Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
16 maart 2011, om 10:07 uur
Bekeken:
685 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
302 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik ben non krities paranowiede schizofreen "


IK BEN EEN NON-KRITIESE PARANOWIEDE SCHIZOFREEN, LIJDEND AAN EEN TOTALE VIP MELT DOWWN EN TOCH GELUKKIG… 

Mijn spiegiese reactievat staat al lang in brand en de ravage is aanzienlijk. Het verklaart veel, doch niet alles. Tijd voor rapportage. Schets voor een voorlopige, inleidende verken ning en pre-evaluatie van ons onderzoek waarin vooronderstellingen en vermoedens weer eens bevestigd worden.

Ik lijd niet aan AA (Academische Arrogantie) maar aan AAA. Nog veeel ernstiger. Hetgeen bedenkelijk is vanwege de identieke codering die ook op 1,5, Volt staafcellen betrekking heeft. Laagspanning. Beperkte stroomsterkte.

De met AA bekende lezer en -es zal zich nu al na de eerste zinnen gaan afvragen wat AAA is. 
Gefeliciteerd lezer en –es; nieuwsgierigheid is de bron van alle kennis. Ook U moet klein beginnen. 
AAA is de afkorting van Artistieke Achterdochtige Arrogantie, waaardoor iedere ware artist met het hart op de verkeerde plaats geteisterd wordt en dat is mooi, heel mooi. 
Ik zou niet anders willen want het is een vorm van uitermate effectieve communicatie. 
Achterdocht behoedt menigeen voor misstappen. 
Bij fine tuning des persoons als laatste stadium van het lopende band productie proces rinkelen de alarmbellen voor goed laag drempelig. 
Ik ken ben binair gefocust en ken slechts twee attitude mogelijkheden; iemand is in mijn beperkt mensbeeld een nul of een één. Een afwijking? Welnee. Een hanteerbaar model. Je hoeft nooit lang na te denken, want het is leuk of het is niet leuk. Leven als een blokgolf.



Op de kweekschool te Bloemendaal had ik geen moeite als electronica knutselaar met binair rekenen, dat ik trouwens zinvol vond, net als electriciteitsleer waar ik tien voor haalde, caloriemetrie een vier, om het vorige cijfer afdoende te compenseren, gepro grammeerde instructie had mijn belangstelling, maar hexadecimaal rekenen weer niet, een onderdeel van de verplichte rekentheorie die ik voor een onderwijzer in opleiding onzinnig vond.

Hoe het allemaal zo gekomen is? Ik voel mij gedwongen U het terstond mede te delen en niet langer de waaarheid in ongerechtigheid ondergedompeld te houden om wederom misverstand en op te roepen, die er niet om liegen. Onderdompelen. Een machinatie die de grote schrift steller Paulus verwerpt voor wie het NT enigszins kent, doch kennis van de HS op dit vlak mag ik niet verwachten bij het puur heidense Vkblog volkje. Allemaal linkse rakkers, niet waar, die God en Gebod niet willen kennen of verwerpen, vervuld van groen linkse vroom heid, maar genoeg geluld. 
Ik moet U vertellen hoe het allemaal gekomen is want niets geschiedt zonder reden. Enige tijd geleden, lieve lezer en –es, enige tijd geleden, verschenen op het Vkblog uit een mij volkomen onbekende hoek een drietal niet erg intelligente metablogjes vol onzinnigheden die tot doel hadden mij belachelijk te maken en een clubje medestanders te pleasen. 
Hun goed recht, zult U opmerken als verlichte aanhanger van de in progressieve kringen algemeen geprezen schijntolerantie die zijn basis in onverschilligheid vindt. 
Aanvankelijk haalde ik over de in de drie logs gepubliceerde nonsens mijn schouders op, maar besloot bij nader inzien de moderatie een half jaar later te vragen de weblogs te deleten. 
Mijn verzoek werd niet ingewilligd. Ik publiceerde het eerste schandalige weblog uit de trilogie met in cursief gezette aantekeningen om één en ander te ontkrachten hetgeen in eerste instantie des middags toegestaan werd door de moderatie, maar later op de avond verboden. Het kan verkeren zei de Grote Bredero en sprong op het wief. 
Niet dat het mij veel verdriet doet, maar merkwaardig is deze omslag wel en hooguit te verklaren uit het feit dat de moderatie niet mijn grootste vriend ooit is geweest of zal worden. QED.

De drie weblogs bevestigden nog eens uitvoerig mijn vermoedens dat ik van een aantal webloggers weinig te verwachten had. Het maakt mij nog steeds niet echt veel uit. Wie op mensen bouwt doet dat op drijfzand zoals bekend. 
Ik keek er niet echt van op toen een weblogger op een ander weblog zich voor deed als de dame die mij had beschreven als een idioot. Enige tijd nam ik aan dat zij de auctor intellectualis was van een hetze tegen mij. 
Ik had het mis in mijn AAA. 
Het was een niet al te begaafd talentloos collegaatje die zich menigmaal van pseudo niemen bediende om anderen lastig te vallen met beuzelarijen, aandacht trekkerij en stalkgedrag. 
Enkele dagen geleden voerde ik een korte maar alles verhelderende mail uitwisseling met een weblogger die ik om privacy gevoelige redenen niet met naam en toenaam hier vermeld. 
Waarom zou ik? Het is hier de Privé niet. 
Geruime tijd had ik hem van AA (Academische Arrogantie) beschuldigd, omdat ik als eenvoudige, ongeletterde burgerkunstschilder een gezonde argwaan koester tav academici. 
Door toevalligheden heb ik er een groot aantal van ontmoet en zelfs met één alfa uit Groning en twintig jaar regelmatig, schijnbaar vriendschappelijk, schriftelijk en mondeling contact gehouden o.a. door middel van over en weer bij elkaar over huis te komen tot de irritaties van twee decennia mij te veel werden en ik per brief in het jaar 1996 de connectie op heb gezegd met volledige instemming van mijn echtgenote. 
Zoals ik in 1976 besloot de al of niet gesubsidieerde vertegenwoordigers van de beeldende kunst mijn huis uit te trappen, nam ik mij voor in 1996 specimen van de academische soort niet langer serieus te nemen. In 1967 na enkele ontmoetingen met buitengewoon arrogante Amsterdamse auteurs ( Heere Heeresma, Henk Romijn Meijer, Arie Visser, Fred Portegies-Zwart en Martin Hartkamp nam ik mijn besluit auteurs uit te sluiten van mijn kennissenkring. 
Ik ben totaal niet opgewassen tegen gespeelde of gemeende arrogantie. Het maakt mij lichtelijk radeloos en bijkans handelings onbekwaam. In een nanoseconde switcht de blokgolfgenerator van 15, 4 V. naar 0.
Ik verkies de blokgolf boven de sinus omdat die met zijn curve mij te vriendelijk oogt. 

Nooit heb ik beroepen op connecties in academische kringen zoals een laag- en onge schoold collegaatje nog wel eens doet en dan ook door prof. Paul Cliteur e.a. hoog geleerde heren fijntje sterecht werd gewezen en op onbenulligheid aangesproken. Hetgeen mij enige vreugde geeft hier in huis. Ik lach zodoende heel wat af en heb nog steeds veel plezier van mijn roze strippenkaart. U zult het mij toch wel gunnen? 

De onlangs gevoerde mail uitwisseling met een hoog begaafde meneer uit een universiteits stad verraste mij in zijn mededeling dat hij indertijd de academische wereld was uitgestapt vanwege de daar heersende hautaine visie op de medemens en een uit die mensvisie voort vloeiende verwerpelijke wijze van handelen. 
Enkele keren bekeek ik de wetenschappelijke publicaties van deze hoog begaafde weblogger en vermoedde dat hij moeiteloos een hoogleraarsstatus zou kunnen bekleden op basis van wat ik las, alhoewel ik inhoudelijk van de gepubliceerde artikelen nog steeds geen enkel idee heb waar het allemaal over gaat als eenvoudige burgerkunstschilder.
Niet dat het voor mijn welbevinden van belang is om te weten waar het over gaat, maar dat is weer een ander chapiter. 
Mijn vroege zestiger jaren ideeën en nastreven van het encyclopdische wereldbeeld werd al in 1965 onderuit gehaald door de massieve informatie stromen die op gang kwamen in de literaire en kunstwereld door het zeer snel toenemen van publicaties. Het was niet meer te behappen. 



Ik zal U een voorbeeld geven dat aan moet spreken. Een doctoraal student kunsthistorie vervaardigde een scriptie over een deelgebied van de zeventiende eeuw. Mijns inziens een afgegraasd gebied vol uitgemolken koeien. Deze student had echter grote belangstelling voor het surrealisme.

Mijn vraag was waarom hij daar zijn onderzoek niet op richtte. Hij vond de literatuur over het surrealisme zo omvangrijk dat het jaren zou kosten om er een goed zicht op te krijgen en de kunsthistorische literatuur over de zeventiende eeuw zo beperkt in omvang dat zijn onderwerp een makkie zou worden. 
Gemakzucht dient de alfa student, dat is duidelijk. 
In de mail uitwisseling met deze bèta wetenschapper bleek ik in tegenstelling tot wat ik verwachte op verrassende wijze overeenkomsten te zien van het wetenschappelijke veld met het beeldend kunstenaarsplantsoen wat betreft het manipuleren en najagen van carrières ten koste van alles en iedereen. Het pleit voor het karakter van deze bèta wetenschapper dat hij daar niet in heeft kunnen en willen functioneren.

Mijn ervaringen in het bloemetjesperk van de kunsten heeft mij gezond achterdochtig gemaakt. Soms ten onrechte, zoals bij de introducctiemail aan de viendelijke drs. M. R. die mij behulpzaam was met het verschaffen van informatie vanuit het ICN over het Rijksbeleid tav verworven kunstschatten, dat tamelijk ondoorzichtig was voor mij. Informatie die ik nodig had om de voorturende aanvallen op mijn CV en tentoonstellingslijst door een mij niet welgezinde weblogger te kunnen pareren. 

Ik vroeg dra. M.R. in een eerste mail uiterst geïrriteerd of ze bij het ICN met hun 81 medewerkers de hele dag uit het raam zaten te kijken nav drieduizend gestolen kunstwerken uit de rijkscollectie die het ICN beheert. Eén van mijn beste door een project groep van het Rijk aangekochte schilderijen is verdwenen en zal niet meer terug komen. 
De mail uitwisseling met dra. M.R. resulteerde in het kado krijgen van een gepubliceerd promotie werkstuk over het rijksbeheer beeldende kunst 20-e eeuw. Een afspraak om elkaaar in nov. Jl. te treffen moest ik cancelen vanwege ernstige gezondheidsproblemen. De afspraak is echter nu aanstaande. Ik ben wel zo verstandig plaats en tijd niet te vermelden vanwege stalk gedrag van een weinig aaangenaam collegaatje.

Ik ben met opgeheven hoofd het kunstenaarsplantsoen indertijd binnen gelopen en zonder tranen van berouw verlaten. 
De tegenwerking is massaal en massief geweest. Een teleurgesteld mens, zegt U? Dat had U gedacht.

Wie niet kan tekenen wordt tekenleraar, wie niet kan schrijven leraar Nederlands. De grootste onbenul die genoeg pilsjes weg gaf op Arti et Amicitiae en communist of pvda stemde in de jaren zestig “hoogleraar” aan de Rijks akademie te Amsterdam. Middelmaat die middelmaat opleidde en mij de maat denken te nemen.

In 1967 kwam ik als gast van de schildder Teun Nijkamp op een middag Arti binnen lopen. Het was niet druk in de sociëteit. Een heer in donkerblauw driedelig kwam met opgeblazen drankkop op ons toe lopen. 
De bekakt sprekende arrogante bal gehakt sprak ons aan:” Zag, jongens, als jullie nou de volegende keer als je hier binnen komt eerst eens de tafeltjes langs gaat om iedereen eerst eens een handje te gaan geven, dan komt het met jullie vast nog wel goed! Misschien habben de heren trek in een pilsje op mijn rekening?” 
Ik sloeg het aanbod af en zei dat ik er niet over dacht om na binnenkomst handjes te gaan geven. 
Teun volgd echter de raad van de man op. 
Ik zei tegen hem: “Ben je nou helemaal besodommieterd? Je bent hier lid nota bene! Waar blijft je zelfrespect?”



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Dag Marije
Wens je snel beterschap toe. Afbellen als je ziek ben moet je worden vergeven anders is het een slecht mens die kapper. .
Heb je mensen, familie die voor je kunnen zorgen???
groetjes
F.

Geplaatst op: 2011-03-16 13:57:23 uur