde met aan het sentimentele gezemel alsof die twee homosuwele boerenhufters een imitatie heterohuwelijk hadden met hetzelfde gesijk over de afwas dat je tussen man en vrouw overal tegen komt. Als je je in je goed uit gedouchte reet wil laten neuken als man door een andere man, bind een condoom als regenjas om je lul, of laat je fucken door je tolerante vriendin die een voorbinddildo omgordt en wilt laten voelen hoe het is om 't vrouwtje te zijn, okee, niks aan de hand, je kunt alles uitproberen, nooit geschoten, altijd mis, dus stomp ‘m er in en pak ‘m beet, Stanzi, daar ben ik zelfs een voorstander van, het is goed om als man gepenetreerd te worden en te voelen wat een vrouw voelt als ze gepakt wordt door een bronstige bijgoochem met eeen lul als een koperen traproede; pure, rauwe onversneden, recht toe, recht aan sex tussen mannen is een eye opener, dat opent je derde oog tussen je achterwangen, climbing up a telephone pole zoals Jerry Lee Lewis achter zijn pumping piano zong, dat is magisch en mystiek, tantra, even een chakraatje openen met drie vingers tegelijk voor het goeie gevoel, om de kringspier lekker soepel en willig te maken, anders gaat het van Au, au, au, wat heb ik nou aan mijn achterlicht hangen, maar vooral geen gezwijmel, gezever, gezeur en gejank. Gewoon recht zo die gaat. Pompen of verzuipen. Sex moet hard worden gespeeld en voor toe een chocoladeflikje of een Haags Hopje. 

 

Ik beoordeel de beeldende kunstenaars en schrijvers in uw verhalen minder op basis van hun werk dan wel op hun fysieke eigenschappen en eigenaardigheden. Krompoters, bochels en kunstenaar pootloos die maar één been heeft vallen af.

Zo noem ik een mij bekende gereformeerde tekenleraar uit De Punt in Drenthe -kut met krenten -“De chroom Stalen Jezus Van Zwiggelte” omdat hij altijd zo’n lijdend smoelwerk trok als het over kunst ging en een eind weg lulde of je als kunstenaar wel van de Heer der heerscharen kunst mocht maken of dat je beter het evangelie aan de nikkertjes in Afrika moest gaan brengen in Swahili, die psoeloe psoeloe taal; hij dacht dat het erbij hoorde als christian artist, dat larmoyante humaan lijkende gesijk en gezanik. Waterputten slaan met je speelgoed hamer in de Serengeti. Hamertje tik.

 

Ik werd niet goed van dat calvinistische gezever en geleuter en klokte weer een six pack naar binnen. Als het over kunst gaat hebben die calvinisten een kwaad geweten.

 

 Even nog een sloot Heineken naar binnen gieten om de koers van het aandeel op te juinen.

 

Zonder de Heere Heere der Heirscharen kon die befbaardenlul uit Drenthe niet schilde ren, met de Heere Heere der Heirscharen, het Dikke Boek en Zijn Engelenscharen ook niet! Dat is de erfenis van het calvinisme in Nederland.

Alles moet moeilijk zijn, verkankerd en verkokerd en vooral zwaar op de hand. Die calvinisten zijn kleiduikers, die doen bij voorkeur de borstcrawl door de koeienstront! Het was altijd al mijn bedoeling elke collega die hypokriete christelijke of moralistische praatjes op hing zo diep mogelijk recht standig de grond in te mokeren, te boren en te hijen als hijpaal. Uren lang tot ze murw zijn. Niet alleen uren, maar ook dagen, weken, maanden, jaren lang. In het Ouwe Testament werden dooie klootzakken ook rechtstandig begraven als ze de pijp aan Maarten gaven.

 

Ze zeggen dat ik niet collegiaal ben. En verdomd, nu je het zegt; het is nog waar ook! Ik schrijf inderdaad ooit eens dat die griffermeerde fotograaf die wel eens bij ons over huis kwam een asgrauwe aubergine kop heeft, dus last van zijn nieren krijgt of kanker, maar dat is zondermeer flauwekul, beweerde hij. Hij was onkwetsbaar. 

Hij heeft geen auberginekop maar een heetwaterhoofd, waarom dan auberginekop als hij een heet hoofd is? Dat woord rijmde en paste ritmisch goed op de versregel van Vondel: Mijn leven zit er vierkant op, kunst schilder Hank Duvelsjas heeft een artistieke voederbietenkop en een doos met tondel, dat jat ik gewoon van Vondel, die ouwe sijkerd.

 

Uw werk is autobiografisch?

 

"Voor honderdvijfentachtig procent. Sommige webloggers zien dat als een onoverkomelijk bezwaar. Ik heb geen fantasie. Ik zie me geen verhaal schrijven over een vijftig jarige bluesknakker in een blokkenoverhemd met een rauwe strot in de swamps van Louisiana, zo’n houthakker met een gebutste gitaar waar vijf van de zes snaren van zijn gesprongen en de stemknop pen lam gedraaid, de klankkast aan barrels dankzij de termieten en de houtrot en dan nog komt er een geluid uit; niet te evenaren, dat komt allemaal door dat eeuwen lang Cotton picken als negerslaaf in de Bible Belt. Bob Dylan zie ik als een faker en een phoney. Begonnen als imitator van Woody Guthrie met die salonsocialistsche protetstliedjes. Na Blonde on Blonde stelt het oeuvre van Dylan niks meer voor. Net als met de Rolling Stones, die zichzelf voort durend herhalen. 

De enige Stone van belang vond ik Brian Jones.

 

Het enige geluk ligt in de slavernij. Dat zou ik niet kunnen als witman, blues imiteren, de blues is black en om met je gitaar die losers sfeer te imiteren, daar heb ik de blues te lief voor en als het instrument vals is dan wordt het geen blues maar de huilerige Howlin' Wolf Katzenjammer Blues in de maneschijn en dan nog wals ik bij voorkeur door het dichte struweel in mijn tuin van een halve hectare bij maanlicht, gekleed in jarretel gordel, tangaslipje, nylons, bustehouder met speel openingen en op palen van hakken van mijn Meesteresselaarzen die ik als man gaarne aan trek, want je moet toch wat in dit treurige tijdsgewricht. 

 

En natuurlijk zet ik dan voor het goede, nostalgische gevoel eerst even de bipolaire elekrische tepel klemmen aan en gordt een cockring strak om, zonder dat de bloedvaten van je knap zak gelijk op springen staan of zenuwen in de eikel beschadigd worden want dan ben je zelf de grootste eikel en wel voor goed! En daalt de temperatuur onder nul dan ben ik echt niet gelijk de lul met de klapper tanden de bibberatie en overtrokken met kippenvel maar trek gewoon als man een leuk onder jurkje aan of een duster, hetzij wijd uit staande babydoll en dan ben ik weer hele maal het mannetje, die tegen een stootje kan. 

Roep dan de roep van de ranzige ransuil en begin me toch te zingen van "Suikerbossie wil jou hê". Dat is Suid Afrikaans uit de goede oude tijd toen de Witman het daar nog voor het zeggen had en de Swartvrouw hem op haar blote knieën de lippendienst kon brengen. 

En dan zei die Witman net als onze artiest Fred van der Wal altijd tegen zijn vaaste vriendin in de sixties ook nog op ijskoude, dreigende toon: "Knielen zul je voor mij, hoer!" 

 

Okee, dat zevenduizend swartmensen het met één kraan en ene halve banaan moesten doen in Banania was wel een klein probleem pje, maar in de rij staan waren die mensen wel gewend, die hadden toch niks omhanden behalve de Kalasjnikov.

In die warme landen schijnt de hele dag de zon, regent het kokos noten en soja, en moet je alleen uitkijken dat je voor je neger hut van Oom Tom niet op een slang trapt met je blote voeten want dan heb je een poot als een luchtballon binnen een kwartier. Kun je altijd nog als kunst artiest pootloos door het leven gaan en leuke Afrikaanse maskers uit balsa hout snijden. Wie in die landen geen achterpoten heeft die monteren ze met hun reet op een surfplank op wielen. Rollerball. Die mensen maak je met een scheet en een knikker gelukkig. 

 

Als het mij echt te koud wordt dan ga ik even in de sedan zitten, zet de stoelverwarming aan tot ik een gestoofde pruim krijg, draai van Litll Richard toettiefroettieoomme loeddie, ik bedoel natuurlijk niet een gestoofde pruim, maar een gaar gestoofde balzak met pruimedanten, maar ik was even in de war door al die leuke textiele dames frivoliteiten die aan mijn netvlies voorbij trokken, dat ik van voren niet meer wist dat ik van achteren leefde en vice versa! Ik moet wèl uit mijn eigen werkelijkheid putten want een andere werkelijkheid is er niet voor de ware kunstartiest die zijn vinger aan de pols van het kloppende tijdsgewricht wil leggen om te weten hoe laat het is.

 

Het pakkende verhaal '"Befbaarden bejaardenvoederbietenkop'' uit mijn nieuwe bundel gaat over een uit de subsidie gezette kunstartiest met twee linkerhanden, een non adekwate werknemer van de suikerbieten fabriek, die na een appelflauwte op de transportband valt en verwerkt wordt tot zwaar besuikerde artistieke voederbiet in Groningen en ik heb dat geschreven toen ik daar zelf werkte na observatie van een onhandige collega.

Als ik al iets verzin is het voor verhalen met een zeer korte adem. Dat nieuwe boek van mij zit vol toevalligheden, woordspelingen en leuke grapjes.

Alleen voor de goede verstaander! Ik kan me niet voorstellen dat iemand zich daardoor gekwetst zou voelen. Zelfs niet een goed willende van zijn griffermeerde geloof afgevallen naieve amateur fotograaf van bruiloften en partijen uit dat kleine kutdorp hier vlak bij, een meneer die als Groningse artistieke voederbiet een tweedehands fiets en een tweedehands wijf heeft en k*t is pas k*t als er k*t op staat.

Geeft niks! Op een ouwe fiets moet je het leren en kun je niet bij de trappers met je nerveuze schijngestalte dan is er altijd wel een aardappelkistje te vinden! Dat mag de pret niet drukken, ouwe rukkers!"

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

DiStefano
en is geen aardappelkistje dan maar een opkontje van de plaatselijke pedo op de pedalen

Geplaatst op: 2011-04-18 21:26:12 uur