Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
14 maart 2011, om 08:50 uur
Bekeken:
796 keer
Aantal reacties:
13
Aantal downloads:
272 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Mevroj! Mieneer! U probeerde een boek te schrijven (deel 2) "


Mevroj! Mieneer! U probeerde al reeds een boek te schrijven toen U nog niet kon lezen en schrijven? Sjappo hoor! (Deel 2) 
Niemand van mijn familieleden kan beweren dat ze mij bij het schrijven en schilderen hebben aangemoedigd. Integendeel. Tot aan mijn 25-e levensjaar hebben ze consequent mijn beel dend werk vernietigd uit haat tegen elke vorm van beeldende kunst. Mijn tante had de gewoonte elke tekening van mij met een ballpoint onder te gaan krassen. Werk van voor mijn 24-e is aldus verloren gegaan.

Ik wilde graag gitaar gaan spelen en net zo beroemd worden als Elvis Presley. Vocale kwaliteiten bezat ik niet. Als tegen aanbod wilden mijn tante mij piano laten spelen, waar ik maar matig talent voor heb en nu dankzij zelfstudie slechts een blues of een boogie in C, F of A kan spelen en dan nog zijn er nog duizenden die het veel beter doen. 
Het voordeel van piano spelen is dat je leuke lingerie niet onder de verfvlekken komt te zitten. Elke schilderes heeft tientallen met olieverfvlekken beduimelde behas en minieme slipjes dankzij de vrije omgang onder de CC’s (culturele collegaatjes), die wel weten waar ze bij de artistieke Saras de mosterd van onder haar rokken vandaan moeten halen met hun lulverhalen. 
Soms breekt het ze zuur op en groeien de wacht lijsten voor de venerische klinieken exponentieel. Kunstenaars! Een bedrijvig volkje! Doorgaans geleid door primitieve driften en doorzichtige machinaties. 
Secretaresses trappen nog al eens in dit soort kunstartiesten in die een portretje in een kwartier op papier krassen, liefst van een foto die ze overtrekken. Amateurisme en lullig heid troef van hier verkoopt men toverballen! 
Schrijven en schilderen werden mij al vroeg ontmoedigd door mijn verstandige opvoeders. Het gevolg was dat ik pas op mijn 24-e professioneel begon te schilderen en teksten te schrijven. Mijn eerste teksten werden gepubliceerd in het Haarlems Dagblad in 1967 tijdens een groepstentoonstelling van leden van KZOD. 
Het bestuur, een groep AOW-ers met een teken- of schilderhobby, sprak er schande van, inclusief de reactionaire schilder Kees Verwey, een hotemetoot uit Kennemerland, die ik vierkant in zijn gezicht uitlachte toen hij met een trillende stem van gespeelde emotie geschokt op merkte over mijn New Figurative werk: “Als dit onze jonge kunst is…” 
Ik lachte en zei: “Ach, ouwe lul, sodommieter toch op naar je eiland!”

Mijn tante gaf mij al op mijn zesde piano les. Ik vond het vervelend. Elke dag een uur oefe nen. Na een aantal pogingen gaf zij het op. Ik wilde dat ik de piano in brand kon steken en mijn tante er bij. 
Als het mij aan één eigenschap altoos ontbroken heeeft dan is het wel geduld met de mede mens die mij iets wil opdringen dat mijwezensvreemd is. 
Geduld is de voornaamste eigenschap voor een geslaagd schoolmeesterschap en van een kater op de loer voor een muizenhol. 
Ik kon al vroeg natuurgetrouw tekenen en één maal was mijn tekening zo gelijkend op het voorbeeld bij de tekenles dat de docent aarzelde wat hij moest ophalen; het voorbeeld of de tekening. Zestien jaar was ik toen.
Zo nu en dan tekende ik een landschap in de natuur met een schetsboek op schoot. De tijd dat je met tekenen en schilderen diepe indruk op de dames maakte was nog niet aange broken in de vijftiger jaren. Dat zou pas in de zestiger jaren aan breken. Pas op mijn éénentwintigste kreeg ik door dat meisjes totaal niet geïnteresseerd waren in jongens die met electronische onderdelen van alles in elkaar knutselden. Ik besloot mij als twen op de beeldende kunst te gaan richten. 

Net als W.F. Hermans (geen familie van Toon) speelde ik als lagere schoolleerling met houten mecano, die bestond uit houten blokjes en latjes met gaten er in voor stokjes, die je in de gaten moest duwen en regel matig afbraken. Je kreeg ze er niet meer uit. Net als de grote schrijver verdroot mij dat vaak en ik weet nog hoe ik als achtjarige een keer huilend wakker werd om het houten speelgoed dat niet meer bruikbaar was. 
Eigenlijk denk ik dat ik meer moest huilen vanwege de grote druk die de biologische ouders uitoefenden om mij in een tehuis te krijgen via de rechtbank, waarvoor ik één maal per week een ochtend moest doorbrengen in een kantoor van Pro Juventute. Ik verlangde terug naar mijn kleutertijd toen mijn leefwereld veiliger leek, maar niet was. De houten meccano stond model voor een simpel geluksgevoel. 
Na mijn tiende levensjaar mocht ik spelen met de volledige serie metalen mecccano dozen, waarmee je ingewikkelde machines kon bouwen zoals een kleine weefma chine. 
Mijn opvoeders voorspelden mij nog voor mijn tienertijd een toekomst als directeur van een weverij, hetzij een voor spoedige carrière in de chemie, omdat ik graag met mijn doos vol reageerbuisjes en spiritus brandertje knoeide of een studie voor ingenieur vanwege mijn geknutsel met electrische en electronische onderdelen.
Het licht is vaak uitgevallen en ik voel de schokken van de gelijkrichter van driehonderd volt nog in mijn herinnering. 
Over de mislukte pianolessen zal ik verder maar zwijgen. Het stripverhaal dat ik op primi tieve wijze tekende als tien jarige heette “Landing op de maan”. Ik weet niet eens of ze in het verhaal zo ver kwamen dat ze na veel ontberingen op de maan stonden in hun drukpakken. Al snel raakte ik de draad kwijt va het stripverhaal en het tekenboekje vol . Ik dacht dat ik een boek aan het maken was. 
Bijna vanzelfsprekend werd mijn streven belachelijk gemaakt door mijn oma en tante. 

Lange tijd maakte ik geen tekeningen of tekst meer. Voor het eindexamen kweekschool schreef ik in anderhalf uur eeen opstel waarin realiteit en droom in elkaar over vloeiden. Ik was er trots op en liet het aan mijn vriendin lezen. 
In de tweede klas schreef ik snel een opstel over Beleefdheid en wellevendheid. Het werd dankzij de kwaliteit en originaliteit voorgelezen in de vijfde klas door de muziek leraar Kremer, die trouwens een grote hekel aan mij had. 
Vanaf de die dag werd ik beschouwd door het lerarencorps als iets bijzonders. Uit voorzorg had ik mij geruime tijd dommer voorgedaan dan ik was om door de docenten met rust te worden gelaten. 
Van degene die dom is worden geen schoolprestaties verwacht. Ik had zoveel buiten schoolse activiteiten dat ik geen tijd over hield. Mijn voorgewende domheid was mijn dekmantel.
Vanzelfsprekend schreef ik zo nu en dan iets in de schoolkrant. Veel bijzonders was het niet en na drie, vier keer hield ik het voor gezien. 
Ik kon niet opschieten met de redactie, de latere filmproducent Burny Bos en universitair docent Bernard Netelenbos, gecoacht op de achtergrond door de leraar Nederlands Mantel, iemand die mij aan Richard Nixon deed denken met zijn identieke neus. 
De Da Costakweekschool van de lichting 1960-1966 leverde een aanzienlijk aantal doctoran dussen, doctoren en zelfs één professsor op, de te vroeg overleden Ben Spiecker. Ik heb hem een paar keer gesproken en daar goede herinneringen aan over gehouden.

(wordt vervolgd)



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Dag Yrsa
fluiten zijn er ook om kapot te slaan
na het eindexamen kweekschool heb ik mijn blokfluit in tweeën gebroken en in de Crayenestersingel gegooid.

Geplaatst op: 2011-03-14 15:13:43 uur

goede mentaliteit
in de boks- en karate wereld noemt men dat
counteren

Geplaatst op: 2011-03-14 11:05:08 uur

nee, fred
niet in een hoekje, niet middenin, nergens
ik doe snel iets aan dingen

Geplaatst op: 2011-03-14 10:58:53 uur

goed gezien madampje
in een hoekje gaan zitten wenen
Brrrr...
niks voor mij
voor jou toch ook niet?

Geplaatst op: 2011-03-14 10:52:43 uur

ik kan ook vrolijk worden van een kokoshka, fred

soit, ik zie dat het ook goed kwam met jou
je pent in ieder geval vrolijk

Geplaatst op: 2011-03-14 10:51:02 uur

dat is waar
kuns is alleen kuns als er VROLIJK op staat als stempel
géén Von Klagensteinkunst

Geplaatst op: 2011-03-14 10:46:43 uur

dat is de kunst, fred, dat is de kunst
;-)

Geplaatst op: 2011-03-14 10:45:31 uur

je oogt vrolijk

Geplaatst op: 2011-03-14 10:42:04 uur

maar het kwam toch nog goed met me, zie je?
(al lust ik sindsdien geen puree)

Geplaatst op: 2011-03-14 10:40:26 uur

en dan hield ie-de viespeuk- ook zijn handen nog niet thuis. VIEZE MAN

Geplaatst op: 2011-03-14 10:37:31 uur

en die fluitvent pakte elke keer mijn instrument, haalde zijn enorme tonglap boven, belekte het mondstuk, liet daarbij wat puree van zijn middageten achter en zette het daarna aan mijn mond. burchk ô burchk ô burchk
en toen trok hij zijn broek op tot onder zijn oksels... tot boven zijn sokken
wat een tijd

Geplaatst op: 2011-03-14 10:32:27 uur

Goedemorgen Madampje
het leven zit vol verborgen valkuilen en dwarsfluit is daar één van. de rest volgt vanzelf.

Geplaatst op: 2011-03-14 10:24:52 uur

mij hebben ze jaaaaren lang gedwongen om te leren dwars fluiten
en of het lukte
au contraire... ô contraarie

Geplaatst op: 2011-03-14 10:21:19 uur