Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
6 maart 2011, om 12:59 uur
Bekeken:
572 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
263 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Jaren na dat bewuste incident… (deel 2)"


Jaren na dat bewuste incident…   (deel 2)


Humor kennen ze niet in dictaturen. Ze sloegen mij hardhandig in de boeien, trokken een zak over mijn kop en apporteerden mij per brancard onder een spanlaken met gillende sirenes naar Portugal dat toen nog zuiver fascistisch was, dus daar voelde ik mij als beeldend kunstenaar ook gelijk thuis, dank zij die frisse zeewind en de aangena me temperaturen, totdat ik op het strand een kennis trof die een huis in de Jacob Obrechtstraat heeft en als schoolmeester stukjes schreef in catalogi van Galerie Mokum, maar nu al lang in een rolstoel zit vanwege beroerte na be roerte. Ik noemde hem altijd de Habsburgse kin. Hij bekende mij hoe hij binnen Galerie Mo kum altijd tegen mijn werk had geageerd achter mijn rug om. Ik sloeg hem hard op de schouder waardoor hij ineen kromp. Wist ik veel dat je dat nooit moet doen bij patienten met longkanker, omdat dan elke joviale benadering te pijnlijk is voor woorden? Ik maakte glimlachend mijn excuses en zei :’Geeft niks, boy, dat je tegenover anderen achter mijn rug om tegen mijn werk en persoon was, maar dat je dan toch met een uitgestreken kop met je twee meter hoge vriendin vijf, zes keer in de week van ons armoedje in de Nieuwe Spiegelstraat kwam koffie drinken komt toch wat vreemd over bij mij achteraf ge sproken!’ Hij vond van niet, waarmee de ware parasiet zich weer eens goed liet kennen. Ik gaf het op. Voor wie geen sprankje ge weten over blijft als bodem van het bestaan is voor geen enkel argument vatbaar, die valt door alle bodems van alle biezen manden. Ik heb hem na dat gesprek nooit meer gezien. Daar kwam ik een paar jaar in Portugal toen de Underground Press versterken in een hol onder de grond aan de voet van een olijven plantage tot ik na zes maanden cel werd uit gewezen als ongewenste vreemde ling. In die gevangenissen werd iedere nieuwkomer door alle inmates gepakt, maar daardoor gaat de tijd ook veel sneller omdat je wat omhanden hebt. Ik had er geen problemen mee. Je moet in zulke omstan digheden ruim denkend zijn. Het hoort bij die zuidelijke cultuur, die is veel vrolijker dan in Nederland en dat voel je aan den lijve op alle fronten. De eigen sekse kan soms zo interessant zijn ! Het valt te begrijpen als een nooduitgang uit een uitzichtsloos bestaan. Ik wil iedereen graag tegemoet komen, maar voel de mij na te zijn uitgewezen als The Fugitive. Serial killer on the run, maar dan per eerste klas, want voor minder ga ik niet en ik wil met de uiterst gevoelige bibs na dat stuk entertainment in de bajes graag op fluweel zit ten als de rit langer duurt dan een enkeltje Amsterdam Haarlem. In Ierland trof de geheime politie mijn donkergroene bestelwagen met het in gouden krulletters duidelijk leesbare op schrift “Poison Ivy” aan, overdwars midden op een weg geparkeerd, terwijl ik als bestuurder die, zoals U al lang weet, geen rijbewijs meer had vanwege wat ordeverstoringen op de openbare weg onder invloed van alcohol, een uiterst ver warde indruk maakte dankzij een straffe mix van Jameson, Guin ness, Valium-, Meprobamaat-, Noctyl- en Donormyl tabletten en dat alles in hoeveelheden die een olifant zouden vellen, maar ik ben als oorlogskind natuurlijk heel wat ge wend met mijn pantservuisten omdat ik toen al uit de vullisbakken van de buren vrat en met smaak, mag ik wel zeggen. Ik heb daarna nooit meer zo heerlijk gegeten. Het moet maar weer gauw oorlog worden, dan leven de mensen op. Een motorbrigade van de Ierse politie begeleidden mij naar het plaatselijke ziekenhuis waar ik aan mijn bed werd geboeid uit voorzorg en ter bescherming van mijzelf in mijn delirium want ik trapte van mij af dat het een lieve lust was om aan te zien voor de zusters met een ooievaartje, die wel wat gewend waren in de kliniek voor de vroedvrouwen. Ik voelde mij daar onmiddellijk op mijn plaats. Het oorverdovende ge rochel van de medepatiënten, dat sacrament der stervenden, be nam mij zo nu en dan de slaap en bij het gloren van de dageraad- het beloofde een prachtige zomerdag te worden- ontwaar de ik een welgeschapen net geopereerde transseksueel tegen over mij na de ombouwfase, die een boeiende gesprekspart ner bleek inzake drankgebruik, tegennatuurlijk omgang met de eigen sekse en de tol van geslachtsveranderende ope raties. Volgens hem was daar een zekere samenhang tussen. Nog nooit was hij zo blij geweest in zijn leven. Hij bleef aan een stuk door maar lachen tot zijn hart het begaf. De ombouwfase had psiegies en fysiek te veel van hem geeist. Ineens gaf hij/ zij de geest en op mijn luide geroep van Olee-Olee, ik dacht dat ik nog steeds in Spanje aan de Costa Blanca was, kwa men verpleegsters aangesneld in smetteloos witte uniformen met een blinkend chroomstalen apparaat op spaakwielen met een loop als van een kanon ter grootte van een houwitser waarmede om onbekende redenen de anus alsmede de net gemo delleer de kunstmatige transseksuele fopkut van de overledene tot onwaarschijnlijke proporties werd opgerekt zodat er et telijke dozijnen pakken anti-lekkage watten in kon worden gedouwd om de uit alle gaten en hoeken vrij uit stromende lichaam vloeistoffen te absorberen. Er was een buisje gesprongen in zijn systeem. Er was geen redden meer aan. In de hal ontmoette ik de door de overledene uit een sexkontakt advertentie opgescharrelde toekomstige goed geparfumeerde levens partner, die ik uiteraard vertelde dat zijn naam op de lippen van de zijn liefdesvriend bestorven lag…

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.