Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
6 maart 2011, om 13:00 uur
Bekeken:
597 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
268 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Jaren na dat bewuste incident… (deel 1)"


Jaren na dat bewuste incident…   (deel 1)


Fred van der Wal :’…terwijl ik als bestuurder al jaren na dat bewuste incident geen rijbewijs meer had en die dag een uiterst verwarde, soms zelfs agressieve indruk maakte dankzij een straffe mix van Jameson, Guinness, Picon, Va lium-, Meprobamaat-, Noctyl- en Donormyl, Diazepan en Oxazepantabletten, plus enkele snuifjes coke er over heen om het allemaal te kunnen bolwerken en dat alles in hoeveelheden die een op hol geslagen kudde olifanten zou den vellen, als een bliksemschicht een oude eik, maar ik ben als verwaarloosd oorlogskind natuurlijk heel wat ge wend in al die Rijksinrichtingen met mijn pantservuisten, omdat ik toen al uit alle vullisbakken vrat en met smaak, mag ik wel zeggen. Ik heb daarna nooit meer zo heerlijk gegeten. Nee, ik had niets te klagen. Het moet maar weer gauw oorlog worden, dan veren de mensen nog een beetje op van de slaapbank en de trapeze waar tot groot geluk van de zwakkere broeders en zusters het soosiejale vangnet strak onder gespannen is, maar als ook dat weg valt is moed verloren, alles verloren... Gelukkig had ik eind zestiger jaren een miljonairsdochter gehuwd en dat voor kwam heel wat ongerief! Nee, ik heb niets te klagen !‘ ‘Mijn ene broer is in 1985 in een achtergasse in Haarlem des nachts om half vier na cafébezoek aan een homo tent ver moord door een konnektie uit de drugssien, mijn andere broer reed zichzelf te pletter met zijn fiat 500 tegen de nachtbus van Zandvoort, nadat ik hem Walging in de luukse editie van Sartre te le zen gaf en een zakbijbel met duimgrepen in luuk se uitvoering op zijn verjaardag kado deed waar hij helemaal niet blij mee was als agnost. Goud op snee, dat wel, dus hij heeft het boek toen maar naar de lommerd gebracht. Hij had net zijn Goggomobiel ingeruild voor een derde hands Fiat met heel veel gebreken. Regelmatig hield hij het stuurwiel in de handen dat zich los vocht van de stuurkolom in haarspeld bochten in de bergen en lieten bij honderdtien k.m. per uur de ruitenwisser, koplampen en alle vier wielen los van de as sen en rolden de autobanden als in een tekenfilm gewoon zelfstandig naast de wagen over het asfalt verder. Als je schakel de met je pientere pookje vlogen de tandwielen rond je oren. Een puike deal, maar levensgevaarlijk. Die auto was gekocht bij de garage Loop & Sloop in het Belgiese Etterbeek, een garage van de vennoten Beun & de Haas. Belde je Beun dan kreeg je te horen dat hij niet aanwezig was en vroeg je waar de Haas dan was, dan bleek hij net even missen. De lijfspreuk van het sinister ogen de duo Beun & de Haas was dezelfde als van de te vroeg overleden copywriter Mike Bibikow : ‘Als ze me roepen, dan ben ik poepen en als ze me missen dan ben ik pissen !’ Een one liner als fundament onder hun floreren de zaak totdat er klachten kwamen in een telelevisierubriek, toen was het snel einde verhaal en regende het honderden aan klachten van oplichting, valsheid in geschrifte en bedreigingen tegen het leven met geweld, een situtatie die leidde tot een reeks civiele zaken waar zelfs Bram Mosco witz niets meer in zag. De begrafenis van mijn broer, dat postume feestje, werd gehouden op Driehuis Westerveld. Als ik ergens niet wil liggen …Het is er mij gewoon veel te druk. Al die autos en dat gehuilebalk. Ik heb al genoeg aan mijn hoofd. Ik wil alleen nog maar rust aan mijn kop. Daarna heb ik de konsekwentie van het evenement getrokken. Ben het eerst de beste cafee in Santpoort in gestapt , ik geloof dat het de Halve Maan heette en heb me uren lang vol gegoten met dubbele wiskies on the rocks. Ik had nog wat spaar centen over gehouden van wat reclame activiteiten, een slordige anderhalve ton en ben ver vol gens minstens drie jaar lang aan één stuk lazerus geweest, resultaat : een lever als een voetbal, een pens als een kathedraal, een paar olifantspoten als vol gelopen emmers vuil water, een knalroodpaarse kop als een hogedrukpan, die op springen staat, mussels als een bootwerker en bouwde mijzelve tussen twee deliria in met mijn eigen klamme kalvinistiese jatten een clandestien huis zonder afgegeven bouwvergunning op het dak van een leeg staand flatgebouw waar ik een duiventil transformeerde met gejatte bouwmaterialen tot een comfor tabel penthouse, waar ik nog de schoonheidsprijs van de Ave nue voor heb gehad. De ramen bestonden uit lege drankflessen Bols, Hartevelt en Wodka bij elkaar gehouden door mor tel. Heel prakties allemaal en optimaal isolerend. En allemaal gratis. Glas is glas. Een slechte geleider. Als daar de zon door heen viel, net een caleidoscoop of als daar de vroege lenteregen op tikte…. Tik, tik, tik. En met een regelmaat, daar werd je koud van, daar was die song van Rob de Nijs niks bij! Hoe ik er gekomen ben weet ik nu nog niet, maar ik werd weer helemaal nuchter te Burgos in Baskenland en riep van de weeromstuit in een vrolijke bui “Viva Anarchia” en ‘Muerte Los Paraquajos’ of iets dergelijks, stak olijk mijn middel vinger op en mijn tong uit tegen een peloton Guardia Civil, wijdbeens gezeten op machtige motoren. Je wilt toch een statement maken. Dat had ik achteraf gesproken beter niet kunnen doen.

 

(wordt vervolgd) 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.