Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
6 maart 2011, om 12:58 uur
Bekeken:
597 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
258 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Jaren na dat bewuste incident… (deel 3)"


Jaren na dat bewuste incident…   (deel 3)


En weer moest ik denken aan de machtige, gewelfde pens van de oerdomme, berensterke broodpooier X., die liggend in zijn Cadillac, twee liter cognac en een lading Skol bier naar bin nen goot waar de honden geen brood van lustten, maar wie Miepje in verband met Haring Arie nou ook weer was kan ik Isis  ook niet vertellen.

Ik ken alleen Miepje Kurk van Remco Campert en Miep Brons, de echtgenote van drs. Loek van de Apollolaan te Amsterdam. Een bekende bak voor aan de tap van X. ging over een klant uit Den Haag, die niet tevreden was met de verleende diensten van de ruim betaalde dame die hij net had bezocht.

Hij stak zijn vinger in haar…(Plat voor vrouwelijk geslachtsdeel) en zei met klem : ‘En nou mijn geld terug of ik trek de voering er uit !’

Leraren van een niet nader te noemen kunstakademie en stijl gereformeerde dominees kwamen bij de temeiers van X. als vaste klant, vertelde hij mij eens in de P-96, een beruchte Amsterdamse kroeg waar o.a. avonturiers als Willem Waterman en Mike Podulke kwamen.

Niet lang na onze laatste ontmoeting viel hij tussen de wal en het schip van zijn woon boot aan de Prins Hendrikkade tegenover het Scheepvaartkantoor waar de in the silver sixties zo verrukkelijke, licht bisexuele Lila, werkte als kantoorklerk en elke dag ellenlange lijsten van vertrek- en aankomsttijden van vrachtschepen moest uit typen .

Ja, zij lag ook wel eens met een mooie meid in bed, vertelde zij mij eens en dat zie ik zo graag als ex-lid van Christian Artists, want de tegennnatuurlijke dames- en herenliefde is er niet om alleen in theorie van te genieten.

 

Ik las in veel oude interviews dat u vroeger met uw vroege werken zingend langs de deur bent gegaan. Zo begint iedereen toch tegenwoordig in het Amsterdamse kunstenaarsplantsoen.

 

Gelul! Hoe komt U d’r bij? Dat is namelijk helemaal niet waar. Ik heb nog nooit meegemaakt, dat... Ik heb nog maar van één iemand anders gehoord. . .iemand die ook al heel vroeg, net als ik…en moet je zien hoe die d’r nou aan toe is! Via het plaatselijk buro voor drugs en alcohol verslaafden gevangenis in, gevangenis uit! Mijn Godt, waar praten we over? Zingend langs de deuren? Ja, later is dat heel populair geworden, maar als je weet wat voor tijd het was, welk een arre moe wij leden! Winter 1967 had ik zelfs geen olie meer voor de kachel. Nog geen vijfentwintig jaar oud en niets te beste den! Dertig kilo afgeval len in een paar maanden door gebrek aan eten.

 

Ik was in 1972 de eerste Amsterdamse kunstenaarskraker van een leeg staand atelier! Het atelier in de tweede Nassaustr. 8 waar een moord is gepleegd door een aan herowiene verslaafde ex-balletdanser met een afgebroken aardappelschilmesje op beeldhouwer Ben deBij.

Waar een wil is is een weg!

Je moest ze horen die maatschappij hervormende linkse kollegaatjes in het ateliergebouw; ze wilden onder aanvoering van de misse lijk makende H. met zijn verneukte neus een petitie tegen mij organiseren toen ik het atelier waar die moord was gebeurd had gekraakt omdat niemand van die dappere linkse lang harige kommunistiese kunstenaars met hun op Cuba gedrukte Che Guevara affiches daar in durfde behalve Fred van der Wal, die zoals bekend in het kunstenaarsplantsoen voor de dui vel nog niet bang is.

Pas toen ik al lang en breed in het atelier zat trokken ze weer die grote linkse bek open.

Ze wilden mij er uit hebben omdat ik niet onderaan de lijst van gegadigden had afgewacht op mijn beurt. Net als in de DDR.

Ik ga unverfroren door ruiten en door roeien om mijn doel te bereiken.

Nou, als het van dat zoot je Amster damse burokratiese salonkommunistiese geslachtszieke tuig had afgehangen had ik na 25 jaar nog geen atelierruimte!

Collegaatjes ! Gotsalmeliefhebbe! Niet mijn grootste vrienden…ik heb na 1975 altijd GPV of SGP gestemd.

Om over die wanhopige beginjaren 1965, 1966 en 1967 maar te zwijgen toen niemand mij steunde en ik bijna van de honger om kwam… die jaren hebben een man van mij gemaakt die zich van niemand iets aantrekt.

Een soort amorele Rambo in het kwadraat maar dan op artistiek gebied!

Jenseits Gut und Böse, dat spreekt vanzelf!

Het leven is een eenmalige aanbieding. Elke beeldend kunstenaar hoort tenminste één maal in de bajes voor moord, doodslag of noodweerexces te hebben gezeten! Die ene keer dat ik half op zettelijk een kollega de ballen uit zijn broek schoot met mijn parabellum tel ik niet eens mee, dat was een ongelukje. Achteraf was hij daar zelfs erg blij mee, want hij hoefde zich niet meer ten op zichte van de vrouwen te bewijzen. Waar niet is verliest zelfs de keizer zijn recht, dus hij had rust en kon fijn hele dagen zitten mediteren.

Overigens lukte het mij onlangs nog om een begrafenisondernemer te flessen opdat mijn geliefde nicht B. , de Amsterdamse Hoge priesteres van het SadoMasochisme, eindelijk een eigen computer kan kopen en niet meer bij haar zoon hoeft te mailen.

Zeg, heel iets anders, wat mij is overkomen… ik zat gisteren met een Engels sprekende prachtige Venezo laanse meid in een kroeg in Cosne in het café vlak bij de Mairie, waar ik ook wel eens zit met de Bourgondische Anneke en Wim Koster. Schitterende benen, die Zuid-Amerikaanse meid, prachtige kop, gaaf gebit, volle, sensuele lippen, sprankelende ogen die van een broek vol liefde voor de medemens getuigden, borsten om met palmpasen een panna montata met slagroom op te serveren, ravenzwart lang haar dat blauw glansde in de ongemeen fel schijnende win terzon, alles d’r op en d’r aan. Fel tegen de buitenlandse Amerikaanse politiek. Zo mag ik het horen.

 

(wordt vervolgd) 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.