Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
8 april 2011, om 10:04 uur
Bekeken:
591 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
258 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Aan wie ik mij verwant voel als elitaire kunstenaar? (deel 2)"


AAN WIE IK MIJ VERWANT VOEL ALS ELITAIRE KUNSTENAAR? MOET U M’N BEHAHAHA SOMS OOK NOG HEBBEN? (DEEL 2)

Wat is Uw positie in de beeldende kunst?


Gotzijdank geen enkele, want dan zou ik net zo’n oninteressante conformist zijn als bijv. de zeldzaam arrogante altoos glimlachende Rotterdamse lawaaifotograaf Rocky Ribbekast, om maar eens een dwarsstraat te noemen, alhoewel ik in ’t geheim nog steeds heel veel van zijn Algemeen Buitengewoon Beschaafd Nederlands sprekende, verstandige, goed geklede echtvriendin blijf houden op afstand, dat was me een spetter van een wijf, dat hoor je overal rond vertellen in de artistieke sien van Rotjeknor, daar wil iedere gesubsidieerde artistieke linkmiegel die in de percentage regeling hangt met zijn gezekerde touwen nog steeds in teamverband tegen op klimmen met rugzak, klimhaken en pikhouweel, want we komen als kunstartisten beslagen ten ijs.

En verder ambieer ik geen posities, want ik zit niet in juries, commissies, besturen, noch in noem maar op wat dan ook en doe ook niet mee aaan boekenballen.

Ik heb het te druk met schrijven en schilderen. Veel te druk. En met onze vier katten te voeren, waar van twee Noorse boskatten, daarnaast met het werk van mijzelve te promo ten hier in Frankrijk.

In Holland met dat over gesubsidieerde artistieke jaloerse luizetroepie is dat toch maar boter aan de galg gesmeerd. Als ik het toch over Rotterdam heb dan wil ik nog even refereren aan C.B. Vaandrager, die veel te vroeg is overleden, die gedrogeerde gek. Als ie niet bestaan heeft hadden ze hem moeten uit vinden. Prototype van de poète maudit stijl Verdomde Lowietje.

En in Uw spaarzame vrije tijd?

Die breng ik hier in de Bourgogne voornamelijk jagend door in gezelschap van binnen- en buitenlandse ondernemers uit het midden en kleinbedrijf in rode golfbroeken, die uit princi pe de belasting zwaar tillen en tonnen zwart geld verduisteren.
Nee, geen kunstenaars, daar weiger ik nog steeds mee om te gaan, die moet je sowieso geen vuurwapen in handen geven want die weten van voren niet dat ze van achteren ook leven en voor je het weet kijk je recht in de loop van een shotgun omdat ze het wapen achterste voren houden om weer eens uiterst origineel te wezen.
Daar kunnen ongelukken uit voort komen.
Ik jaag nog al eens op groot wild, maar doorgaaans niet op andermans wijf, waarvoor ik trouwens in geval van hoge nood een buitenmodel Mercedes Sport met terugklapbare slaap banken gebruik voor het intiem gemak.
Een ingebouwde bar met LCD scherm om een olijk pornootje af te draaien om in de sfeer te komen. Zien geilen doet geilen en goed voorbeeld doet slecht volgen.
Als je dan weer de hard ons en de pink pedal pussies spetterend over het scherm zie vliegen weet je dat het je voorland is. De pneumatiek van de geslachtelijke omgang. Pompen of verzuipen. Genitale gymnastiek met je gumkwatten en je stuffies.

Dan kan ik vanuit mijn bolidde mijn Machine Gun dankzij een miniatuur driepoot op het portier laten leunen als ik het raampje open draai.
De kachel met zijn buitengewoon krachtige aanjager zorgt er dan voor dat ik toch lekker warm blijf van onderen-voor je het weeet ben je een ssoort Johannes de Doper met ballen vvan koper- en daarnaast ook geen kou op mijn longen vat en als ik de antenne dan uit trek kan ik nog net Hilversum drie ontvangen op de oto radio met ddie fijne muzieek van Corry en de Rekels van "Huilen is voor jou te laat omdat ik liever van bil met een ander gaat". Is dat niet de esentie van het leven?
Ik moet wel goed uit kijken als ik de trekker over haal want er liggen in de bosjes heel wat van die mieterige Rimbaud- en Verlaine achtige tiepes op korte poten boven op malkander te rossen tegen de kou in de bronsttijd.
Niet dat ik er ook maar iets op tegen heb.
Ik ben er zelfs voor als het aanderen betreft. Barebacken is hier gelukkig doodnormaal bij de kassa van de Supermarché onder de manlijke bevolking en de natte gemeente in gemene achterafknijpjes, want je gaat toch ook niet met je sokken in bad.
Verder kan iedereen mijn rug op. Vooral als het academici betreft.
Ik draag U vanzelf wel een end verder als het effe mee zit en Uw kruis aanlokkelijk is. Overvloeiende van melk, honig en ambrozijn. Kut met krenten dus.
Het is lekker warm dat barebacken, in plaats van een natte dweil, zo’n kruis in je nek. En verder tracht ik mij uit sluitend via de wijnfles nog enig bestaansrecht in het alledaagse plattelandsleven te verschaffen, omdat de discussie over diepere zaken al lang is opgehou den hier in de Bourgogne. Men praat heel wat af onder elkaar, maar het gaat bij voorkeur over niets.

Wat is er dan aan de hand?

Incest, spannende homo escapades, groepsseks, sadomasochistissche sesssies in het eiken akkermaalsonderhout, smakelijke pick nicks met aan de coke verslaafde douarières met enorme derrières op vervallen erfdienstbaarheden waar verveloze tuinhuizen met gebroken ruiten op instorten staan en eindeloze bachanalen zich afspelen op het gras van verlaten buitens op de grens van de erfafscheiding met recht van overpad maar dan wel met een bende weinig kieskeurige biseksjuwele, al of niet gekleurde, goed gebouwde import mede mensen in zelfgebouwde boomhutten die in the wee wee hours op schier acrobatiese wijze omgekeerd aan de enkels als reus achtige denne appels hangend aan een boomtak gerief lijk wiegend in de zoele zomerwind op z’n kop de liefde bedrijven. De Masters Trick dus.

Het is weer eens iets anders.

Spreek mij daarentegen niet van moeizame cohabitaties onder verzuurde heteroseksjuwele gristenen op mufzuur ruikende stoffige zolders met los liggende planken, van je rommelde bom alsdat ik via het orgasme maar de hemel inkom -voor je het weet heb je een spijker of een splinter in je reet of door je ballen- dat toch veel liever dan de vrolijke, lachende, onbeschermde, tegennatuurlijke sex in duistere achterafboekhandeltjes na sluitingstijd in het homo porno hoekje, gevolgd door onbegrijpelijke uit stapjes naar treurige lokaties als Schubbekuttennijeveen en omstreken, maar ook per spoor naar de aldaar gevestigde naburige nederzettingen, alsmede bezoek aan de koffie ochtenden bij zang en dans van Jantje Smit in door de overheid gesubsidieerde verzorgingstehuizen vol incontinente, mum melende bejaarden met voe haangtieten, die op zullie d’r eigen uitwerpselen vrolijk door de gangen glijden als waren zij aan het sleetje rijen en binnenkort van staatswege allemaal abgespritzt worden als bepaalde kringen hun zin krijgen.
Ik ben er zwaar op tegen. Ik heb geen rechtse sympathietjes. Ik heb niks tegen de Joden mensch an sich. Die dagen van het Grote Lijden van de Yid? Laten wij er niet meer over spreken. De alles bedekkende mantel der liefde.
Opgeruimd staat netjes, zegt men dan.
Geen gelul. Lebensraum is een zwak excuus. We weten waar het toe leidt! Als in de tijden van wel eer…het Grote Lijden.
Het wordt toch al snel duister om ons heen. Wie zal dat nog durven ontkennen? Ik pleit voor een humane samenleving waar plaats is voor alles en iedereen in een New Babylon. De spraakverwarring zal ik maar zeggen. Woorden schieten te kort over mijn toekomst visie. Geperst door magnetische membranen onder UV licht. Schilderijen vol tempera eiwit stremsels van artist Rammelzee in Galerie Gammelstrand waar een melkzuur mokkul de scpeter zwaait en aardig met haar reet draait als er weer eens een bschonken artist binnen komt.

In de pauzes om de tijd te doden is daar dan nog het verleiden van het zieken huispersoneel van de vrouwelijke zo wel als de manlijke kunne tot interaktie. Verschil is er voor mij niet. Een gat blijft een gat, zegt een mij bekende auteur en anders stop ik ‘m wel even tussen de draaideur en geef die een hengst. Ben je ook op tijd klaar. Rikketikketik daar gaat je kunstgebit.
Het klinkt groof, maar zo is mijn realiteit. Het leven is één en al klaar komen en wie niet klaaar komt op zichzelf doet dat in commissie. Orgasties leven. De bittere werkelijkheid buiten sluiten. Liefde is niet altijd tijdverlies. Ik zie de ander als een bitterbal. Beetje mosterd er op ter ontsmetting.
Een mooie jongen en een leuk meisje komen zoaltijd aan zijn trekken.
Al die verplegers zijn mee levende tiepes die er wel pap van lusten, dus waarom zou je er dan als gezonde Hollandse jongen zoals ik daar geen gebruik van maken? Vooral als het gratis is of van het fonds gaat.
En wordt er ergens toevallig een Domkerk afgebroken dan doe ik van harte mee. Ik schuw het eenvoudige hand werk geenszins. De moker. Want als de algemeen beleden griste lijkheid en humane motieven naar de ratsmodee kan worden geholpen door mijn initiatie ven zal ik het niet laten.
Zo’n stenen kerkgebouw is een misselijk makend achterhaald symbool van de aloude leerstelligheden der verkrampte voorvaad’ren die het vaste woord van hun behoud hebben verkwanseld en verstjeerd tot een holle, dode religie, gestold in een hoop bakstenen…mag ik misschien even gatverdegatverdamme zeggen zonder dat U mij euvel duidt?
Religie verworden tot een sentimenteel humanisme en ongebreideld winst bejag. De verwereldlijkte kerk afgebroken tot op de fundamenten en dat is goed, héél goed.
Mij zult U niet horen!

(wordt vervolgd)



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.